Lieve heeft zo haar bedenkingen bij psychologische nazorg, psychologische bijstand, en nog zo van die begeleidingen die slachtoffers dieper doen wegzinken in hun diepe dal van treurnis, O ellende, droefenis en rampzaligheid! Verdriet wordt gekoesterd en levendig gehouden, de shock wordt gevoed door voortdurende confrontatie met de akelige gebeurtenissen die hen van streek blijven maken. Hun verdriet cumuleert zich, leed en warrig gemoed worden in stand gehouden door langdurige of intensieve psychologische nazorg. Slachtoffers wentelen zich in hun eigen verdriet, het duurt langer alvorens ze traumatische gebeurtenissen verwerken. Het rouwproces wordt versterkt en verlengd. En een shock in de toekomst zal veel harder aankomen omdat de immuniteit voor herval aangetast is door 'nazorg'... Op eigen houtje, op eigen krachten, uit een diepe put klauteren is de beste remedie om verdriet te verwerken, én om de weerbaarheid te versterken tegen stresserende gebeurtenissen die nog gaan komen.
