Archief

Een Canadese universiteit is van plan om zeven zeeschildpadden te laten inslapen. Gewoon doden dus. Ze hebben daar een onderzoek gedaan naar het feit waarom er jaarlijks zo'n 85.000 zeeschildpadden omkomen in vissersnetten. Het onderzoek is afgelopen en nu moeten die schildpadden weg. Gewoon in zee zetten is blijkbaar geen optie wegens niet voor zichzelf kunnen zorgen. Groene activisten willen die zeven dieren redden. Die schildpadden zijn blijkbaar een bedreigde soort. Een “kritiek” bedreigde soort, om hun woorden te gebruiken. Als er per jaar 85.000, per ongeluk, gevangen worden in visnetten lijkt mij dat toch niet zo kritiek. De paling moet ook dringend gered worden. De paling zou ook met uitsterven bedreigd zijn. Er zijn groene jongens die een voorstel gedaan hebben om alle restaurants die paling op het menu hebben staan uit te sluiten om, eventueel, een michelinster te krijgen. Als je dus nog eens paling in 't groen wil eten moet je niet te lang meer wachten. Ofwel is de paling uitgestorven, ofwel mag er geen paling meer gevangen worden. Er zal in ieder geval niet lang meer paling op uw bord komen. Wat ik mij afvraag is waar die groene activisten hun ideeën halen. Kunnen die dan geen twee minuutjes hun grijze cellen gebruiken? Dat er planten- en dierensoorten uitsterven is de normaalste zaak op onze aarde. Dat verschijnsel heeft een naam. Dat heet evolutie. Door veranderende omstandigheden sterven er soorten uit en komen er weer anderen in de plaats. Die omstandigheden kunnen van uiteenlopende aard zijn. Dat kan met het klimaat te maken hebben. Maar dat kan evengoed met heel andere zaken te maken hebben. Zoals het wegvallen van de nodige voeding voor die betreffende soorten. En dat is het nu precies. Als de voeding van de mens in het gedrang komt zal de mens verdwijnen. Maar moeder aarde zal wel voor zichzelf zorgen. Het natuurlijk evenwicht zal zich wel herstellen. Dat er overbevissing is weet iedereen. En tenzij de mens op één of andere manier zichzelf van voeding kan voorzien komt er, vroeg of laat, een einde aan het tijdperk van de mens. Zoals 60 miljoen jaar geleden de dinosaurussen uitgestorven zijn, zo zal ook het tijdperk van de mens op een dag verleden tijd zijn. Al kan dat nog lang duren. De dino's hebben ook enkele miljoenen jaar over de planeet geheerst. En door het wegvallen van die beesten heeft de aarde zich langzaam herstelt en kreeg de mens een kans. Evolutie weet je wel. Maar als je de groene jongens zou laten doen dan zouden ze de appelblauwgeelgespikkelde steekmug van de ondergang gaan redden. In plaats van die gewoon dood te meppen. Ze zouden beter hun tijd en energie gebruiken om vis- en andere kwekerijen te bouwen. Nog een geluk dat die milieu activisten 60 miljoen jaar geleden niet bestonden. We zouden nog altijd opgescheept zitten met dinosaurussen, brontosaurussen en tyrannosaurusssen. En dat zou mij op kosten jagen. Ik zou een draadje rond mijn hof moeten spannen om die beesten weg te houden.

