|
Vanmiddag komt er op tv een Vlaamse film van Edith Kiel, las ik in de tv-gids, 'De hemel op aarde', een komedie uit 1954. Jan Verheyen: "Edith Kiel is de échte pionier van de Vlaamse film, lang voor er sprake was van een audiovisuele sector of subsidies... Ze maakte met regisseur Jan Vanderheyden een hele reeks volkse, meestal Antwerpse kluchten... De makers van De hemel op aarde zijn ook verantwoordelijk voor de klassieker De Witte..."
De naam 'Edith Kiel' herinnerde mij onmiddellijk aan de film 'De Witte' naar het boek van Ernest Claes (mooie foto hé?), een film uit 1938, waarbij Edith Kiel voor het draaiboek zorgde. De intro van de film is het ontroerende lied 'Vlaand'ren, mijn land', waarvan de tekst hier links in de marge van mijn blog staat.
Het scenario van De Witte begon in 1934 met de tekst: "Over de Noordzee trilt het licht van de morgenzon en de branding zingt haar lied. Stad en land rusten uit voor de komende dag. Vlaanderen ontwaakt. De boeren staan reeds op het veld en weide. Alleen De Witte slaapt nog in een zalige droom..."
De Witte is een prachtig Vlaams tijdsdocument, om eindeloos te koesteren. Ik heb er een videoband van én een dvd. Juweeltjes. Ik ga nu een fragment van een oud blogberichtje herhalen.
De Leeuw van Vlaanderen
De Witte van Zichem laat je op meesterlijke wijze proeven van de landelijke sfeer van het Vlaanderen van 1900. Vlaamser kan het niet. Het zijn Kunstenaars geweest die toen in 1934 het boek van Ernest Claes verfilmden. Vlaamse Nostalgie druipt er van af.
De 'Wittekop' speelt de hoodrol. Ondanks de armoedige levensomstandigheden was hij altijd vrolijk, en zijn fratsen zijn onvergetelijk. Denk maar aan het vele zout op de patatjes. Ook in de klas, met de heerlijk-ouderwetse schoolbankjes, kon hij het niet laten om iedereen beet te nemen.
De beelden van De Witte die met zijn vrienden ging zwemmen zijn pakkend. Vroeger waren de beken nog helder en zuiver en kon je er in zwemmen. En zalig in het gras liggen...
De Witte kreeg veel straf, en op een keer toen hij opgesloten werd, ontdekte hij het boek van Hendrik Conscience: 'De Leeuw van Vlaanderen'. Het maakte veel indruk op hem en hij hield het bij zich. Hij speelde scènes na met zijn vriendjes en ging dan vechten tegen de 'vijanden'. In deze denkbeeldige gevechten waren er natuurlijk geen vijanden te zien, maar de fantasie van de jongens volstond om, met 'De Leeuw van Vlaanderen' in de hand, luidkeels aan te vallen met kreten als "Vlaanderen de Leeuw, volg mij!".
De Witte had het boek vaak bij zich, 'De Leeuw van Vlaanderen', hij vereenzelvigde zich met De Leeuw... maar zijn catechismus om mee naar school te gaan, kon hij niet zo vlug vinden. Liever "Vlaanderen de Leeuw, volg mij!" spelen...
|
