Archief

Uit Wikipedia:

Toen ik het bovenstaande las dacht ik eerst; dat is een mooie uitleg om eens met iemand anders het bed in te duiken. Maar is dat wel zo? Zijn er omstandigheden waarin dat soort relaties wel degelijk een optie zijn? Ik bleef mij maar vragen stellen. Misschien is dit niet het soort relatie dat erg geschikt is voor jongeren. Je weet wel, je bent jong en stapelverliefd op elkaar. Maar als je reeds 30 jaar of meer met dezelfde partner samenleeft is het misschien wel een optie die bespreekbaar is. Na zovele jaren lief en leed met elkaar gedeeld te hebben komt er wel eens sleur in de relatie. Je kent elkaar van binnen en van buiten. Je hebt samen één en ander opgebouwd en je wil dat niet verliezen. Je houdt nog heel veel van elkaar maar toch is er iets dat je mist. Je wil af en toe wel eens een flinke vrijpartij in het stro, maar je partner heeft hooikoorts. Kan je dan niet afspreken dat je elkaar een plezier gunt? Houden van, is toch ook elkaar kunnen loslaten. Elk zijn eigen hobby, zeg maar. En een hobby is toch plezanter als je dat met iemand kan delen. Moet je dan je vaste partner verplichten om mee te doen tegen zijn zin? Kan dat niet met iemand anders? Als alles open en eerlijk verloopt mag dat toch geen probleem zijn. Ik weet het wel, in de huidige samenleving is dat niet direct iets dat voor de hand ligt. Maar toch. Moeten we ons door de samenleving normen en waarden laten opleggen waarbij we ons niet goed voelen? We hebben toch de vrijheid om onze eigen normen te bepalen. We doen daar toch niemand kwaad mee. Als je samen met je partner overeenkomt dat het mag, wat is er dan verkeerd aan? Moet je een geheime relatie aangaan en een scheiding riskeren van iemand waarvan je zielsveel houd, of kan het anders? Is het dan niet beter dat je je partner een plezier gunt? Of moet je dan jaloers zijn? Wil je dan je partner als een soort bezit beschouwen? Iets waar niets of niemand mag aankomen? Wil je je partner opsluiten in een positie waarin die zich niet goed voelt? Enkel en alleen voor je eigen plezier. Is dat geen soort gevangenis? Kan daar niet over gepraat worden? Allemaal vragen waarop ik ook niet zo onmiddellijk het antwoord weet. En U lezer? Weet u de antwoorden? Wat zou u doen?

Wil je eens lachen? Ga eens naar een zoekrobot en tik eens in: “2012 einde van de wereld” Je krijgt er gratis en voor niks de juiste datum bij. Op 21 december 2012 vergaat de wereld. Tenminste volgens de vele “believers”. Er word alles en nog wat bijgesleept om toch maar te overtuigen dat het deze keer menens is. We gaan met zijn allen naar de verdoemenis, zoveel is zeker. Volgens sommigen zou het zijn omdat de Maya kalender eindigt op die dag. Anderen hebben het over een grote vulkaanuitbarsting. Een meteoorregen. De magnetische polen gaan omkeren. God en allah willen het. Het zou in de bijbel en de koran staan. Allah en god zijn het deze keer blijkbaar volledig eens. Ze komen de mensheid straffen voor hun ongeloof. Ook een leuke: er is een mysterieuze planeet onderweg naar de aarde. De planeet nibiru. De wetenschappers van NASA zouden het al een tijdje weten maar willen het niet openbaar maken. Maar welke theorie ook, over één ding zijn ze het allemaal eens: op 21 december 2012 gaat er hier veel veranderen. Hou je dus maar al vast aan de takken van de bomen. Bibber en beef want het einde is nabij. Als je de commentaren op de artikels leest zijn er blijkbaar velen die het echt geloven. Eén slimmerik niet. Die heeft een voorstel aan al de believers. Hij geeft 50.000 euro aan al degenen die hun huis aan hem verkopen. Iedereen mag er zelfs gratis blijven wonen tot einde 2012. Vermits het daarna toch niks meer waard is kunnen de verkopers maar van het geld genieten. Zo is de slimmerik zijn redenering. Dat vind ik nu eens goed gevonden. Die man gaat een rijke burger zijn in 2013. Ik denk er dan ook aan om iets dergelijks op te starten. Een bedrijfje met als nobel doel de mensen een gelukkig laatste levensjaar te bezorgen. Ah ja, je moet de mensen toch iets wijsmaken als je rijk wil worden. Misschien kan ik nog subsidies los krijgen van de staat. Mijn bedrijfje bied toch palliatieve zorgen aan stervenden. Voor alle zekerheid heb ik eens geïnformeerd bij die ene slimmerik. Hoeveel huizen dat hij ondertussen zoal heeft opgekocht? Wat bleek? Geen enkel, nul, noppes. Zouden die believers het dan toch niet echt menen? Pech voor mij. Ik zag nochtans toekomst in mijn bedrijfje..

