Mijn middelbare school volgde ik in een strenge nonnenschool. Eén slepende ellende, droefenis en  grauwe miserie! Onbegrijpelijk dat ouders hun kinderen dit kunnen aandoen.

Het was de onbezorgde tijd van de jaren 60, toen tienermeisjes dweepten met Elvis Presley, Paul Anka en de Shadows, en nog veel meer zangers en groepjes waaraan wij ons vastklampten om een beetje contact met de buitenwereld te voelen, met de realiteit, want die was er niet in school. Nonnen hielden niet van wereldse dingen en ze spiegelden het leven buiten de schoolpoorten af als decadent en gevaarlijk voor schoolmeisjes. Ze maakten kwezels van de meest beïnvloedbare meisjes.

In het derde middelbaar beleefde ik mijn prachtigste tijd. Ik kon toen goed opschieten met twee van mijn klasgenootjes, Marie-Paule V. en Denise V. Beiden hadden een Italiaanse moeder en daarom lag hun hart in Italië. En hun puberale interesses gingen enkel uit naar knappe Italiaanse jongens. Hun gezonde belangstelling voor jonge Italianen merkte ik voor het eerst bij een klasuitstap naar Bokrijk. Gniffelend en giechelend dwarrelden ze uitdagend rond een stel jonge Italianen. Wuiven en lachen naar elkaar, meer gebeurde er niet. We waren nog jong en amper seksueel voorgelicht.

Marie-Paule V. was een leiderstype. Zij organiseerde voor haar medeleerlingen balspelletjes. Op een geïmproviseerd veld naast de speelplaats speelden we TREFBAL, een uitgestorven balspelletje, want kinderen spelen niet meer. En als de speeltijd voorbij was verstopte Marie-Paule de bal in een soort buis onder de grond. Elke speeltijd werd er met de bal naar elkaar gesmeten... tot aan het eind van het schooljaar toen Marie-Paule en Denise naar een andere school verdwenen. Jammer.

Zuster Gaudentia, het kreng, had het niet zo begrepen op onze wereldse genoegens met een bal. Zij zag liever ingetogen geprevel op de speelplaats. Marie-Paule was de enige in de klas die de preutse griezelnon aankon. Zij had dan ook de volle steun van haar ouders.  

Later trouwde Marie-Paule met een Italiaan, en is er nu nog altijd gelukkig mee. Denise V. ben ik uit het oog verloren. Wellicht zal zij ook haar droom-Italiaan ontmoet hebben...