Sommige mensen gaan toch te nonchalant om bij de aankoop van huisdieren. Als je ziet wat er zoal rondloopt aan beesten bij mensen thuis dan twijfel ik toch aan de verstandelijke vermogens van die personen. Dat je een kat in huis neemt, goed, dat kan. Als dat beestje dan tenminste en beetje kan lopen in de omgeving is dat geen probleem. Maar wat te denken van katten en honden die op een appartementje zitten en hele dagen niet eens buiten kunnen. Dat lijkt me toch maar niks. Zo'n beest is daarvoor niet geschikt. Katten werden gehouden om muizen te vangen op een boerderij. Die katten hadden een volledige vrijheid. Die konden gaan en vangen wat en waar ze maar wilden. Die moesten zowat in hun eigen onderhoud voorzien. En ze deden dat goed. Een hond had als enige taak lawaai maken als er iemand op het erf kwam. Een soort van bel dus. Die kon dat ook goed. Maar als ik dan zie welke functie die dieren tegenwoordig hebben dan stel ik mij toch vragen. Een kat of een hond moet zich helemaal aanpassen aan de hedendaagse menselijke leefgewoonten. Volgens mij gaat dat iets te snel voor die beestjes. Jarenlang hebben die dieren zich al aangepast aan een archaïsche manier van leven. Met het gevolg dat ze de hun toebedeelde taak meer dan behoorlijk uitvoerden. Maar tegenwoordig worden die dieren gereduceerd tot knuffels. En dan nog enkel en alleen als de mens er zin in heeft. Voor de rest moeten die beesten zich koest houden. En dat is nu net het probleem. Die dieren hebben ook een leven. En dat willen vele mensen niet zien. Ze nemen een lief klein knuffeldiertje in huis en verwachten dat dat beestje lief, klein en aaibaar blijft. Maar dat is niet zo. Dieren worden groot, zoals mensen ook groot worden. En dan komen er problemen. Dieren moeten verzorgt worden. Ook als ze volwassen zijn. Als het dan nog zou blijven bij een hond of een kat die, én voldoende bewegingsvrijheid heeft. En een minimum aan verzorging heeft. En tegemoetkomend aan hun behoeften behandeld zouden worden, dan kan ik daar best mee leven. Maar wat gedacht van mensen die het verder gaan zoeken en de raarste dieren in huis nemen. Zo zijn er nogal wat dieren die te koop aangeboden worden, gewoon omdat die mensen er van af willen. Een ondoordachte aankoop dus. Je houdt het niet voor mogelijk. Zo worden er eekhoorns, gekko's, hangbuikzwijnen, kameleons, leguanen, schorpioenen, vogelspinnen, vossen en wandelende takken te koop aangeboden. Allemaal dieren die ooit aangekocht zijn als huisdier en die nu de deur uit moeten wegens te groot of te veel zorgen. Waar halen die mensen het idee vandaan om dergelijke dieren als huisdier te houden? Die dieren horen thuis in de natuur. Dat is hun natuurlijke biotoop. En daar horen ze te blijven. Daar leven ze gelukkig en dat moet je als mens respecteren. Niks meer maar zeker niks minder. Maar ik heb er iets tegen dat sommige mensen dieren in huis nemen enkel en alleen voor hun plezier. Mensen die dergelijke, niet gedomisticeerde dieren, zomaar uit hun natuurlijke omgeving wegplukken beseffen niet waar ze mee bezig zijn. Als je dan nagaat dat sommigen nog een veelvoud van dergelijke dieren in huis nemen dan begrijp ik dat dus helemaal niet meer. Al kan je dat niet zeggen van mijn eigen vrouw. Die zegt dat ze al meer dan genoeg heeft aan één varken in huis.

Normaal gezien ga ik op zaterdagvoormiddag niet naar de supermarkt. Te veel volk. Het liefst doe ik boodschappen tijdens de week. Maar die zaterdagmorgen was ik er toch. En ik niet alleen. Daar stonden ze weer. Bedelaars noem ik ze. Ze verkochten weer prullaria die voor een normaal mens volstrekt overbodig zijn. Ze klampen mensen aan en trachten u een schuldgevoel te geven als je niet koopt. Het is immers voor een goed doel. De goede doelen beginnen me zo stilaan de strot uit te komen. Ik heb het eens opgezocht, er zijn er nogal wat. En dan begint mijn slecht karakter weer de kop op te steken. Wat blijkt; zowat alle goede doelen maken gebruik van vrijwilligers die belangeloos van alles en nog wat aan de man/vrouw proberen te verpatsen. Maar, elk goed doel heeft ook een structuur. Er zijn bij elke organisatie mensen die aan de top staan en daar een flinke boterham aan verdienen. Ook dat heb ik eens opgezocht. Veel informatie is daar niet over te vinden, maar toch ben ik op verrassende cijfers gestoten. Om een paar voorbeelden te geven. De directeur van Oxfam wereldwinkel gaat maandelijks met meer dan 