Ouder dan 60 ? Bekijk het dan met humor, want als je ouder dan 60 bent...

Zijn ontvoerders niet langer in je geïnteresseerd
Bij een gijzeling word je waarschijnlijk als een van de eersten vrijgelaten
Niemand verwacht van je dat je een brandend huis binnen rent.
Mensen die je om 9 uur 's-avonds bellen vragen : "Heb ik je wakker gemaakt?"
Niemand ziet jou met al je kwalen nog als een hypochonder.
Alle levenslessen heb je al geleerd
Je zult veel van je kleren niet meer verslijten.
Je mag op elk tijdstip eten dat jou uitkomt.
Je kan leven zonder seks, maar niet zonder bril.
Je gaat de verhalen over operaties van anderen zowaar waarderen.
Je mag slapen wanneer het jou uitkomt.
Je raakt verwikkeld in discussies over pensioenregelingen.
Snelheidslimieten zie je niet langer als een uitdaging.
Je houdt je buik niet meer in, ongeacht wie er binnen komt.
Je zingt mee met de muziek in het warenhuis.
Je ogen kunnen niet slechter worden.
Je kunt niet meer van je fouten leren.
Je hebt alle fouten immers al gemaakt.
Je gewrichten voorspellen het weer beter dan het KMI.
Je geheimen zijn veilig bij je vrienden/vriendinnen want...
Zij hebben ook het geheugen van een zeef.
Je voorraad hersencellen begint je aantal vetrolletjes te benaderen.
Je kan je niet meer herinneren waar je deze lijst eerder hebt gelezen.
Dus .... Hou je glimlach!!!

Het leek wel een nationale ramp. De abdij van Rochefort stond in lichterlaaie. De brandweer van Rochefort kreeg de hulp van korpsen uit Beauraing, Marche en Dinant. De gouverneur van de provincie stond op het punt om fase 1 van het rampenplan af te kondigen. De civiele bescherming en het leger werden in paraatheid gebracht. De brandweerkorpsen van het hele land stonden klaar om hulp te bieden. Allemaal. Ook vanuit Vlaanderen was hulp onderweg. Dat was nog eens een staaltje van Belgische solidariteit. Als er nationale belangen op het spel staan worden de communautaire verschillen meteen opzij gezet. In dit geval was het nationale belang niks anders dan de trappist van Rochefort. Dat is het wonderlijke aan België. Ondanks alle onderlinge twisten en onenigheden staan we klaar om te helpen als er echt belangrijke zaken in gevaar komen. En als het over een brouwerij gaat is het van levensbelang. “Eén voor allen, allen voor santé” zeg maar. Tot het bericht kwam dat de brouwerij zelf geen gevaar liep. De brandweerkorpsen van Rochefort, Beauraing, Marche en Dinant waren erin geslaagd het brouwerijgedeelte te vrijwaren. Een zucht van opluchting ging door het hele land. Spoedig kwam zelfs het bericht dat de productie van trappist gewoon kon doorgaan. Dat was de start voor een groot feest. 29 december werd uitgeroepen tot nationale feestdag. De betrokken brandweerkorpsen waren de helden van de dag. De manschappen zouden ontvangen worden op het koninklijk paleis. Hun moed en zelfopoffering zullen opgenomen worden in de analen van de Belgische geschiedenis. Voor eeuwig en altijd. Terloops kwam ook nog het berichtje dat er geen slachtoffers waren. Een detail blijkbaar. Want laat ons eerlijk zijn. Als er een pater/brouwer zou omgekomen zijn, dan zou die man toch recht naar de hemel gaan. Zonder tussenstop. Per slot van rekening heeft zo een pater zijn leven doorgebracht met bidden en werken van barmhartigheid. Ah ja, de dorstigen laven is toch een werk van barmhartigheid. Dus... recht naar de hemel. Langs de grote poort naar binnen. Hij zou daar ontvangen worden met klaroengeschal en engelengezang. En meteen in de hemelse brouwerij te werk gesteld worden. Ook 's anderendaags op het TV nieuws een lange reportage over de brand. Met als voornaamste melding dat de brouwerij geen schade had opgelopen en de productie gewoon kon doorgaan. Het vaderland was gered. Geen woord over de mensen van de brandweer dit keer. Op het einde toch nog een klein detailtje: Er waren geen slachtoffers. Rare jongens, wij Belgen.

