Word weer meester, meester!

Een hele lange tijd geleden drong het tot vele vrouwen door dat er nog een ander leven voor hen bestond, buiten de haard, de stoof en de keuken. Zij gingen zich 'ontwikkelen' om in de mannenwereld hun draai te kunnen vinden. Weg met stofdoek, dweil en borstel.

Het was de tijd dat onthaalmoeders en crèches uitgevonden werden. Want kinderen waren een verschrikkelijke last in de zoektocht naar een eigen plekje voor de moderne vrouw in het bruisende wereldse leven. Help! Hoe geraak ik mijn kinderen kwijt? Deze kreet bleef aanzwellen, meer en meer vrouwen wilden weg van hun huishouden, van hun man en kinderen. Kinderhotels schoten als paddenstoelen uit de grond... Weeshuizen voor ouderloze kindjes!

De vrouwenemancipatie kwam stilaan goed op gang en werd toegejuicht. Maar de gevolgen op lange termijn zijn rampzalig. Neem nu het lerarenberoep. In het onderwijs zijn vrouwen oververtegenwoordigd, het lerarenberoep is hopeloos verwijfd. Dat schrikt jonge beginnende leraren af.

Het lerarenberoep heeft zijn glans verloren. Er is niets meer te redden. Waarom zouden jongeren nog voor leraar studeren? Met een lerarenkamer vol kwebbelende en koffieslurpende vrouwen? En een klas vol anderstaligen en gekleurde negerkes? Echte mannen haken af!

Een ander gevolg van de vrouwenemancipatie in het onderwijs is dat jongens in de schoolbankjes mannelijke rolmodellen missen. Ze presteren minder goed en worden vatbaar voor psychische stoornissen. Ze lijden vlugger aan 'aandoeningen' als autisme of hyperactiviteit, althans volgens de 'diagnoses' gesteld door emotionele vrouwen die druk gedrag en dagdromerijen vlugger bestempelen als een of ander syndroom, vlugger dan hun mannelijke collega's die liever met de grove borstel gaan doorheen hun probleemleerlingen.

Er zijn meer mannen nodig in het onderwijs om discipline en tucht erin te houden. Het lerarenberoep zal dan een stuk aantrekkelijker worden... voor échte mannen!