|
Lyceum, schooljaar 1998-1999. In het begin van het schooljaar maakte ik kennis met een eigenaardig Marokkaans gezin. Een niet-alledaags Marokkaans curiosum. Kan geen enkel Vlaams gezin aan tippen.
De vader genoot al van zijn pensioen toen hij amper 31 was. Hij had 2 vrouwen en maakte in een recordtempo 7 kinderen. De oudste dochter Fatima werd ernstig mishandeld door de tiran. De 6 andere kinderen hadden een stiefmoeder, de 2de vrouw was van de machtswellusteling. Een vertrouwelijke bron vertelde me dat de stiefmoeder nóg gevaarlijker zou zijn dan de vader...
't Is goed Lieve, stop met die chaos. Waar ik naartoe wil is het meisje Zaineb E., eentje uit de rij van 7. Via haar vernam ik dat het thuis niet pluis was. Ook de leerkrachten van het lager onderwijs zonden alarmerende signalen uit over de thuissituatie, maar geen details. De oppervlakkige commentaren gingen meestal over: "Zaineb krijgt thuis geen hulp, leert lessen niet, taalarmoede, lui, opmerkingen raken haar niet, krabletsels, schrikreacties, zeer zenuwachtig..."
En dan komt Zaineb in het eerste middelbaar terecht, in de middenschool van directeur Wijsneus. Al vanaf de eerste schooldag viel het meisje door de mand. Sombere vooruitzichten om te slagen in het gewone middelbaar. Toch werd ze voortgesleept en vooruit getrokken om toch maar met haar klasgenootjes mee te kunnen. Ze kreeg ook ontzettend veel tijd en aandacht tijdens klassenraden. Mijn intuïtie zei me dat het allemaal verloren en vergeefse pogingen waren om een onbekwaam en onwillig Marokkaantje er krampachtig bij te willen laten horen. Zo werkt dat ook in onze samenleving.
En dan is er de eerste ouderavond in oktober, vlak voor de herfstvakantie. Directeur Wijsneus durfde de confrontatie met de vader van Zaineb niet aan, en daarom stuurde hij de vader, de oudste zoon en Zaineb naar mij toe. Ai, ai. Onderwerp was: het hoofddoekje van Zaineb. Directeur Wijsneus had zijn personeel al laten weten dat Zaineb gebuisd zou worden indien ze haar hoofddoekje zou blijven dragen. Met zo'n mededeling zou ik ook niet durven afkomen bij een agressieve vader.
De beruchte vader zat dus voor me, bijgestaan door zoon Mohamed en dochter Zaineb, die beiden voor tolk speelden, want vader kende haast geen Nederlands. Ja, om kindjes te maken is er geen inburgeringscursus voor nodig, dat gaat vanzelf... Toen vader op uitdagende wijze een discussie begon over het onderwerp 'hoofddoek', ging ik er niet op in, waarna hij het slachtoffer begon uit te hangen, in de steek gelaten door de blanke racisten. Ja, zo kwam het op mij over... "Waarom wilt ge ons niet helpen?"... Zijn gejammer was alleen maar bedoeld om de toelating tot een hoofddoekje los te krijgen, de zeveraar. Het drong niet tot hem door dat een hoofddoekje verboden was in school. Daarna: "In welke school mag een hoofddoekje dan wél?" En het moest een school in Hasselt zijn, en met de bus te bereiken, én het hoofddoekje zou ook bij turnen mogen opgehouden worden... Ja, wat nog allemaal?
Met een aantal adressen heb ik het Marokkaans gezelschap wandelen gestuurd richting integratiecentrum, dan kan hij daar moeilijk gaan doen, de aansteller!...
|