Met een stralend gezicht kwam de buurvrouw vertellen dat haar dochter een kindje gekocht had. Een meisje. Kerngezond en alles was prima verlopen. Er was nog meer reden om gelukkig te zijn. Het was haar eerste kleinkind. Voortaan zou ik haar dus aanspreken als oma. Zo gaat dat in het leven, je bent jong en knap en voor je het zelf beseft ben je oud en versleten. Niet dat mijn buurvrouw er uitzag als oud en versleten. Integendeel. Ze mocht er nog best zijn. Zoals de meeste grootouders tegenwoordig. Dat is toch een verschil met vroeger. Een mens van 60 lijkt in de verste verte niet meer op een oudje van vijftig jaar geleden. Toen waren zestigers oude mensen. Of is dat maar een idee. Zie ik dat met andere ogen. Misschien zijn mijn ogen ook niet meer zoals het geweest was. Maar ik stel toch vast dat de meeste grootouders nog best vitaal zijn. Ze nemen ook nog steeds deel aan de samenleving. Nemen allerlei taken op zich. Ze maken zich nuttig waar ze maar kunnen. Zo ook in haar geval. Er waren blijkbaar al plannen gemaakt voor de opvang van het kleine mensje. Oma zou de opvang volledig voor haar rekening nemen. Geen kinderoppas, geen crèche, niks van dat alles. Het kleintje zou met liefde opgevangen worden door oma. Zo gaat dat tegenwoordig. Het kindje zelf had nog geen flauw benul van het geluk dat haar overkomen was. Pas geboren en alle geluk van de wereld was haar deel. Het feit alleen al dat ze in dit deel van de wereld het levenslicht zag was voldoende om van “hoerenchance” te spreken. Honger en dorst zal ze nooit kennen. Ze kan opgroeien in een wereld van overvloed. Omringd door de beste zorgen. Haar overlevingskansen zijn maximaal. Er zijn slechtere vooruitzichten voor veel kinderen. Toch was er iets dat me intrigeerde. Was ik een tijd uit deze wereld verdwenen en door een soort tijdmachine jaren later teruggekomen? Want.. wie koopt er nu een kind? In mijn tijd moesten we dat nog zelf maken.

Een artikeltje gelezen over een uitspraak van een zekere Tom Lanoye. Rare man. Tom Lanoye is een Belgische schrijver die in het Nederlandse NOS radio 1 journaal een interview gaf en daar zijn mening gaf over Vlaanderen. Hij gelooft niet in een republiek Vlaanderen. Zijn volste recht natuurlijk. Hij mag best een eigen mening hebben. “Vlaanderen is vadsig en overmoedig, zoals een bevrijde slaaf die een potje geld heeft bijeengespaard” beweert hij. Het Vlaams nationalisme is volgens hem de oorzaak van het immobilisme in België. Wablieft? Dat zijn zo van die uitspraken waar ik het vliegend schijt van krijg. Als er een bevolkingsgroep is die voorruit wil dan is het toch Vlaanderen zeker. Het zijn de Waalse politiekers die het hele geval maar blijven op de lange baan schuiven. Het gaat om geld, zo simpel is het. Wallonië wil geld van Vlaanderen. Veel geld. Elke Vlaming, van boreling tot oude grijsaard, moet per jaar en per persoon 2.000 euro afdokken aan Wallonië. Niet mis als je weet dat er zo'n 6 miljoen Vlamingen zijn. En dat duurt nu al jaren. Solidariteit noemen ze dat. Aan die “solidariteit” wil Vlaanderen paal en perk stellen. Maar de Waalse politiekers willen meer. Nog meer. Anders moeten ze gaan besparen op hun overheidspersoneel. Er “werken” zo'n dikke 40 procent van de Waalse bevolking voor hun gewest. Samen met het hoge aantal werkonwilligen kost dat geld natuurlijk. En dat zou Vlaanderen dus allemaal moeten blijven betalen. Ze vinden het in Wallonië normaal dat hele generaties zich in de werkloosheid nestelen. Van de school naar de werkloosheidsuitkering. En daarna nog een dik pensioen. Op kosten van Vlaanderen. Een tijdje geleden was ik in Rochefort en daar slenterden gemeentearbeiders door het stadje met op de rug van hun werkkledij de afbeelding van een Vlaamse leeuw. Ik vroeg hoe dat nu kon. Het antwoord was simpel; dat was het embleem van hun sponsor.... Al moet ik wel toegeven dat er langzaam verandering in komt. Ik stelde vast dat zowat alle zaken waar geld te verdienen viel in handen was van Nederlanders. De Nederlanders als ontwikkelingswerkers. Moet kunnen. Misschien kan Vlaanderen dat geld beter aan Nederland geven om de Nederlanders toe te laten om meer te investeren in Wallonië. De Nederlanders kennende, zal dat geld binnen enkele jaren een uitstekende investering blijken te zijn. Ik zal dat voorstel eens overmaken aan de regeringsonderhandelaars.

