De columns van Brusselmans zullen voortaan niet meer hetzelfde zijn. De onverstoorbare auteur van weleer gaat zijn nieuwe columns over een andere boeg gooien. Onverwacht is hij dan toch lichtelijk onder de indruk van de opschudding die hij veroorzaakte door zijn woede te ventileren in een column over Gaza.

"Ik trek me terug uit de loop van de wereld", zo verwijst Brusselmans in zijn nieuwe column naar de heisa rond de passage over de puntige punt van het puntige mes, een mes als symbool van zijn woede. Eigenlijk bedoelt hij met 'terugtrekken uit de wereld': "Ge kunt allemaal de pot op".

De zin voor satire is hij niet kwijt, maar zijn columns zullen wellicht gematigder worden, lyrisch en liederlijk, gezouten en gepeperd, bloemiger en romiger, niet controversieel, niet provocerend.

Hij geeft aan om te gaan schrijven over bloemetjes en bijtjes, het zonnetje aan de blauwe hemel en fluitende vogeltjes in het groene gebladerte van hoge bomen, over het mooie weer in binnenland en kust, over plensende regenbuien met hagelbollen zo groot als de bolle borsten van een volgroeide moslima, of misschien gaat hij ook nog romantiseren over bruin mannen zonder zwemcultuur die de baas spelen over zeeën, meren en rivieren.

Brusselmans zal niet lang een zeemzoete schrijfstijl volhouden want dat is zijn stijl niet. Het pad des vredelievendheids is niet zijn ding. Als de storm rond zijn persoon is gaan liggen zal hij weer overhellen naar zijn vertrouwde literaire stijl, om zijn gedachten en gevoelens overdreven haarscherp in het felle daglicht te stellen. Overdrijven en tegen schenen stampen vindt hij nodig om met zijn puntige pen zijn ideeën kracht bij te zetten.