5.000 euro naar huis. Een zekere Rigo Peters, directeur van Damiaanactie haalt maandelijks 6.641 euro binnen. De grote baas van Artsen zonder grenzen België, ene Hans van de Weerd is zelfs goed voor 9.333 euro. Per maand. De “sukkelaar” Bogdan Vandeberghe van 11 11 11 daarentegen moet genoegen nemen met 4.725 euro. Dat zijn allemaal cijfers uit België. In Nederland zijn de cijfers pas echt hallucinant. Om maar één voorbeeld te geven, ene Cees Breederveld grote baas van het Nederlandse rode kruis heeft een maandwedde van 16.853 euro. Dat zijn dan cijfers die de organisaties zelf willen vrijgeven. Dat is dan zonder bonussen, premies, extra legale voordelen en wat weet ik nog allemaal. Dat zijn dan enkel de cijfers van de grootste bazen. Er zijn dan nog wel verschillende leidinggevenden die mee aan de vetpotten zitten. Dat is een miljardenbusiness die, grosso-modo, de helft van hun inkomsten halen uit giften en de andere helft uit staatssubsidies. En die subsidies komen ook uit uw en mijn zakken. Als ik dan zie dat er vrijwilligers in weer en wind, volledig gratis, uit puur idealisme en in hun vrije tijd kleurpotloden staan te verkopen stel ik mij wel vragen. Eigenlijk zou ik aan die naïeve verkopers willen voorstellen om eens met hun grote baas te gaan praten. Daar zit het geld. Niet bij de sukkelaar die met zijn karretje uit de supermarkt komt. Wat mij ook opvalt is het feit dat die organisaties er steeds maar weer uitdrukkelijk op wijzen dat de weddes van hun bazen slechts peanuts zijn in vergelijking met wat ze zouden kunnen verdienen in andere sectoren van de economie. En dat maak je mij dus niet wijs. Als ik de kans kreeg om, pakweg, het dubbele te verdienen bij de ene firma ga ik niet voor de helft bij de andere aan de slag. Idealisme? Mijn oor. Het zou pas idealisme zijn als die bonzen elders gingen werken voor het dubbele en de helft dan weggeven aan het goede doel. Maar misschien kan ik zelf het goede voorbeeld geven. Morgen begin ik zelf met een goed doel. Dankzij subsidies en uw gulle giften vul ik mijn portemonnee. Met dank.

Slaapproblemen kunnen verschillende oorzaken hebben las ik op het internet. Het was gewoon uit nieuwsgierigheid dat ik het opgezocht had. Zelf heb ik er mij al een tijdje bij neergelegd dat ik nachtenlang de slaap niet kan vatten. De slaap kan mij 's nachts trouwens ook moeilijk vatten. Het is dus wederzijds. Gelukkig weet ik wat het probleem is bij mij. Als je al van een probleem kan spreken. Want zelf zie ik dat niet als een probleem. Bij mij is het gewoon het gevolg van een jarenlang onregelmatig leven. Tenminste, dat hebben verschillende dokters mij wijsgemaakt. En mijn uitleg dat een regelmatig onregelmatig leven toch ook regelmatig is deed niks ter zake. Maar goed, het is nu éénmaal zo en het zal de rest van mijn leven zo blijven. Het heeft ook voordelen. Zo kan ik 's nachts rustig een filmke bekijken zonder lastiggevallen te worden. Ook kan ik stukjes schrijven en mijn blogje aanvullen terwijl mijn vrouw ligt te slapen. Ze hoeft er zich dus niet over op te winden. Wat ook een voordeel is, is het feit dat ik mij kan permitteren om tijdens de dag af en toe een beetje afwezig te lijken. Als er iemand een beetje te veel begint te zagen is mijn aandacht al snel aan het verslappen. En als dat opgemerkt word dan heb ik een prachtig excuus. Maar ik heb natuurlijk makkelijk praten. Als gepensioneerde kan ik een uiltje vangen wanneer het mij past. Dat is bij werkende mensen wel enigszins anders. Het is heel vervelend als je 's nachts niet kan slapen en tijdens de dag de rekening gepresenteerd krijgt. Al zijn er blijkbaar verschillende middelen tegen slapeloosheid. Allemaal te vinden op het net. Toch vind ik die middeltjes niet echt plezant, behalve ééntje dan: seksuele activiteit voor het slapen gaan. Dat lijkt mij nog het beste, al besef ik maar al te goed dat dergelijke dagelijkse activiteiten, op een zekere leeftijd, technisch niet meer haalbaar zijn. Zelf heb ik proefondervindelijk kunnen vaststellen dat alcohol wel een probaat middel is. Je zit dan  's anderendaags wel met een behoorlijke kater, maar daar zijn ook middeltjes tegen. Het blijven echter allemaal lapmiddelen die de oorzaken niet wegnemen. Pech dus voor degene die last hebben van nachtelijke muizenissen. Voor mij persoonlijk maakt het niet uit. Laat ik het zo stellen: ik heb dan wel last van slapeloosheid, maar ik lig er niet van wakker.

