|
In het dorp waar ik woon zag ik vanmiddag een nieuw negergezin. Vader, moeder, en een klein negertje op een klein fietsje. Ze zagen er gitzwart uit, niet zomaar bruin of getaand, neen ze waren pikdonkerzwart gekleurd, enkel het wit van hun ogen en hun witte tanden waren zichtbaar. Ik zag hoe ze onwennig in hun nieuwe voortuintje rondliepen en nieuwsgierig alle voorbijgangers aanstaarden. Een zwart gezin te midden van een blanke gemeenschap? Als dat maar goed afloopt...
Er kwam een wrange smaak in mijn mond toen ik bedacht dat al mijn dorpsgenoten jarenlang gespaard en gezwoegd hebben om een eigen huisje te bouwen. En nu komt er een verse negerfamilie zomaar binnenvallen die onmiddellijk een eigen huis toegewezen krijgt. Onze naastenliefde en eindeloze verdraagzaamheid voor onze zwarte medemensen wordt erg op de proef gesteld!
Het nieuwe kleine negerke zal morgen wellicht naar school gaan. Er is vlakbij een wijkschooltje met allemaal witkopkes. Als bezienswaardigheid zal het negerke vooraan in de roomblanke klas mogen zitten en veel aandacht van de juf krijgen. Het zal echter niet lang duren of de juf raakt overstuur en van streek, vertwijfeld en radeloos. De ontredderde juf haakt af en neemt ontslag. Ze kan het negerke niet plaatsen in het geheel van haar klas. Ooit is ze haar loopbaan begonnen in een overmoedige bui van zelfoverschatting, maar lesgeven aan een bruine taalgehandicapte, dat ging haar petje te boven.
Het nijpende tekort aan leerkrachten wordt alleen maar erger als 'oneigen' leerlingen deel gaan uitmaken van het gewone klasgebeuren. Anderstaligen, gehandicapten, achterlijke ezels... ze horen er niet thuis, ze gooien de structuur van het reguliere onderwijs overhoop. Daarom dringt een grondige onderwijshervorming zich op, zo eentje die zich focust op de herverdeling van alle soorten leerlingen over verschillende scholen. En de lerarenopleiding die zich aanpast aan deze nieuwe schoolindeling zal meer dan ooit nieuwe studenten kunnen aanlokken!
|
