|
Ik heb me vroeger vaak afgevraagd wat nu precies de bedoeling was van de ADHD-medicatie 'rilatine'. Om als gedrogeerde beter te kunnen presteren op school? Leerpilletjes slikken om rustiger en aandachtiger te kunnen studeren?... Hoe kwam het dan dat de rapportcijfers van ADHD'ertjes nooit verbeterden? En waarom verbeterden hun prestaties in de klas nooit?
Een onderzoek naar het verband tussen rilatinegebruik en schoolprestaties is mij niet bekend, maar ik hoef me enkel te baseren op de leerlingen met het zogezegde ADHD die ik in diverse scholen opvolgde, om te kunnen besluiten dat hun schoolse vorderingen niét verbeterden door rilatinegebruik. Studiehouding en gedrag verbeterden wel, en ouders en leerkrachten mochten even op adem komen, ze hoefden ook niet meteen een opvoedingsstrategietje te bedenken om aandachts- en concentratiestoornissen aan te pakken. De opvoeders gingen dus vrijuit.
In het lyceum hanteerde de directeur een lijstje van probleemleerlingen om te bespreken tijdens de vergaderingen. Op dat lijstje stonden ook de namen van rilatinegebruikertjes die hardnekkig op dat lijstje bleven staan, ze waren er niet weg te slaan, niet zozeer omwille van gedragsproblemen, maar wel door onvoldoende leerprestaties.
ADHD heeft niet altijd bestaan. Op een mooie ochtend werd ik wakker en het was er. Uit het niets. Ineens. Onverwachts. Aanvankelijk meende ik iets gemist te hebben, voelde me schuldig om mijn onwetendheid over het ADHD-fenomeen en de daarbij horende rilatinemedicatie. Maar ik had echt niets gemist, aan mijn bijscholing mankeerde er niets. Achteraf bleek dat ADHD werd uitgevonden als nieuwe 'ziekte' om die te kunnen linken aan de rilatinepil. In de jaren 90 heb ik ADHD een rage zien worden, ik heb ADHD zien hypen, ik heb de verering van de rilatinepil euforische vormen zien aannemen. Rilatine kwam op mij over als een legale drug voor hyperactieve en onaandachtige leerlingen. En in mijn opleiding bracht de professor rilatine in verband met psychische stoornissen!
CLB'ers, als uitgehongerde en op sensatie beluste aasgieren, wierpen zich gretig op het ADHD-probleem in de scholen. Ze hielden informele gesprekjes met ouders en leerkrachten, deden willekeurige observaties en vaststellingen, lichtzinnig en amateuristisch, om uiteindelijk argeloze moedertjes naar de huisarts te verwijzen om de wonderpil 'rilatine' te halen. Ik heb het eerder al eens gehad over 'het nattevingerwerk van CLB'ers' (5.9.14) die er in slaagden om ADHD-diagnoses uit hun duim te zuigen, zoals kaartlegsters en paragnosten ook tewerk gaan, of zoals louche zigeunermadammen in kermiskraampjes zitten te turen in glazen bollen of andere schemerige toestanden...
Apotheker Haesbrouck: "ADHD is een verzonnen aandoening waarvoor geen neurologische diagnosecriteria bestaan. Een verzonnen ziekte, omdat een ziekte voorgewend moest worden om een toxicomanie te mogen instellen. Verzonnen om van rilatine als psychoticum een kaskraker te maken. In rilatine zit de chemische stof methylfedinaat die onder de opiumwetgeving valt, daarom is rilatine schadelijk, het verwoest zenuwstelsels van kinderen, het doet controleverlies over het gedrag ontstaan, agressief gedrag dat dan weer bijgestuurd moet worden door antipsychotica, En door deze winstgevende bipolariteit zwijgt de medische wetenschap over het werkingsmechanisme van rilatine."
|