Steeds weer blijf ik met verwondering kijken naar deze wereld. Als je een beetje rondkijkt en je ziet wat er zoal gebeurd is het toch ongelooflijk wat een gewoontes en moraal er heersen. Nu weet ik ook wel dat moraal een kwestie is van waar je zoal geboren bent. Er zijn plaatsen op de wereld waar veel minder toegelaten is dan hier. Het zij zo. Ik wil hier alleen een, volgens mij, tegenstrijdigheid op de korrel nemen. Een rare tegenstrijdigheid. Zowat alle kinderen van 12 jaar hebben op TV al een paar honderd mensen zien doden. Op alle soorten van manieren en op de meest gruwelijke manier. Ook op videospelletjes worden mensen afgemaakt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dat mag allemaal. Dat is hier algemeen aanvaard. Maar vraag eens aan diezelfde kinderen of ze ooit al eens een mens hebben zien maken. Dat mag niet getoond worden aan kinderen. Dat is verderfelijk. Dat is seks, porno en is verboden onder de 18. Nu weet ik ook wel dat ze dat op tijd en stond wel zelf zullen leren. Niks aan de hand dus. Toch vind ik dat niet echt evenwichtig. Het zal waarschijnlijk wel aan die rare hersenkronkel in mijn bovenkamer liggen, maar toch. Mensen doden mag getoond worden aan kinderen maar mensen maken mag niet. Dat is zoiets als naar een kippenslachterij gaan kijken maar niet mogen zien hoe een ei geproduceerd word. Of ben ik verkeerd. Mag dat wel, maar dan ook op een scherm en met een “pedagogische” uitleg erbij. Want ik zie het nog niet gebeuren dat er praktijkles gegeven word in een school. Daar ben ik ook zo geen voorstander van. Mij moeten ze in ieder geval niet komen vragen om alle standjes van de kamasutra voor te doen. Alhoewel... dat zou lachen worden.

Er is weer het één en ander te doen over de index. De werkgevers zouden de index liefst gewoon afschaffen. Dat is natuurlijk beter voor hun portemonnee. Dat is meer winst voor de werkgever. De werknemers daarentegen willen het graag behouden zoals het is. Nogal normaal dacht ik zo. Als de prijzen omhoog gaan dan volgt het loon ook een beetje. Anders worden de werkmensen alsmaar armer. Maar toch is er iets dat niet helemaal klopt aan het systeem van de indexaanpassing. Het zijn vooral de hoge vakbondsmensen die niks willen weten van de afschaffing van die indexaanpassingen. En dan komt mijn slecht karakter weer boven. Ik kan ook rekenen en dat is dan misschien de reden dat ik nogal twijfel aan de goede bedoelingen van dikverdienende vakbondsbonzen. Als de gewone werkende mens 1.000 euro per maand verdient dan krijgt die bij een indexaanpassing 20 euro opslag. Maar een veelverdiener die pakweg 5.000 euro per maand verdient krijgt 100 euro opslag. En dan maar orakelen dat ze de werkmens verdedigen. Ik heb eerder de neiging om te geloven dat ze het voor hun eigen zak doen. Zou het niet beter zijn om dat een beetje aan te passen. Bijvoorbeeld iemand die minder dan 1500 euro verdient krijgt de volle indexaanpassing. Iemand die tussen 1500 en 3000 euro verdient krijgt de helft van de aanpassing en iemand die meer dan 3000 euro binnenrijft krijgt niks meer. Zo zou de kloof tussen arm en rijk beetje bij beetje verminderen. Al zien de veelverdieners dat blijkbaar zo niet. De hoge pieten zijn volgens mij alleen maar bezig met zichzelf te verrijken. Op kosten van de sukkelaars die het allemaal maar moet opbrengen. Want laat ons eerlijk blijven, wat presteren die vakbondsonderhandelaars zoal? Ik heb het zo niet voor die mooipraters die alleen maar bezig zijn met zand in de ogen van werkende mensen te strooien. En voor de rest hun zakken te vullen op kosten van de brave mensen. Ik noem dat profiteren. Maar ik zal wel een dommekloot zijn zeker. Want simpele mensen met boerenverstand moeten hun mond houden en werken tot meerdere eer en glorie van de profiteurs. Zo zit onze wereld in elkaar. Al zal het mij allemaal geen zorg zijn want ik ben gepensioneerd en krijg de indexaanpassing zonder er voor te werken. En zijn we niet allemaal een beetje egoïst ?

