VAG (Vereniging voor adoptiekind en gezin) pleit voor een gelijkschakeling van het adoptieverlof aan het moederschapsverlof. De huidige wetgeving voorziet dat een adoptieouder voor een adoptiekind tussen 0 en 3 jaar slechts recht heeft op 6 weken adoptieverlof/hechtingsverlof. Vanaf 4 jaar is dit maar 4 weken en vanaf 8 jaar is er geen adoptieverlof meer voorzien. Totaal onlogisch, zegt VAG, want ieder adoptiekind heeft net als een biologisch kind recht op een hechtingsperiode. Het rugzakje dat een adoptiekind met zich meebrengt maakt het niet gemakkelijk voor zowel het kind als de adoptieouders. Naarmate het kind op oudere leeftijd toekomt, wat tegenwoordig meer de realiteit is dan vroeger, is er ook meer tijd nodig om te wennen en zich te hechten aan zijn nieuwe ouders en omgeving. Daarom wil VAG ijveren voor een gelijkschakeling van het adoptieverlof (6w/4w) aan het moederschapsverlof (15w) voor alle adoptiekinderen, ongeacht hun leeftijd bij aankomst. (Mijn gedacht: het 'rugzakje' van een adoptiekind maakt elke hechtingsperiode onmogelijk!)
Klik hier voor de volledige visietekst.
Adoptieverlof = Zwangerschapsverlof? Daar zitten werkgevers nu echt op te wachten.
De bodemloosheid van een adoptiekind, een verhaaltje over een adoptiekind. Om ouders met adoptieplannen te ontnuchteren.
Cindy vertelde tegen de juf dat haar mama een derdewereldkindje ging adopteren, en dat ze binnenkort dus een nieuw broertje zou krijgen... "Oei, als dat maar goed afloopt!", dacht ik.
De 8-jarige Sito werd hartelijk verwelkomd in zijn nieuwe gezin. Cindy was verrukt over haar nieuwe speelmaatje, en mama was zo trots dat ze overal met Sito ging pronken, bij familie, buren en kennissen, alsof ze een of andere prijs gewonnen had.
Even later kwamen Cindy's ouders op school met ongelooflijke verhalen. Ze waren ten einde raad, wanhopig zochten ze naar oplossingen voor Sito. Aanvankelijk was Sito nog handelbaar, hoewel er toen al tekenen aan de wand waren: driftbuien, leugens, vernielzucht, pesterijen... Maar het ging van kwaad naar erger. De puberteit van Sito was een gruwelijke hel voor zijn adoptiefouders.
Sito speelde het klaar om verzinsels over mishandeling en verwaarlozing rond te strooien, in de buurt, in zijn school. Zijn beschuldigingen klonken levensecht, en dat betekende voor de ouders politieverhoringen en zelfs nu en dan enkele dagen cel. Familie en buren hadden hen ook al de rug gekeerd. Tóch bleven de adoptiefouders sullig geloven in de goedheid van Sito, en offerden hun eigen welzijn en dat van hun dochtertje Cindy op voor een waardeloze nietsnut Cito die geen enkel lichtpuntje aan de einder liet zien.
Het gezin dat Sito liefdevol wilde opvangen, ging zelf tenonder aan naïeve menslievendheid. En Sito deed niets liever dan een gezin vernietigen, het gezin dat hart en huis wagenwijd voor hem openstelde.
Hulpverleners en adoptiespecialisten veegden de problemen onder de mat, ze zeiden sussend dat alle vijandigheid er wel zou uitgroeien bij Sito, als ie maar genoeg liefde en aandacht zou krijgen, en meer van die lulzever.
Het was uiteindelijk een kordate huisarts die de naïeve ouders ongenadig wees op 'de bodemloosheid van een adoptiekind', en hen wist te overtuigen van een plaatsing van Sito in een instelling. 'Bodemloos' zo zei de arts, dus 'zonder fundamenten', 'zonder onderlaag', 'onvoorspelbaar', 'ondoorgrondelijk'...
Het leven van een geadopteerde uit een onbekende baarmoeder, en als baby zonder voorgeschiedenis, blijft altijd een mysterie voor toekomstige ouders!
OUDERSCHAP UITBESTEDEN IS EEN ILLUSIE!!!
|
