Waarom wij langer moeten werken voor minder pensioen:

PS-minister van Pensioenen Karine Lalieux maakte gebruik van haar vrouwelijke intuïtie om op de proppen te komen met onhaalbare pensioenplannen. Alleen een vrouw kan zoiets klaarspelen. Misschien werd ze geplaagd door haar maandelijkse ongemakken bij het bedenken van haar voorstellen? Pensioenexperten en economen hebben alvast brandhout gemaakt van de dagdromerijen van Lalieux. En haar regeringspartners worstelen nu in verhitte discussies met haar verzinsels.

In de berichtgeving over de pensioenkwestie wordt angstvallig gezwegen over de grote afwezigen op de arbeidsmarkt, de allochtonen. De gekleurde werkloosheid raakt maar niet opgelost. Het aantal werkloze migranten blijft stijgen en zal in de toekomst nog erger worden als Afghanen op ons losgelaten worden of als er nog meer negerkes met Afrikaanse apenmanieren hier hun plekje zullen vinden. Het probleem van de vergrijzing zal ooit verbleken en wegebben op de achtergrond van het migrantenwerkloosheidsprobleem.

Hoe geraken migranten ooit aan de vereiste tien dienstjaren om te kunnen genieten van een minimumpensioen? Ze komen toch niet naar hier om te werken, en zeker geen tien lange jaren.

Vroeger heb ik in de loop der jaren een beroepenlijstje opgesteld van een heleboel allochtone papa's. Een te verwaarlozen percentage was mijnwerker. Het merendeel verspreidde zich over drie categorieën: 1. invalide 2. gepensioneerd 3. werkloos. En invaliditeit was de toegangspoort tot vervroegd pensioen. Zo ging dat vroeger, hoe het nu zit weet ik niet. Ik weet alleen hoe het er vroeger aan toeging bij 'gepensioneerde' migranten.

In de concentratieschool van directeur Blauwbaard was de jongste gepensioneerde een 29-jarige papa van een leerling uit een multiculturele klas. Mijn opsporingswerk viel niet in goede aarde bij mijn linkse collega's en in de scholen. Mijn beroepenlijstje werd gerangschikt bij 'racistische activiteiten'!... Het was de tijd dat werkloosheid en migranten niet aan elkaar gelinkt mochten worden.