Alle deuren die Conner Rousseau met een smak achter zich dichtsloeg, hebben het niet overleefd. Hengsels, scharnieren, bouten en schroeven, het hele houtwerk, alles naar de bliksem.

Eerst zwaait hij een kastdeur open met de kreet "ik worstel met mijn seksuele identiteit", daarna trok hij in een zatte bui de deur achter zich dicht van café Het Hemelrijk, waar hij welicht nooit meer zal verschijnen, zijn zattemansklap zijn ze daar beu. En dan sloeg hij ook nog eens de poorten van het parlement achter zich dicht. 

Uit de kast stappen, uit het café stappen, uit het parlement stappen...  Wat een leven! Zolang hij maar niet uit het leven stapt, want dan is er geen deur meer om terug te keren.

Op instagram schrijft hij: "Al van kinds af droomde ik ervan om ooit zelf aan politiek te doen... om te strijden voor gelijke kansen voor elk kind... Ik zeg sorry  aan zij die ik tekeurgesteld heb. Daarom ga ik in de komende tijd aan mezelf werken. Om hier sterker uit te komen als mens... maar niet op kosten van het parlement..."

Als kind dromen van politiek? Larie! Gelijke kansen voor elk kind? Larie! Werken aan zichzelf? Nog meer larie!... Aan zichzelf werken, met zichzelf in het reine komen, is een drukke agenda die alleen maar weggelegd is voor de jeugd, voor jonge mensen met eerlijke toekomstdromen. 

Op 31-jarige leeftijd, al een eind in de volwassenheid, is het voor Conner een onmogelijke opdracht om nog iets van zijn persoonlijke leven te maken, maar met de hulp van zijn mama en onder haar begeleidende vleugels maakt hij wel enige kans om terug in de politiek te verschijnen. Zie maar naar de Geldverbrander, die is er toch ook na enige tijd in geslaagd om een opvallende comeback te maken? En nog wel zonder zijn mama.