Archief

Voor de zoveelste keer stond ik weer in de keuken te wenen. Het is nu al veertig jaar dat we samen zijn en hoeveel maal ik daar in die keuken al staan wenen heb kan ik echt niet meer tellen. Eigenlijk verdien ik een standbeeld. Welke man kan tegenwoordig nog zeggen dat hij veertig jaar gehuwd is met dezelfde vrouw. Ik wel dus. Veertig jaar lief en leed gedeeld. En toch zo twee tot drie keer per week staan wenen in de keuken. Dit kon niet meer. Ik had er genoeg van. Er moest een beslissing genomen worden. De tranen rolden dan wel over mijn wangen, één ding wist ik zeker; hier moet een eind aan komen. Dit kon niet langer. Mijn vrouw zei dan wel steeds dat ze nooit weg zou gaan bij mij. Dit kon ik niet langer verdragen. Ik moest een beslissing nemen. Ik moest zelf de knoop doorhakken. Er zijn zo van die momenten in het leven dat het echt teveel word. Dan moet er iets gebeuren. Mijn geduld was totaal op. Het moest maar eens gedaan zijn. Ik had er genoeg van. Ik moest een fundamentele beslissing nemen. Een beslissing die ons beider leven zou veranderen. Daar was ik mij terdege van bewust. Maar ik kon het niet meer aan. Na veertig jaar was het genoeg geweest. Voor mij was het over en uit. Ik moest knopen doorhakken. Beslissen over de verdere gang van ons leven. Per slot van rekening hadden we allebei toch nog enkele jaren te gaan. Mijn besluit stond dan ook vast. De kogel was door de kerk. Het zou nu en hier gebeuren. Ik zou het klaar en duidelijk vertellen. Gedaan met wenen en schreien in de keuken. Vanaf vandaag moest ze maar zelf de ajuinen schillen.

Tentsletje is in vlaanderen verkozen als woord van het jaar. Een tentsletje is een meisje dat op festivals met meerdere jongens in de tent duikt om elkaar seksueel genot te geven. Niet noodzakelijk met meerdere tegelijk. Liefst de ene na de andere. Moet kunnen. Als je maar plezier hebt denk ik dan. Wat mij wel verwonderd is dat men daar zo een negatieve klank aan geeft. Een “sletje”. Waarom kan dat niet een tentliefje zijn? Of een tentschatje. Dat lijkt me toch iets positiever. Ik ben dan wel een man maar ik vind niet dat je zo denigrerend moet spreken over meisjes of vrouwen. Of is dat de invloed van de islam. Daar worden vrouwen tot gebruiksvoorwerp gereduceerd. Is het zover gekomen dat een vrouw of meisje geen genot mag hebben. Als dat kind dat nu graag doet. Wie ben ik dan om te moraliseren dat zoiets niet zou mogen. Ze doen daar niemand kwaad mee. Integendeel. En een jongen moet daar alle respect voor hebben. Als jongens daar dan eens mee van kunnen genieten is dat lekker meegenomen. Want laat ons eerlijk zijn, ik denk niet dat er duizenden meisjes zijn die een dergelijke hobby hebben. Laat ons dus genieten en vooral respect opbrengen voor degenen die dat wel graag doen. Ieder diertje zijn pleziertje denk ik dan. Het is toch een rare wereld waarin we leven. Jongens mogen in het rond neuken maar meisjes mogen geen ervaring opdoen. Die moeten maagd blijven tot ze de ridder op het witte paard tegenkomen. Raar vind ik dat. Een jongen met veel sekservaring noemen we een don juan, een verleider, een ervaringsdeskundige en nog zo van die positieve woordjes. Maar, o wee, als een meisje twee sekspartners gehad heeft. Dan is het een hoer of een slet. Ik vind mijn seksgenoten over het algemeen toch maar sukkelaars hoor. Mannen vinden dat een slippertje of meer wel mag. Daar hebben ze geen probleem mee. Maar als hun vrouw of vriendin dan eens verandering wil is het een drama. Dan zijn die mannen gekrenkt in hun ego. Ik vraag mij dan af of al die jaloerse mannen zo een slechte minnaars zijn dat ze geen concurrentie kunnen verdragen. Ze gaan ervan uit dat de eerste de beste andere man het stukken beter doet dan zij zelf. Dat moet een triestige bedoening zijn in bed. Gewoon “losers” zijn het. Mannen die hun vrouw of vriendin het genot van een verandering niet gunnen weten niet wat ze missen. Die vrouwen kunnen daar alleen maar meer ervaring mee opdoen. En dat komt toch ook ten goede aan het echtelijk genot. Dacht ik zo. Maar blijkbaar is dat niet het gangbare gedachtegoed in deze wereld. En mijn hersenen zitten blijkbaar anders in elkaar. Pluk de dag en leven en laten leven is mijn levensmotto. Of mag dat niet van die chagrijnige egoïsten?