Veronderstel dat er geen hemel is.
Het is gemakkelijk als je probeert.
Geen hel hieronder.
Boven ons enkel lucht.
Leven voor vandaag...

Veronderstel dat er geen landen zijn.
Het is niet moeilijk om te doen.
Niets om voor te doden of te sterven.
Ook geen godsdienst.
Veronderstel dat alle mensen
Hun leven leven in vrede.

Veronderstel, geen bezittingen.
Ik vraag me af of je dat kunt.
Geen behoefte tot hebzucht, geen honger.
Een broederschap van mensen.
Veronderstel dat alle mensen.
De wereld delen.

Je mag zeggen dat ik een dromer ben.
Maar ik ben niet de enige.
Ik hoop dat jullie op een dag meedoen.
En de wereld zal leven als één.

Een vrije vertaling van het lied “imagine” van John Lennon. De man heeft dat uitgebracht in 1971. Zelf vind ik het nog altijd een prachtige tekst. Het is zo een beetje het gedachtegoed van mei '68. We waren jong en de wereld lag aan onze voeten. Zoals dat hoort bij jongeren. We zouden de wereld verbeteren. Vrede en vriendschap zou er komen. Het is helaas iets anders gelopen. We waren met zijn allen blijkbaar meer bezig met onszelf. Toch blijf ik hopen dat ik het ooit eens mag meemaken. Al ben ik door ervaring wel realistischer geworden en zal die droom nog niet voor morgen zijn. Maar ik blijf dromen. Ik heb geen glazen bol waarin ik de toekomst kan zien. Ik zou de tekst echter willen doorgeven aan de jongeren van nu. En misschien, ooit, wie weet. Onze generatie heeft dan wel een belangrijke bijdrage geleverd aan de technische evolutie, maar het belangrijkste hebben we niet verwezenlijkt. Spijtig.

Een krant heet een dagblad. Daarom verschijnt een krant ook elke dag. En elke dag lees ik zo een beetje de krant. Wat lees ik nu? Er sneuvelen records. Nog nooit viel er zo vroeg in het seizoen zoveel sneeuw. Zou dat komen omdat de aarde aan het opwarmen is? Rare opwarming is dat als je het mij vraagt. De aarde zou warmer worden en het begint te sneeuwen. Daar kan ik met mijn verstand niet bij. Al zal daar wel een uitleg voor zijn. Waarschijnlijk een soort uitleg waar geen mens iets van snapt. Moet kunnen natuurlijk. De gespecialiseerde uitleggers moeten toch ook iets te doen hebben. En als je als gewone sterveling hun ingewikkelde explicatie hoort dan kan je al snel niet meer volgen. Maar dat laat niemand merken, anders ben je een dommekloot. Nu wil ik wel toegeven dat ik van weer en weervoorspellingen niet veel verstand heb. Toch blijf ik het een raar verschijnsel vinden. Al dat opwarmingsgedoe. De zeespiegel gaat ook stijgen naar het schijnt. Dat is ook zoiets waar ik niet bij kan. Het water van de wereldzeeën zal met enkele meters stijgen doordat het noord- en zuidpoolijs smelt. Nu heb ik zelf eens een kleine test gedaan. Alleen maar voor de lol. Ik heb het ijs uit mijn diepvriezer eens in een emmer laten ontdooien en wat bleek? De massa water dat overbleef was heel wat minder dan de massa ijs die er eerst was. IJs dat water word heeft dus duidelijk minder plaats nodig. Als ik er dan rekening mee houd dat zowat negentig percent van het ijs van de polen onder water zit, dan neemt dat ijs toch meer plaats in dan water. Als dat ijs dan smelt dan komt er dus meer plaats vrij en zou de waterspiegel toch moeten dalen. Een simpele redenering dacht ik zo. Tè simpel volgens de deskundigen. Als het zo eenvoudig zou zijn dan konden die deskundigen hun boeken wel sluiten en dat mag vooral niet gebeuren. Het moet tenminste zò ingewikkeld zijn dat enkel de specialisten er over kunnen lullen. De simpele ziel mag het niet begrijpen. Jaren geleden, zo rond de jaren zeventig, hebben ze ons de daver op het lijf gejaagd met de voorspelling dat we regelrecht naar een nieuwe ijstijd afstevenden. Er waren enkele koude winters geweest en volgens de statistieken was dat duidelijk een teken aan de wand. We konden met zijn allen maar beter sparen voor een dikke jas. We zouden hem nodig hebben. Nu niet meer. Gooi maar weg die jas en begin maar te sparen voor een fatsoenlijke airco. En een boot, want het water zal zowat de helft van het land overspoelen. We kunnen binnenkort gaan vissen in onze tuin. Onder een grote parasol. Want heet zal het ook worden. Zo heet dat het water verdampt en dan zijn we weeral vertrokken voor een ander hoofdstuk. Ach, het kan me allemaal niet veel schelen. We zullen moeten afwachten wat de natuur voor ons in petto heeft. Alhoewel, laat die opwarming maar vlug komen want ik krijg koude voeten van die sneeuw.

