Vorige week, 24 november, was het exact 30 jaar geleden dat het Vlaams Blok glansrijk doorbrak bij de verkiezingen van 1991. Het was stil en leeg op straat toen de eerste triomfantelijke verkiezingsuitslagen binnenstroomden.

Ik ga het niet allemaal opnieuw vertellen. Meerdere keren in mijn blogbestaaan is de Zwarte Zondag aan de beurt geweest. Vandaag wil ik het hebben over de dag ná de 'zwarte zondag', die dag was er eentje van paniek en nerveuze onrust.

Het succes van het Vlaams Blok beangstigde het hele linkse geteisem in het onderwijs. In een handomdraai werden allerlei projecten uit de mouw geschud om het migrantenonderwijs/islamonderwijs te redden. Krampachtige rampscenario's werden in elkaar geflanst, geldverslindende ondingen die betaald werden met Vlaams belastinggeld: Parels voor de Zwijnen!

PMS-psychopaat Horbert, stichter van de migrantenfanclub, deelde stuiptrekkend mede dat "er meer financiële middelen moeten vrijkomen voor het migrantenonderwijs nu het Vlaams Blok zo'n succes kent". De paniekreacties leverden resultaat op want het migrantenbeleid regelde meer middelen, meer leerkrachten en beter lesmateriaal. De geldkraan stroomde...

En ondertussen bleef het het ondemocratische cordon sanitaire bestaan, en loopt groene smeerlap Jos Geysels, de geestelijke vader van het cordon, nog altijd vrij rond.

Mijn linkse Gluurlezers wens ik nog een prettige avond en dat zij zalig mogen dromen over mislukt multiculturalisme en mislukte integratie.