Soms vraag ik mij af hoever je kan gaan met betrekking tot veiligheid. Hoe veilig moet iets zijn om alle eventuele ongevallen uit te sluiten. In elke auto moet een veiligheidsgordel zijn en liefst nog een stuk of zes airbags. Het heeft zijn voordelen natuurlijk. Bij een ongeval hebben de inzittenden meer overlevingskansen. Maar als ik dat zo zie wat er in de bouw gebeurt dan is men daar toch niet goed bezig. Al zijn er natuurlijk maatregelen die nodig zijn. Het hangt er alleen maar van af hoe je het bekijkt. De veiligheidsleuning bijvoorbeeld. Dat is een leuning die verplicht geplaatst moet worden als bouwvakkers op een hoogte van meer dan twee meter dienen te werken. Op het eerste zicht een goed idee. Zo kunnen ze minder snel naar beneden donderen. Maar met mijn slecht karakter heb ik toch weer enkele vragen. En de eerste vraag die ik mij dan stel is; wie plaatst die leuning? Die balustrade moet toch door iemand geplaatst worden. En degene die zoiets plaatst, mag die dan zomaar zonder veiligheid werken. Moet er niet eerst een leuning geplaatst worden voordat die veiligheidsleuningplaatser mag beginnen. En moet er dan geen leuning geplaatst worden voor degene die de eerste leuning...... nee, slecht idee. Ik bedoel maar; er is toch iemand die het risico moet lopen om zonder voldoende veiligheid het werk uit te voeren. Zouden er speciale firma's bestaan die enkel en alleen die afsluitingen plaatsen? Met werknemers die terdoodveroordeeld zijn? Als die dan hun nek breken is het vonnis “ten uitvoer gebracht”. Te gek denkt U? Nee hoor, ik kan nog zo het één en ander verzinnen om het veiliger te maken. Wat dacht u van matrassen. Langs de zijkant van het te bouwen geval leggen we een hoop matrassen. Een bouwvakker die dan valt kan meteen een dutje gaan doen. Of airbags. Elke bouwvakker enkele airbags rond zijn lichaam binden. Dat zal dan misschien wel enkele keren op en neer botsen zijn. Maar het is wel veilig. En bij de hogere gebouwen gebruiken we gewoon parachutes. Moet toch kunnen. En lach er maar niet mee want ik zie nog andere dingen die ooit wel eens verplicht zouden kunnen worden. Veiligheid vòòr alles. Bouwvakker is immers een knelpuntberoep. We moeten die mensen zo veel mogelijk sparen. Er zijn er al te weinig. Maar misschien is het nog het best van al om die leuningen te laten plaatsen door ministers. Daarvan hebben we er toch meer dan voldoende...

