Over drie weken zwaaien alle schoolpoorten weer open. Op 1 september is het afgelopen met zalig nietsdoen en lanterfanten en rondhangen. Na twee eindeloos-lange maanden van dolce farniente worden leerlingen wakker geschud en komen in vakantiestemming weer naar school. Sommigen nog half gedrogeerd, anderen zien leergierig uit naar nieuwe uitdagingen.

Scholen zien de komst van het nieuwe schooljaar somber in. Het niveau van de leerlingen baart hen zorgen. De leerstof van de voorbije twee schooljaren is aan hen voorbij gegaan. Was te verwachten. Milde beoordelingen, lage latten, makkelijker leerstof, overgeslagen lesonderwerpen...                

Leerkrachten zullen in september met de moed der wanhoop beginnen met alle achterstaliige kennis  weer op te frissen. Tegen kerstmis of zo zullen de meeste leerlingen wel een beetje terug bij hun positieven gekomen zijn, maar de rest van het schooljaar slinkt de nieuwe leerstof alweer als een kaartenhuisje ineen. Er is geen stevige basis voor nieuwe leerstof.

Alle ernst op een stokje, als scholen zich dan ook nog eens gaan focussen op de diversiteit van de schoolbevolking, is de leerschade niet meer te overzien. Het is nu niet het moment om  te piekeren over een evenwichtige samenstelling van de schoolbevolking waarbij ales wat afwijkt van het normale te betrekken bij het gewone schoolgebeuren, zoal daar zijn de anderstaligen, achterblijvers en achterlijken, bruingetinten en kroeskopjes.               

Een multiculturele school is een contradictio interminis! Pogingen om uiteenlopende soorten en rassen vredig te laten samenleven in een school zijn gedoemd om te falen.

We kunnen alleen maar dròmen van een harmonieus multicultureel schoolleven. De opperste inclusiviteit bestaat alleen maar in de hemel. Alleen in de hemel is er een geslaagd multiculturalisme.

Uit de oude blogdoos

Atheneum, einde jaren 80. Op een saaie vrijdagmiddag zaten ze daar allemaal bijeen in de leraarskamer, te slurpen aan hun koffie en te dagdromen over onhaalbare idioterieën. Onderwerp: de spreiding van allochtone leerlingen over álle scholen, om gettoscholen te voorkomen.

Het stelletje onderwijsmensen rond de tafel geloofde echt nog in fabeltjes. Ze geloofden in 'mengen' van culturen en rassen, ook in een klas. En dat brouwsel zou dan ook nog marcheren volgens hen. Ze droomden hardop over multiculturele harmonie. Ijlen noem ik dat... Het woord 'multicultureel' moest nog uitgevonden worden. Ze hadden het eerder over 'mozaïekklassen', 'gemixte' klassen, 'gevarieerde' klassen, 'gekleurde' klassen... Multiculturele klassen waren een nieuw fenomeen waarmee onderwijsmensen onwennig en euforisch omgingen. Ze vormden er in hun bekrompen wereldje hun eigen opvattingen over, keken niet verder dan hun eigen kringetje en zeker niet verder dan de onderwijswereld.

Het was de tijd dat je op je tellen moest passen, en ook op je woorden, over gebarsten eieren moest lopen, om niet voor de rest van je loopbaan als 'racist' door het leven te moeten gaan. Dus ik schoof even mijn rebellerige gedachten opzij en hield me afzijdig op de achtergrond om aandachtig naar de nonsens te luisteren, om die goed in me op te nemen, om ze later te gebruiken als argumenten tegen de werking van een multiculturele klas... 

Mensen 'mengen' kan niet! Hoogstens in de keuken, als je een cocktail wilt maken van champagne en levertraan. Giet een scheut kostbare champagne in een shaker en voeg daarbij wat walgelijke levertraan. Die twee geven samen een duister mengsel, een mix waarbij de champagne zijn rijkdom verliest en de levertraan nóg viezer smaakt. Zó werkt een mix! Het wordt een warrig zootje met een vieze smaak. De champagne heeft niets bijgeleerd van de levertraancultuur, champagne wil zich ook niet verkwanselen aan levertraan... Hoe komen ze d'r bij: 'leren van een andere cultuur'?!... En 'integreren'? Hoe kan levertraan nu integreren in champagne?!...

Wij hebben genoeg aan onszelf, aan onze rijke waarden- en normencultuur, wij zijn fier op onze eigenheden en hebben niets te leren van vreemdsoortige binnensluipers. Al het goede in onszelf willen we behouden en niet laten oplossen in een modderige gemixte brij. Ons eigenheidsgevoel, verstrengeld met de diepste vezels in ons wezen, laat geen verpaupering toe!...