Crisis in de kinderopvang! Onthaalmoeders zijn boze heksen. Kinderdagverblijven zijn spookkastelen. Crèches zijn weeshuizen waar kinderen wegkwijnen, verwaarloosd worden. Kinderasielcentra zijn horrorcrèches. Kindjes beleven er het trauma van hun leven.

Crèches komen in opspraak. De ene na de andere moeten ze sluiten. Hun slechte reputatie komt nu pas goed in zicht. Toch hebben wantoestanden er altijd bestaan.

Wat mij ergert is dat er nu ineens zoveel klagende moeders in beeld komen, om hun ongenoegen te uiten over de crèche waar ze hun kind achterlaten, in de steek laten, urenlang gescheiden van hun moeder. Maar al die tijd hebben ze gezwegen en genoten van het comfort van kinderopvang.

Beste ouders, niet tevreden over de crèche van uw kind? Zorg er dan zelf voor!

"Negen maanden lang kijken ouders hartstochtelijk uit naar het kleine wondertje dat uit moeders schoot geboren zal worden. In blijde verwachting  verlangen ze naar een wezentje, uit beider liefde geboren... En als hun kinderwens dan eindelijk vervuld is, komt de ontnuchtering, de alledaagse werkelijkheid. Baby'tje wordt een last waarvan ze vlug verlost willen worden. De carrière van beide ouders wordt erdoor gehinderd. En dan geven ze het uit handen aan wildvreemden... In het vroege ochtendgloren wordt hun kostbaarste bezit brutaal uit zijn slaap gewekt, weggerukt van de moederborst, om het te dumpen in een vreemde opvangplaats, het kinderasiel... Aan de moederborst is een zuigeling zichzelf, voelt zich geborgen en veilig, droomt over de lustige tepel waaruit het lekkere vocht komt, en wordt dan pardoes weggerukt uit het hemelse walhalla... Op weg naar het kinderasielcentrum..."