De Noordzee bruist een lied dat brandt De zeewind draagt het mede Het zingt van vrijheid over 't land Van vreugd' in dorp en stede De zonne vuurt de blijheid aan Langs velden, weiden, stromen Waar steden met hun torens staan Waar woud en heide dromen Daar is 't waar ik geboren werd Waar moeder mij eens wiegde Mijn land is Vlaand'ren, U mijn liefde, U mijn hart O schone steden, trots en vroom Vol heilige feestvisioenen O stille dorpkens langs de stroom Waar veld en weide groenen Ik min U, stad vol klokgetril En dorp ik min U beide En 't is er, als ik dromen wil Zo vreedzaam in de heide Daar is 't waar ik geboren werd Waar moeder mij eens wiegde Mijn land is Vlaand'ren, U mijn liefde, U mijn hart
Willem Gijssels (1875 - 1945)
Een interessant adres?
Gij noemt mij racist, mijnheer ? (Wim De Cock)
“Gij noemt mij een racist, mijnheer omdat ik eigen volk en eigen taal waardeer, bij eigen aard en eigen waarden zweer, mijn kind'ren eerst hun rechten leer. Daarom noemt gij mij een racist, mijnheer.
Noemt gij mij een racist, mijnheer, omdat ik vreemden zoals gasten eer, geen dwang of geen bemoeizucht tolereer, in eigen land de wetten zelf dicteer ? Noemt gij mij daarom een racist, mijnheer ?
Stel, dat ik later in uw land passeer. Zult gij niet eisen, dat ik zonder meer, uw eigenheid en uw gewoonten accepteer ? Dat ik uw wetten en uw regels respecteer ? Zijt gij dan ook racist, mijnheer ?
Gij stuurt mij stellig naar mijn thuisland weer, indien gij vindt dat ik te lang en al te zeer van uw geduld en gastvrijheid profiteer. Onthoud, dat gij noch recht noch reden hebt, wanneer gij 't lef hebt, mij te schelden voor racist, mijnheer !”
SCHOOLPERIKELEN (Vroeger)
Avonturen met schooldirecties, leerkrachten, ouders, leerlingen, clb'ers. Vertellingen over vroeger en nu. En ook nog een beetje actualiteit met een korreltje zout.
03-06-2020
Hartverscheurend Verhaal over de Onmenselijke Hardvochtigheid van een Lockdown
Vrouw uit Lennik kan man 2 maanden niet bezoeken in ziekenhuis, hij sterft 2 dagen voor ze weer mag langskomen
Marie-Jeanne Appeltans uit Lennik is er het hart van in. Haar man werd begin maart na een beroerte opgenomen in het ziekenhuis van Halle. Ze ging geregeld bij hem op bezoek. Op 13 maart, bij het begin van de lockdown, werd alle bezoek verboden. Marie-Jeanne keek uit naar maandag 1 juni, dan was bezoek opnieuw toegelaten. Haar man overleed twee dagen eerder. Marie-Jeanne kon haar man nog even zien, maar hij was al buiten bewustzijn.
Op zondag 1 maart kreeg Robert, de man van Marie-Jeanne, thuis in Lennik een beroerte. Hij werd overgebracht naar het Sint-Mariaziekenhuis van Halle. Zijn toestand viel relatief goed mee. "Hij kon nog grapjes maken", zegt Marie-Jeanne. Zij ging twee keer per dag bij haar man op bezoek. Op vrijdag 13 maart meldde het ziekenhuis dat bezoek verboden was, wegens de lockdown tegen corona.
De lockdown kwam hard aan voor Robert. "Mijn man had altijd al last van eenzaamheid", zegt Marie-Jeanne. "Hij kon niet alleen zijn." Toen hij op 22 maart verjaarde, mocht Robert ook geen bezoek ontvangen. "We hebben met heel de familie een videoboodschap gestuurd. Robert was daar zeer tevreden mee. Maar hij heeft toen ook geweend , want hij wilde bij zijn familie zijn. Tijdens de lockdown heeft Robert me verschillende keren gevraagd of ik niet kon langskomen of dat hij niet naar huis kon komen. "Desnoods probeer je stiekem in het ziekenhuis te geraken", zei hij."
Maandag 1 juni was een belangrijke dag voor Marie-Jeanne. Dan werden de anticoronamaatregelen versoepeld en mochten patiënten, zoals Robert, opnieuw bezoek ontvangen. Zo ver is het nooit gekomen. Twee dagen voordien, op zaterdag 30 mei, meldde het ziekenhuis van Halle dat haar man er erg aan toe was. Marie-Jeanne kon Robert nog even zien. Ze kon niet meer met hem praten. Hij was buiten bewustzijn. Hij overleed enkele uren later.
Marie-Jeanne vindt het spijtig dat ze geen afscheid van haar man heeft kunnen nemen. "Wij wisten dat hij ernstig ziek was, maar we hadden nooit gedacht dat het zo erg was en dat hij ging sterven." Marie-Jeanne heeft tijdens de lockdown nog gevraagd om haar man te mogen zien. Dat kon niet wegens de coronamaatregelen. Ze vraagt zich af of ziekenhuizen bij ernstig zieken toch beter geen uitzondering zouden maken, al was het maar één keer, zodat mensen nog even hun familielid kunnen zien. "Soms denk ik dat ik mijn man beter thuis had gelaten, dan hadden we mekaar nog heel de tijd kunnen zien."