Er lopen nogal wat Bekende Vlamingen rond in ons landje. BV's dus. Zoveel dat ik van de meeste zelfs niet kan vermoeden dat ze BV zijn. Maar ze zijn er wel. Ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Je moet al gaan zoeken naar een onbekende Vlaming. Misschien komt er een TV programma dat op zoek gaat naar de zeldzame onbekende Vlaming. Dan worden de onbekende Vlamingen bekende Vlaming juist omdat ze onbekend zijn. Ergens begrijp ik het niet al te best. Zijn er dan zoveel mensen die bekend willen worden. Er zijn ook al scholen waar men de leerlingen voorbereid op het bekend zijn. Ze willen allemaal iets in de media doen. Dat wil dan gewoon zeggen dat ze met hun kop op TV willen. Allemaal narcisten. Allemaal vinden ze dat ze alleen maar geslaagd zijn in het leven als ze op TV komen. Als er een nieuw TV programma komt dan zijn daar altijd enkele zogenaamde opkomende talenten bij. Blijkbaar is er geen tekort aan opkomende talenten. Weer zoveel BV's erbij. Ik kan ze allemaal niet onthouden. Het gebeurt tegenwoordig heel dikwijls dat ik in een tijdschrift een interview zie van iemand die mij totaal onbekend is en dat blijkt dan een BV te zijn. Weer eentje denk ik dan. Waar blijven ze die vandaan halen? Gaat er nog iemand werken vraag ik mij dan af. Want laat ons serieus blijven, op TV komen kan toch bezwaarlijk werken genoemd worden. Dat is meer een hobby. Ik heb er enkele gekend en die gingen tijdens de dag gewoon werken. En 's avonds deden ze dat erbij als hobby. Als bijverdienste. Want als TV-verschijnsel kon je het zout op uw patatten niet verdienen. Maar dat is tegenwoordig wel anders. Iedereen is er zeker van dat een BV geld met hopen verdient. Misschien is dat wel zo. En vermits het niet moeilijk is om BV te worden ligt de weg naar fortuin en eeuwige roem open. Maar om BV te blijven is een ander paar mouwen. Je moet dan ook al regelmatig in bepaalde boekjes staan. Al zijn daar ook wel een aantal truken voor. Eens vreemdgaan, af en toe een hevige vechtscheiding of ergens een paar klappen uitdelen. Een heel arsenaal aan mogelijkheden. Dat is voor iedereen een goede zaak. Als BV blijf je in de belangstelling en de boekjes verdienen er iets aan. Zo houden ze elkaar in leven.
Maar wat mij opvalt is het feit dat er alleen in Vlaanderen BV's zijn. In Wallonië bestaat dat niet. Er is geen “Wallon Connu” langs de andere kant van de taalgrens. Misschien normaal want wie loopt er graag rond als... WC.

Dit moet absoluut tussen ons blijven. Zeg dit a.u.b. niet tegen iemand anders. Dit blijft ons geheim. Ik ben dit blogje beginnen schrijven zonder dat vrienden of familieleden daar weet van hebben. Ik reken dus op jullie stilzwijgen. Want dit mag zeker niemand weten. Ik zal het jullie verklappen, maar a.u.b. Mondje dicht. Een paar maanden geleden heb ik gewonnen met de euro millions. Om precies te zijn 83.752.845 euro. Jazeker, drieëntachtig miljoen euro en een beetje drinkgeld. Met dat drinkgeld wist ik wel raad. Daar kon ik wel een pintje mee gaan drinken. Maar die drieëntachtig miljoen euro, daar kon ik zo direct geen weg mee. In eerste instantie had ik dat geld gewoon op een bankrekening gezet. Maar die bank begon moeilijk te doen. Ze bleven maar bellen en mij lastig vallen met voorstellen om dat geld te beleggen. Als een bank ergens geld riekt dan zijn ze er natuurlijk als de spreekwoordelijke kippen bij om er iets aan te verdienen. Maar dat was voor mij dus een probleem. Ten eerste wou ik dat zelf in de hand houden en ten tweede, het moest heel discreet blijven. De discretie was voor mij primordiaal. Niemand mocht weten dat ik dat gewonnen had. Ik moest er dus ook zelf voor zorgen dat het niet opviel dat ik plots rijk geworden was. Voorzichtigheid en discretie was dus mijn eerste bekommernis. Goed ja, ik heb een nieuw autootje gekocht. Een rolls-royce ghost. Maar ik had hem wel in het rood laten schilderen. Want mijn oude lada was ook rood, dus dat zou niet opvallen dat het een andere auto was. Voor mijn vrouwke kocht ik een bentley continental supersport decapotabel. In het zilvergrijs, dat is een neutrale kleur. Dat zou dus ook niet opvallen als dat voor de deur staat. Oh ja, en een helikoptertje had ik mij ook aangeschaft. Om naar mijn bootje te vliegen. Dat bootje heeft een landingsdek waarop ik met dat vliegding kan landen. Makkelijk dus. Direct van thuis naar ons bootje. Dat helikoptertje stond wel in de tuin, dus daar had niemand zicht op. Discretie weet je wel. En dat bootje ja, maar daar wist niemand iets van. Dat bootje lag in de jachthaven in Saint-tropez. Voor de rest nog zo een beetje huishoudhulp, maar dat was het dan ook. Zoals ik hiervoor al aangaf. Ik wou het heel simpel en discreet houden. Niemand mocht weten dat we het een beetje ruimer hadden. We zouden ons leven niet veranderen. Gewoon en simpel blijven. Dat was althans mijn bedoeling. Maar dan gebeurde er iets totaal onverwacht. Ineens, zomaar, van het ene ogenblik op het andere werd ik....wakker.