Wanneer U tot mij spreekt, doe het:
-rustig
-kalm
-bezadigd

Zoniet:
-krijg ik hartkloppingen
-stijgt mijn bloeddruk
-krijg ik kippenvel
-beginnen mijn neusvleugels te trillen
-krijg ik knikkende knieën
-komt er stoom uit mijn oren
-komt mijn nekhaar overeind
-beginnen mijn handen te jeuken
-worden mijn ogen bloedrood
-beginnen mijn hersenen te koken
-krijg ik maagkrampen
-verlies ik mijn aangeboren vriendelijkheid en word ik echt onuitstaanbaar

Ik weet het. Roken, het blijft een teer onderwerp. En de strijd is gestreden. De niet rokers hebben gewonnen. Grandioos. Rokers zijn buiten de maatschappij gezet. Paria's zijn het geworden. Outlaws. Toch heb ik zo mijn bedenkingen. Niet rokers zijn geen sociale wezens. Egoïsten zijn het. Laat me even uitleggen. Ten eerste; rokers zorgen voor werkgelegenheid. De sigarettenindustrie was een miljardenzaak. En nu, fabrieken dicht – werkloosheid – armoede – aan lager wal – criminaliteit. Ik ken enkele gevallen die een schitterende toekomst hadden in de sigarettenindustrie. Nu, helaas, werkloos. Ten tweede; rokers betalen meer belastingen dan niet rokers. Kijk maar naar de taksen op een pakje sigaretten. Rokers zijn dus solidair met de gemeenschap. Ze betalen meer belasting. Ten derde; Rokers gaan zo'n tien jaar vroeger dood. Ze profiteren niet van hun pensioen. Kosten dus minder aan de gemeenschap. Wie is er hier sociaal? Ziektekosten zegt U? Wablieft? Precies of niet rokers niet ziek worden. Het is algemeen bekend dat de laatste tien jaar van een mensenleven het meest kost aan verzorging en ziekten. Rokers zijn dan al lang dood en begraven. Niks kosten dus.
Maar ik weet het wel, er waren andere spelers in het spel. De verzuurders. Zij die het niet konden hebben dat er nog gezellig gepalaverd werd in een bruin café. Tussen pot en pint in een walm van stinkende sigarettenrook. Zij die jaloers waren op de soms briljante ideeën die ontstonden aan de toog. Zij die de vriendschap, de solidariteit, de spontaniteit en de gezelligheid wilden kapotmaken. De verzuurders. Zij zijn het die de kar getrokken hebben. Want de gemiddelde niet roker trok het zich allemaal niet aan. De zwijgende meerderheid werd de mond gesnoerd. En weg was de samenhorigheid. Samen met de werkgelegenheid roemloos ten onder gegaan. Maar de strijd is gestreden. De overwinning binnen. De verzuurders hebben gewonnen. En wat zie ik nu; de verzuurders hebben een andere vijand in het vizier gekregen. Alcohol. Het bastion van plezier en gezelligheid. Dat moet dus verdwijnen. De verzuurders beginnen zich te hergroeperen. Ze beginnen te herbewapenen. Al hun pijlen en bogen worden klaargezet voor de strijd tegen koning alcohol. Eens die strijd gewonnen volgt er nog een allerlaatste gevecht. Het gevecht tegen lachen. Ook die strijd moet koste wat het kost gewonnen worden. Er zal niet meer gelachen mogen worden. Het leven moet en zal ernstig en triestig zijn. Dan hebben ze hun einddoel bereikt.
Weet je wat ik ga doen? Ik ga enkele doorrookte vrienden opzoeken. We gaan enkele frisse pinten soldaat maken en moppen vertellen dat de tranen over onze wangen lopen. Zolang het nog kan...