|
Een bezorgde lezer wees me op mijn riskant verhaaltje over de zwarte tooghanger in 't café. Ach, ik mag me af en toe wel eens vergalopperen op mijn blog, een blog als verloskamer van gedachten en gevoelens?!... Mijn bezorgde lezer kan ik geruststellen met een stukje dat ik reeds eerder schreef over 'Xenofobie'. Daaruit blijkt dat 'xenofobie' niet strafbaar kan/mag gesteld worden, en 'xenofoben' niet vervolgd kunnen/mogen worden.
Over 'Xenofobie' hoorde ik voor het eerst in 1980, toen inspecteur Hazelnoot op school kwam prediken over 'Xenofobie'. Hij voelde zich geroepen om de onderwijswereld te wijzen op het gevaar van 'angst voor vreemdelingen'. Ja, 'angst voor vreemdelingen' werd toen al voorgesteld als iets crimineels, stel je voor! Predikant Hazelnoot maakte de kunstmatige link tussen 'fobie' en onze relatie met vreemde medemensen: Xeno-Fobie. Dat klonk toen, 35 jaar geleden, indrukwekkend. Nu weten we wel beter...
Alle merken van fobieën waren me bekend, maar fobieën gelinkt aan vreemde indringers (xeno-fobie), dat was totaal nieuw! Het deed pijn aan mijn oren, dat gekke woord 'fobie', mijn trommelvliezen daverden, het was alsof 'xenofobie' met criminele feiten te maken had. 'Islamofobie', 'Xenofobie', 'Homofobie'... het zou allemaal afgestraft moeten worden volgens de migrantenaanbidders.
Een fobie is een irrationele radeloze angst die niet door rede verklaard kan worden, een angst die nergens op gefundeerd kan worden, gepaard gaande met onbeheersbare angstaanvallen en oncontroleerbare paniek, een ongegronde angst voor het vreemde... Een 'fobie' hoort thuis in de psychiatrie en daarom is het absurd om een fobie strafbaar te stellen!
Lieve is niet bang voor vreemdelingen. Zij kan haar houding tegenover hen goed beredeneren en er een gegronde beschrijving van geven. Met haar volle verstand is ze er zich van bewust dat ze géén onberedeneerbare angst heeft, geen fobie dus, maar wél gevoelens van afkeer, van minachting en geringschatting voor de pathologische islam, voor geforceerde multiculturaliteit, voor de prioritaire behandeling van allochtonen in onze samenleving... Mijn hele aversie heeft niéts met onredelijkheid te maken, en dus ook niéts met een fobie in al zijn onredelijkheid. Mijn aversie is me ingegeven door mijn ouders, schreef ik gisteren al, ze waarschuwden me voor vreemde mannen. "Nooit meegaan met vreemde mannen, nooit iets tegen hen zeggen."... En de nonnen op school zeiden dat ook. Zo werd ik opgevoed. In mijn opvoeding werd me een 'aversie' aangeleerd, een aversie die sterk aanleunt tegen 'vreemdelingenhaat'...
|