Prostitutie zou het oudste beroep ter wereld zijn. Daar heb ik zo mijn twijfels over. Maar dit terzijde. Voor alle duidelijkheid, het gaat niet over verslaafde meisjes die zich prostitueren om aan hun drugs te raken. Het gaat over de echte prostituees. Vrouwen die het beroep uitoefenen om in hun levensonderhoud te voorzien. Enkelingen beginnen dit beroep uit pure geldnood, anderen voor een extraatje. Wat mij opvalt bij de meesten is het feit dat ze er na een tijdje echt plezier in krijgen. Dat is hun volste recht natuurlijk. Als je een beroep kan uitoefenen dat ook je hobby is dan lijkt mij dat een mooie combinatie. Maar de meeste mensen vinden een prostituee maar niks. Een soort gevallen vrouw die zich al liggend staande weet te houden. Persoonlijk heb ik het grootste respect voor prostituees. Ik ken er een paar en dat zijn uiterst gezellige vrouwen. Begrijpend ook, maar dat zal wel een beetje beroepsmisvorming zijn. Al hebben ze wel een mening over het algemeen. Tenminste als je ze een beetje beter kent. Want dat weet ik uit ondervinding, als die vrouwen je een beetje beginnen te vertrouwen dan komen ze echt wel los en af en toe hebben die ook wel een schouder nodig om op uit te huilen. Zoals iedereen trouwens. En op tijd en stond kunnen ze ook veel plezier maken. Als ontspanning en om de stress een beetje af te reageren. Ook zoals iedereen. En nu ga ik jullie verdorven hersenen onmiddellijk tegenspreken. Met “een beetje kennen en vertrouwen” bedoel ik gewoon vriendschap. Geen intieme contacten. Of ga jij profiteren van je vriend die kok is om eens gratis te gaan eten? Als dat zo is dan ben je geen vriend maar een profiteur en zal de vriendschap snel over zijn. Met vriendschap bedoel ik dus regelmatig afspreken voor een praatje, een uitstapje, een terrasje, en ja, ook wel eens serieus doorzakken. De gewone zaken dus die vrienden samen doen. Maar waar ik dan een hekel aan heb zijn commentaren van zogenaamde eerlijke en welvoeglijke mensen die mijn vriendin bestempelen als “die hoer”. Als “die hoer” er niet zou zijn zouden er veel meer seksuele misdaden gepleegd worden. Zou dat beter zijn misschien? Ik hoor verhalen van die vriendinnen die alle verbeelding tarten. Je houdt het niet voor mogelijk welke voorstellen die vrouwen te verwerken krijgen. Weliswaar tegen betaling, maar die voorstellen komen dan wel van zogenaamde eerzame burgers. Dat zijn dan van die mensen die een voorbeeldfunctie zouden hebben. Ook hilarische verhalen waarvan je denkt dat het enkel in films kan gebeuren. Kortom, het leven zoals het is. Waar ik wil voor pleiten is gewoon respect voor prostituees. Het zijn mensen zoals u en ik. Met hun goede en minder goede kantjes, zoals elk van ons. Ze hebben ook hun functie in de samenleving, zoals ieder ander. En het zou geen slecht idee zijn om het beroep te legaliseren. Dat zou al heel wat misbruik uitsluiten want er worden tegenwoordig nogal wat vrouwen gedwongen om zich te laten misbruiken als slavinnen. En die vrouwenhandel moeten we koste wat het kost de wereld uit helpen. Uit respect voor onze medemensen. En dan weet ik tenminste waar ik in alle veilgheid naartoe kan gaan als moeder de vrouw hoofdpijn heeft