|
Vandaag ben ik mild gestemd. Daarom laat ik mijn 'slachtoffers' even wachten in het voorgeborchte van mijn blog, waar ze sidderen en beven in afwachting dat ik hen tevoorschijn haal om hen door het slijk te sleuren. Iedereen zit er klappertandend en nagelbijtend zijn beurt af te wachten, terwijl hun angstzweet uitbreekt. Ze hadden me maar niet moeten koeioneren...
In afwachting van hun terechtstelling, eerst een vertelling over een belevenis van vandaag.
De Bootvluchteling
Ik heb vanmiddag een bootvluchteling gezien!!! Ne zwarte aan den toog bij Bertie. Niet zo eentje dat knikt als je d'r geld instopt, maar ne levensechte.
Het was wennen, verschrikkelijk wennen, die aanblik van een neger in een oer-Vlaams ouderwets café... Het was geen zicht. Het vloekte. Ik kon me niet verzoenen met het beeld, de 'picture' van een zwarte aan een blanke toog in een blank café in een blanke wijk... Het leek wel een zinsbegoocheling.
Een zwarte vlek zat daar, donker gezicht, donkere kleren, alleen het wit van zijn ogen verraadde zijn aanwezigheid.
Dat moet nogal een verhuis geweest zijn: van een boot naar een toog, van het warme thuisland naar een kil vreemd land. En dan stormde het buiten ook nog. Die man kan zich hier toch nooit thuisvoelen. En dan vraag ik me af: wat komt die hier doen, wat gaat die morgen doen, wat gaat die hier in de toekomst doen?... Rekenen op de naastenliefde van zijn blanke medemensen! Dát gaat ie doen. Ondernemingslust straalde de bootvluchteling aan de toog alleszins niet uit.
Ik denk dat ze ginder al die mannen met bootvluchtplannen wijsmaken dat Europeanen zullen werken om te voorzien in het onderhoud van al wie heelhuids tot in Europa kan geraken. 't Is de risicovolle trip waard. Originele Europeanen verdienen de kost trouwens al langer in dienst van een hoop asielzoekers en andere goudzoekers. Nu komen die 'vluchtbotelingen' er nog eens bovenop.
Vroeger hebben mijn ouders me geleerd dat ik moest oppassen voor vreemde mannen, ze waarschuwden me voor alles wat niet bij ons hoorde, voor alles wat vreemd was. Later hoorde ik echter op mijn werk dat ik mijn hart meer open moest stellen voor migranten, dat ik ze niet mag buitensluiten uit mijn leven, en nog zo van dat links gezever. "Op mijn hoede zijn voor vreemdelingen", dat is me gelukkig bijgebleven. We kunnen niet genoeg argwanend en wantrouwig zijn... Een menslievende eigenschap, menslievend voor ons eigen volk!
Geschreven door Lieve de Xenofoob
|
