Wie zich in een interraciaal avontuur stort weet van tevoren dat er ambras van komt. Er komen zelfs vodden van als een negerin in het duister onder de zwoele kleffe lakens gaat friemelen aan een blanke man. Weerzinwekkend en tegennatuurlijk. En als zijn schot dan eindelijk haar roos raakt, na heel wat gerotzooi en geharrewar in de gloeiende bedstee, verschijnt er een ondefinieerbaar wezentje, zonder roots, zonder ras, zonder identiteit, een typisch twijfelgeval met gecompliceerde genen dat nergens zijn weg zal vinden en overal de zijweggetjes des levens zal bewandelen.

Een gemixt baby'tje wordt niet door de ooievaar gebracht, het wordt verwekt door twee verschillende rasmensen die elkaar in een verblindend oogwenkmoment gevonden hadden maar verder elkaar niets te bieden hadden voor de toekomst. Ze zetten een raciaal twijfel- en randgevalletje op de wereld.

Rosse prins Harry liet zich aan de haak slaan door een gekleurd Amerikaans actricetje, Meghan Markle. Problemen voor de toekomst waren toen al voorspelbaar, nog voor ze goed en wel de eerste passievolle kus uitwisselden. Toen bezegelden ze hun toekomst vol obstakels, vol onvoverbrugbare hindernissen en uiteraard onenigheden en twisten met het Britse koningshuis. Hun huwelijk is een concept dat compleet indruist tegen westerse samenlevingsvormen.

Interraciale relaties, interraciale huwelijken, en meer van dat soort gemengde liefdesinteracties worden voorgesteld als natuurlijk en veel voorkomend. We worden overspoeld met indoctrinerende tv-beelden die continu blijven suggereren dat blank en zwart perfect harmonisch samengaan. Propaganda voor rassenmenging dus.

Rosse Harry is niet van de slimsten, hij had moeten zwijgen tegen dat negroïde wijf dat manipulerend trachtte door te dringen tot het koppel. Het was voor Harry niet moeilijk om in de slachtofferrol te kruipen en iedereen te betichten van racisme. Hijzelf die zich vermengde met een ander ras, is de racist.