 In plaats van op de schoolbanken te zitten om leerachterstanden weg te werken, worden scholieren in deze warmste week om de oren geslagen met het zweverige thema 'kunnen zijn wie je bent'. Bij velen zal de exacte betekenis ervan niet tot hen doordringen. Zij worden sluipend aangezet tot eindeloze zelfreflecties, op zoek naar verborgen identiteiten, naar wie ze niet zijn, naar wie ze zouden kunnen zijn, naar wie ze zouden willen zijn...
Wie ben ik? En kan ik ook zo zijn? Zichzelf in vraag stellen doet je twijfelen aan jezelf, je raakt uitgeput van het zoeken naar iets in de kast wat er nooit in gelegen heeft. En wat niet in de kast zit, kan er ook nooit uitkomen. De Warmste Week beweert van wel, dat proberen ze althans te doen geloven dat kasten heel wat geheimen te verbergen hebben, die gewoon nog ontdekt moeten worden. Kruip in de kast en kom eruit zoals je zelf wil!
Vroeger ging dat vanzelf, we waren wie we waren en stelden ons daarbij geen vragen. We wisten dat we bestonden, dat volstond. We konden denken, en denken is onbetwijfelbaar: "Ik denk, dus ik besta" (Descartes), en zo zagen we de werkelijkheid van ons 'ik'.
Als de warmste week voorbij is, zullen er heel wat jongeren uit de kast komen om te kunnen zijn wie ze niét zijn. Het was toch beter geweest dat de jongeren in de schoolbanken zaten tijdens deze warmste week.
|
