|
'Ze zijn zo lief mijnheer'. Onder deze titel verscheen op 25.03.2008 op de Angeltjesblog mijn artikeltje over: "Turkse tolken in de CLB's". Mijn schuilnaam was toen 'Sien'. Dat was de tijd dat ik met drempelvrees mijn blog betrad en mijn eigen naam niet durfde bekendmaken. Maar zodra ik merkte dat er dagelijks slechts een handjevol lezers mijn blog bezochten, werd ik dapperder, en gebruikte mijn eigen naam, 'Lieve'.
Toevallig vond ik gisteren tussen mijn oude papieren het Angeltjesstukje over Turkse tolken en wil het nu opnieuw plaatsen. Ik kan haast niet wachten, omdat ik daardoor een dwarsligger uit het verleden een loer wil draaien. Ik weet dat ze mijn blog volgt en dat ze sympathie-banden heeft met het CGKR. Veel leesgenot wens ik je Gülnür! En hetzelfde geldt voor An Serpent en voor Horbert! Genieten jullie allen van dit stukje proza en van alle andere stukjes die in de toekomst nog gaan volgen. Mijn zoete wraak zal geen grenzen kennen!
Het is nu meer dan 6 jaar geleden dat Duplo en Stradi - wat een nostalgie! - het stukje naar Angeltjes stuurden.
Hier volgt nu de letterlijke tekst van 'Ze zijn zo lief mijnheer'.
Onze vriend Duplo verwees naar een blogje dat een sluier zachtjes oplicht over de integratie van de allochtone jeugd. Hier een bloemlezing van Sien. Prachtig.
Turkse tolken in de CLB's
Ooit is het begonnen met een tijdelijke aanstelling van 1 tolkje. We waren gerust, dat politieke windje zou wel overwaaien. Maar later kwamen ze met meer naar de grote honingpot, en de tijdelijkheid van hun job kreeg een rotsvast karakter... hoe tijdelijker, hoe steviger.
Natuurlijk gingen ze ervan naast hun schoentjes lopen, met het neuspuntje in de lucht. Niemand kon hen iets maken, ze waanden zich onfeilbaar... Niemand dúrfde hen iets in de weg leggen, uit schrik om racistisch te zijn. En daarvan hebben die tolkjes fijn genoten, van die onschendbaarheid!
Turkse tolk Gülnür was het lievelingetje van baas Horbert. Ze was klein, fijn, fragiel en was bedreven in slijmen en hielen likken. Die speciale talenten moet ze van jongsaf al ontwikkeld hebben, anders waren die nu niet zo verfijnd. Dus Gülnür kreeg nóóit kritiek, nóóit een blaam, maar wel een hele hoop faciliteiten, gunsten en complimentjes. Haar hele gedrag stevende af op die verwennerijtjes. De normale PMS'ers konden fluiten naar zo'n VIP-behandeling!
Gülnür ontwikkelde strategieën en verzon slagzinnen om haar bijzondere status binnen het CLB te beschermen. "Dat is mijn werk niet", "Daarvoor word ik niet betaald"... Met deze uitspraken lukte het haar om te ontsnappen aan vervelende klussen. Haar autochtone collega's zouden die wel klaren voor haar. En we trapten er allemaal in. Horbert viseerde iedereen die poogde een opdracht op de lange baan te schuiven, maar zijn helderziendheid door de vingers was enorm wanneer het om Gülnürke ging.
Gülnür hield van dure gesofisticeerde taalprogramma's, ze moesten sjiek zijn, duur, omslachtig, gebruiksonvriendelijk, dure snobprojecten dus. Ze haalde haar neus op voor goedkoop degelijk materiaal dat simpel was in gebruik en interpretatie. Dat was goedkope brol, vond ze. Dus de scholen spendeerden fortuinen aan taalprogramma's die, zo later bleek, parels voor de zwijnen waren!
Gülnür werkte mee aan het behoud van eigen taal en cultuur van allochtone leerlingen. Er was geen sprake van stimuleren van integratie, en ook niet van Nederlands taalgebruik. Ontelbare huisbezoeken legde ze af, in haar eigen taal, in het Turks... Misschien was dat de bedoeling van overheid en schooldirecties om het bruine volkje zichzelf te laten blijven en zich hier thuis te laten voelen?!...
14-03-2008 om 15:55 geschreven door Sien
25-03-2008, 16:57 geschreven door Stradi
|
