De Noordzee bruist een lied dat brandt De zeewind draagt het mede Het zingt van vrijheid over 't land Van vreugd' in dorp en stede De zonne vuurt de blijheid aan Langs velden, weiden, stromen Waar steden met hun torens staan Waar woud en heide dromen Daar is 't waar ik geboren werd Waar moeder mij eens wiegde Mijn land is Vlaand'ren, U mijn liefde, U mijn hart O schone steden, trots en vroom Vol heilige feestvisioenen O stille dorpkens langs de stroom Waar veld en weide groenen Ik min U, stad vol klokgetril En dorp ik min U beide En 't is er, als ik dromen wil Zo vreedzaam in de heide Daar is 't waar ik geboren werd Waar moeder mij eens wiegde Mijn land is Vlaand'ren, U mijn liefde, U mijn hart
Willem Gijssels (1875 - 1945)
Een interessant adres?
Gij noemt mij racist, mijnheer ? (Wim De Cock)
“Gij noemt mij een racist, mijnheer omdat ik eigen volk en eigen taal waardeer, bij eigen aard en eigen waarden zweer, mijn kind'ren eerst hun rechten leer. Daarom noemt gij mij een racist, mijnheer.
Noemt gij mij een racist, mijnheer, omdat ik vreemden zoals gasten eer, geen dwang of geen bemoeizucht tolereer, in eigen land de wetten zelf dicteer ? Noemt gij mij daarom een racist, mijnheer ?
Stel, dat ik later in uw land passeer. Zult gij niet eisen, dat ik zonder meer, uw eigenheid en uw gewoonten accepteer ? Dat ik uw wetten en uw regels respecteer ? Zijt gij dan ook racist, mijnheer ?
Gij stuurt mij stellig naar mijn thuisland weer, indien gij vindt dat ik te lang en al te zeer van uw geduld en gastvrijheid profiteer. Onthoud, dat gij noch recht noch reden hebt, wanneer gij 't lef hebt, mij te schelden voor racist, mijnheer !”
SCHOOLPERIKELEN (Vroeger)
Avonturen met schooldirecties, leerkrachten, ouders, leerlingen, clb'ers. Vertellingen over vroeger en nu. En ook nog een beetje actualiteit met een korreltje zout.
06-08-2014
Voer voor Vrouwenhaters
Vorige week schreef ik over "De Vrouw die Allah wil". In een reactie gebruikte lucky9 het woord 'Misogynie'. Dat inspireerde me om te schrijven over vrouwelijke onhebbelijkheden...
...Vrouwelijke lezers en andere lezeressen zoeken best een andere blog op, want nu gaat Lieve haar seksegenoten plagen, belachelijk maken, hen bespotten en door het slijk halen.
Vrouwen herinner ik me als sluwe doortrapte wezens die na een pijnlijke vechtscheiding ook nog eens hun arme man kaalplukken. Zijn laatste cent willen ze hebben. Zijn kostbare bezittingen ook. Alles moet het kreng hebben. En hij moet gaan bijverdienen om haar gekke alimentatie- en andere grillige eisen in te willigen, hij moet zich in de schulden steken, overleven in een vunzig tentje op de wei, en als hij zijn kinderen een paar uur wilt zien, moet hij er om bedelen en smeken. Het bezoekrecht, daarvan maakt zij een pestrecht. Vrouwen halen het beste uit een man naar boven, vooral na een scheiding... Mijn pessimisme is gebaseerd op waargebeurde verhalen van kaalgeplukte mannen. Niet gebaseerd op losse feiten, zoals in de film, maar op droeve belevenissen van mannen die hun vergissing van vroeger berouwen, die terug in de tijd willen gaan, naar het altaar, om andere woorden uit te spreken dan dat ene fatale ja-woord...
Als mislukte dolle mina's en geperverteerde feministen begeven vrouwen zich 's ochtends op weg naar hun kleurloze carrière, maar eerst nog even de kleine gaan dumpen in een of andere duistere crèche of bij een louche onthaalmoeder. Waar ze eerst zo intens naar verlangden, willen ze nu zo vlug mogelijk kwijt, een klein hulpeloos wezentje zomaar uit handen geven. Misdadig.
Het begon al bij Eva in het aards paradijs. Dat uitgekookte oermens vond het nodig om de willoze Adam te verleiden, en daarmee was 'de zonde' geboren. Adam werd het paradijs uitgebonjourd, en op de koop toe kreeg ie ook nog eens een preek mee van zijn Schepper. Hij moest een broekje aantrekken, of liever: een vijgenblad. De schaamte werd toen uitgevonden. Dus dat scheppingsverhaal uit onze 'Gewijde Geschiedenis' van vroeger, begon al met kinderen op school een niet zo fraaie voorstelling te geven van 'de vrouw'...
Dan hebben we ook nog onze woordenschat die getuigt van het slechte karakter van de vrouw. Het woord 'zon'! 'Zon' is vrouwelijk, de zon is een 'zij'. Alleen een vrouw krijgt het klaar om verzengend heet iets te verschroeien, en allesverschroeiend te vernietigen en te vernielen... De woorden 'pantoffel' en 'sloef', die zijn mannelijk... En ooit gehoord van 'homme fatal'? Nee, wél van 'femme fatale'...
Aanvankelijk lijken vrouwen op feeën en bosnimfen die op zoek zijn naar de prins van hun dromen. Een oogverblindende prins op een wit paard. Tijdens hun zoektocht doen ze niets liever dan kroelend en rollebollend de mannelijke lusten bewerken. Bedwelmd en beneveld lopen die mannen dan in de val en voor ze het beseffen zit er een kanjer van een trouwring rond hun vinger...
z"n eigen standpunt over het "zwakke geslacht", en Fikken gaat absoluut NIET akkoord met onze blogbazin.
Hij heeft met een massa vrouwen gekend gedurende hetgeen hij noemt: Zijn macho-tijd : Oudere & jongere, mooie & minder-aantrekkelijke, doch steeds waren zij poeslief (omdat Fikken hèn dan ook zo behandelde), doch géén ènkele kon zijn kop zo "op-hol-brengen" dat hij zo dom zou geweest zijn om zich te laten "ringelen-met-een-trouwring".
Het was ènkel maar omdat ikzelf voelde dat het tijd was voor een ernstige relatie, èn... dat ik een meisje had leren kennen... die, INDIEN zij een jongen was geweest, zij/hij mijn èchte vriend zou geweest zijn...: dàt meisje vond ik, in de beginmaanden van 1970, en huwde er BEWUST mee op 5 juni 1970.... en, oprecht gezegd, tot-op-heden nog géén centje spijt gehad van die plotselinge ommekeer van "m'enfoutistische macho" naar plichtbewuste echtgenoot.
Het huwlijksleven was ook niet steeds vol zonneschijn, maar dàt is het bij de weergoden evenmin... met er steeds "het beste van te maken" hebben wij àlle tegenslagen overwonnen, EN vier fatsoenlijke nakomelingen groot gebracht.
06-08-2014 om 20:03
geschreven door Victor Van Vosselaer
Het begon al bij Eva in het paradijs
Mijn grootvader langs vaders kant is tot zijn 72 jaar zelfstandig geweest als bakker(zonder personeel). Samen met mijn grootmoeder runde hij de zaak. Ik heb hem meermaals horen zeggen dat het de schuld van Eva was dat hij zo lang en hard moest werken. Hij had tegenslag gehad, mijn grootmoeder kon het niet laten van uit de schuif te leven. Daarom moest ze ook op latere leeftijd blijven mee werken. Haar eigen schuld zei grootvader altijd
