Nu mag Sven Pichal terug naar huis, naar zijn man, de liefhebbende echtgenoot, en naar zijn twee adoptiekindjes (oei), om de draad des levens weer op te pakken.

Vandaag kreeg hij van de rechter zijn straf te horen voor het bezitten en verspreiden van beelden van seksueel kindermisbruik: drie jaar voorwaardelijke celstraf. En hij moet zich vijf jaar lang aan bepaalde voorwaarden houden. Dat is de keuze tussen een intensieve therapie of de gevangenis.

De voorwaardelijke straf is onmenselijk streng voor iemand met een ziekelijke interesse voor baby's, kindjes, minderjarigen. De voorwaarden die Pichal moet naleven zijn zo goed als onhaalbaar om er een nieuw leven mee op te bouwen.Niet meer mogen omgaan met minderjarigen, geen pintjes meer mogen drinken, van drugs afblijven, niet meer mogen internetten, en voor de rest van je leven in je ziel laten peuteren door psychiaters die zelf tureluurs worden van zoveel seksuele miserie.

Er rest Pichal alleen nog maar fantaseren en dromen over kinderen waaraan hij niet meer mag raken, ook niet naar kijken, niet mee spreken, en zeker geen kiekjes  doorsturen naar andere kindervrienden. Kortom, een wereld zonder kinderen is een opperste kwelling voor iemand die verzot is op kindjes.

Een uitzichtloze therapie wacht Pichal. Ziekelijke neigingen die verankerd zitten in het DNA, in het brein,in alle vezels van het lijf van een hyperventilerende kindervriend zijn onbehandelbaar. Een patiënt met een pathologische belangstelling voor kinderen is voorgoed verloren voor de maatschappij. Zijn perverse brein is klaar voor recidive, levenslang...