Vanochtend hoorde ik minister Weyts pleiten voor het volledig openhouden van de scholen. Code geel dus. Hij wil geen code oranje waarbij middelbare scholieren één week thuisblijven en één week naar school gaan: "Het is een illusie te denken dat scholieren thuisblijven, zeker in een stedelijke context. Je houdt ze beter in een gecontroleerde omgeving."

De nagel op de kop. Weyts heeft volkomen gelijk. Een school is een gecontroleerde omgeving, een "veilige haven", terwijl er bij een 'thuisweekje' helemaal geen controle is. Leerlingen worden er meestal aan hun lot overgelaten en de minst gemotiveerden staan als eersten op straat of in het park of elders om van hun vrije tijd te genieten, behalve om te studeren.

In die zin is er iets mis met code oranje. Volledig openhouden van scholen is veiliger. Code geel is dus veiliger.

Onbegrip over het behoud van code geel is er bij de Vlaamse scholierenkoepel die voorstander is van afstandsonderwijs: "Er zijn altijd wel een paar jongeren die zich niet aan de regels houden, een veralgemening van die jongeren is spijtig." De scholierenkoepel is duidelijk niet vertrouwdd met het allochtonenprobleem in het onderwijs. Eerst eens een kijkje gaan nemen in concentratiescholen, en dan pleiten voor afstandsonderwijs!

Ook sp.a en Groen willen code oranje. Elisabeth Meuleman zou ik aanraden om samen met de scholierenkoepel scholen te gaan verkennen waar veel allochtone leerlingen zitten. En dan mogen ze ook nog Hannelore Goeman meenemen op hun bijscholingstocht, want Hannelore begrijpt niet waarom code geel het meest aangewezen is voor middelbare scholieren in deze coronatijden.

Ben Weyts maakte een schoonheidsfoutje in zijn pleidooi voor code geel: jammer dat hij de risicoleerlingen niet bij naam noemt, leerlingen die tijdens hun 'thuisweek' dreigen uit te schuiven en zich op het pad des verderfs begeven, m.a.w. niet thuisblijven en gaan spijbelen, zich amuseren tijdens hun weekje dat ze niet naar school hoeven. De migrantenleerlingen!