|
"Waarom heb ik leren spreken en schrijven?", vraag ik me af wanneer de knopjes op het toetsenbord van mijn pc me aanstaren, wanneer er een wit scherm verschijnt om tegen te praten, wanneer mijn vingers over de toetsen glijden, zoekend naar een logische samenhang tussen letters, woorden en zinnen, om mijn gedachten en gevoelens te kunnen uiten, om er een verstaanbare tekst rond te kunnen bouwen.
Gedachten en gevoelens toevertrouwen aan een wit scherm, het is als praten tegen jezelf, omdat er geen toehoorders zijn, er is geen respons, er is niemand die je weerwoord geeft, niemand die zich laat zien, die zijn stem laat horen, die zijn blik laat zien... Er is geen interactie, geen duel, geen samenspel... En dán glijden mijn vingers soms uit over de toetsen, ze misgrabbelen zich en geven zich over aan bandeloze ontbolsteringen. Slippertjes en uitschuivertjes krijgen we dan, of ondeugende tussendoortjes, zo van die buitenbeentjes die niet bij mijn blog passen. (Ik heb er eentje in petto voor 1 van de volgende nachten)
Bij een normale communicatie hoef je alleen maar wakker te zijn en je gedachten te verwoorden. Er komt geen enkel knopje bij kijken, ook geen plastic muisje om je woorden op de juiste plaats te zetten, die vallen vanzelf wel in de plooi. Er is oogcontact met je gesprekspartner, je ziet zijn gelaatsuitdrukkingen, je merkt het effect van je woorden op zijn persoon. Een menselijke conversatie dus.
De technologische (r)evolutie is niet meer te stoppen. Toen de telefoon ingeburgerd raakte, viel het visuele contact weg. Het fax- en antwoordapparaat maakten het nog bonter, toen verdween ook nog eens de rechtstreekse stem aan de andere kant van de lijn... E-mailen, gsm'en, chatten, sms'en, facebooken, faxen... allemaal technologische vernieuwingen om even de kluts kwijt te raken bij deze aanvallen op het persoonlijke contact tussen twee mensen. Persoonlijke relaties worden kunstmatig en 'verrobotten' zich. Als robotten communiceren we nog met elkaar... Geen gezellige babbeltjes meer op een bankje, geen verhelderende discussies aan de cafétoog, geen breiclubjes of kaartclubjes, geen intieme onderonsjes meer.
Onze woordenschat heeft zich geweldig aangepast aan de technologische vooruitgang. Er zijn daar de coole afkortingen als: gsm, pc, gps, dvd, cd, sms... en ook nieuwe woorden als: internet, voicemail, facebook, notebook, cursor, e-mailen, chatten, deleten, saven...
Als je er niet mee opgegroeid bent blijft de digitale wereld stresserend op je inwerken. De moderne technologie gaat toch ooit eens tilt moeten slaan. Ik zit ernaar uit te kijken. Ik mis de wijzers op een digitale klok... Het voortdurend alert zijn voor nieuwigheden doet je afglijden in een diepe depressie, een diep digitaal dal, waarin je belandt wanneer de hunkering naar laatste nieuwe snufjes, speeltjes, geheime radertjes en knopjes en toetsjes, een obsessie wordt. Geobsedeerd en gedreven door de ziekelijke zucht naar nieuwe elektronische snufjes, ga je bezwijken in een digitaal moeras waar overal knopjes zitten, roze en mauve, allemaal knopjes om je heen...
|
