|
Om van mijn blogverslaving af te geraken breng ik dagelijks een bezoekje aan een ontwenningskliniek voor blogverslaving, waar cafébazin Bertie mijn therapeute is.
Zij beweert echter dat ik niet vatbaar ben voor een ontwenningskuur. Een therapie is aan mij niet besteed, zegt ze, want ik zou toch steeds hervallen, ze noemt me een recidivist, en daarbij ook nog een blogpiraat.
Ga dan al op café, geplaagd door ontwenningsverschijnselen, en dan krijg je zoiets te horen. Nog erger: ik zou een innige band met mezelf hebben en met m'n blog. En een narcist kan je niet zomaar van een verslaving genezen.
Nadat therapeute Bertie mij het nieuwe 'biertje van de maand' aangeprezen had, rolden we vanzelf in het onderwerp 'Voetbal'. Wij volgden de matchen van de Rode Duivels, niet voor de match, niet voor het spel, niet voor de spelers... wél om een glimp op te opvangen van Marc Wilmots! Om hem te bewonderen als MAN, niet als trainer van de Rode Duivels. Wat een spetter van een vent! Ik denk dat vele vrouwen daarom voetbal volgen, niet geïnteresseerd in speltechnieken of balmanipulaties of nog zo van die typische voetbalaangelegenheden, maar voor de énige man in het hele stadion: trainer Marc Wilmots!
Met zijn karakteristieke kop en gespierd lijf straalt Wilmots wilskracht en doorzettingsvermogen uit, capabel om de prestatiedrang van zijn elftal te optimaliseren. Tijdens interviews met Marc Wilmots zet ik het geluid van de tv af, en kijk begerig naar zijn lichaamstaal en gelaatsuitdrukkingen. Zijn neus staat wel niet helemaal recht, maar dat siert hem. Bertie is ook een Wilmotsfan, net als ik, we zitten op dezelfde golflengte, wat voetbal betreft toch.
Ik wil terugkomen op 'het biertje van de maand', de Chimay Dorée, een trappist die oorspronkelijk alleen door de monniken gedronken werd, een 'intra muros'-biertje dus, dat achter slot en grendel van de abdij gebrouwen werd. Nu vindt het zijn weg naar het publiek, en ook naar mij.
Therapeute Bertie zette het biertje niet zómaar voor me, ze houdt er een vast serveerritueel op na. Liefdevol zet ze flesje, glas en viltjes op tafel, en ook nog een schaaltje met echte Chimaykaas. Een hapje en een slokje doen je in de zevende hemel wanen, om alles bij te vergeten, zelfs aan mijn blog denk ik dan niet. Een trappist met therapeutische werking!
Toch zie ik me genoodzaakt om straks een nieuwe sessie in 't café te gaan afspreken, om mijn abonnement te vernieuwen. Dat komt ervan als je niet gelooft in een ontwenningskuur, als je je blogverslaving in stand wilt houden.
Echte blogfanaten zullen me wel begrijpen.
|