Op mijn vraag of wijn drinken gezond is antwoordde mijn dokter “ja”. Dat vond ik dus een klaar en duidelijk antwoord. Tot hij er een “maar” aan toevoegde. Ik heb een hekel aan dergelijke antwoorden. Waarom moet er na een gunstig antwoord altijd een “maar” komen. Al viel het dit keer nog mee. Maximum twee glazen per dag was de betekenis van “maar”. Dat was dus ook voor interpretatie vatbaar. Ik heb hier een glas staan waar anderhalve liter vocht in kan. Twee glazen wijn per dag leek me dus best haalbaar. En bovendien gezond. Dat bleek echter niet de bedoeling te zijn. Twee normale glazen benadrukte de brave man. Dat begreep ik dus niet. Als iets gezond is kan je er toch niet genoeg van binnenkrijgen. Hoe meer, hoe gezonder denk ik dan. Maar dat is blijkbaar een slechte redenering. Dan moest het maar over een andere boeg. Even denken...Wijn is het sap van druiven en druiven dat is fruit. Wijn is dus fruitsap... Ik heb mijn vraag dan een ietsiepietsie anders geformuleerd. Of fruitsap gezond is? Ik kreeg een volmondig “ja” als antwoord. Er volgde zelfs geen “maar”. Volgens de gezondheidsexpert mag ik zoveel fruitsap drinken als ik wil. Met zo een antwoord kan ik dus leven. Voortaan drink ik dus geen wijn maar fruitsap. Santé.

Het is weer bijna kerstmis. Voor mijn part kan je kerstmis op een koolblad schrijven en aan de konijnen voeren. Al dat gedoe met geschenken, feesten en eten. Wablieft eten? Zeg maar vreten. En zuipen. Alle dure en exclusieve etenswaren en dranken komen er aan te pas. Nu heb ik persoonlijk niks tegen een lekkere maaltijd en een goed glas, maar trop is teveel en teveel is trop. Ik krijg er diarree van en de kater ligt ook op de loer om mij de dag erna aan te herinneren dat het allemaal veel te veel was. Want eten moeten en zullen we met kerstmis. Tot we erbij neervallen. Lief zijn moeten we ook. Het is immers de tijd van vrede op aard aan alle mensen van goede wil. Die van slechte wil hebben geen feestdag. Of hebben die misschien de rest van het jaar hun feestdag. Kan zijn. Want op kerstmis moeten we met zijn allen lief zijn voor elkaar. De dag erna mogen we weer overgaan tot de orde van de dag. Elkaar, al of niet figuurlijk, de strot oversnijden. Op de radio is het ook prijs. Zelf probeer ik het gedurende het hele jaar gezellig te houden. Een plezante sfeer met een zacht muziekje op de achtergrond. De radio dus. Dat is best gemakkelijk want dan moet je niet voortdurend een andere CD opleggen. Maar enkele weken voor kerstmis begint het spel. Er gaat geen uur voorbij of ze draaien een kerstlied. Voor de rest van het jaar hoor je dat niet. Maar weken voor kerstmis beginnen ze met hun zeemzoete gevallen over kerstmis. Lief zijn voor elkaar, vrede op aarde en nog zo van die zever. Het lijkt wel een brainwashing. De luisteraar moet en zal vredelievend zijn. Geen ontsnappen mogelijk. Tot en met 24 december. En op 25 december is het hek helemaal van de dam. Het ene onnozele geval na het andere krijgen we te horen. Die dag blijft de radio hier ten huize uit. Meedogenloos. Zonder compassie voor al degene die op die dag op de radio zitten te werken en vrouw en kind alleen thuis zitten. Dan zet ik liever zelf muziek op. Zouden we dat niet kunnen omdraaien vraag ik mij dan af. Het hele jaar lief en vriendelijk zijn tegen elkaar en dan op 25 december eens echt chagrijnig doen. Kwestie van ons eens af te reageren. Enkel en alleen met kerstmis elkaar een loer draaien. Voor de rest van het jaar eerlijk en vriendelijk zijn tegen elkaar. De wereld zou er helemaal anders uit zien. Of nee, toch niet. Dat zou immers betekenen dat we het hele jaar kerstliederen door onze strot geramd krijgen. En trop is teveel.

Je houdt het niet voor mogelijk. Al die kookprogramma's op TV. Er is geen zender of ze hebben wel één of meer kookprogramma's. We kunnen nu elfenzestig zenders ontvangen, er zijn elfenzeventig programma's over koken. Een indigestie krijg ik ervan. Al dat eten. Het lijkt wel één grote schranspartij. Een tijdje geleden waren het allemaal reality programma's. Puur voyeurisme. Al is kijken naar koken ook voyeurisme. Alleen kijken we nu niet naar mensen maar naar potten en pannen. En vooral naar wat in die pannen zit. Hoe het perfect klaargemaakt moet worden. Want dat is belangrijk, de “cuisson” moet perfect zijn. Jazeker, de cuisson. Op zijn frans. Het nederlandse woord voor cuisson is bakken. Maar om één of andere reden past nederlands niet in de keuken. Het moet op zijn frans zijn. Dat zal beter smaken zeker. In restaurants hebben ze de gewoonte om alles in het frans te vertalen. De “mise en place” is ook zoiets. Dat is gewoon de voorbereiding. Maar dat doet een beetje kok niet. Van voorbereiding is geen sprake. Dat moet “mise en place” zijn. Dat is natuurlijk veel smakelijker. Een kok moet ook chef zijn. De baas van het kiekenkot is dus een chef. Met hoge koksmuts. Hoe hoger de hoed, hoe cheffer de chef. Je hebt er die zelf niet meer in de keuken staan. Ze raken niet door de deur. Zo hoog is hun hoed. En hun ego. Want een goede chef is goud waard. Dat weten ze ook wel. En de chef moet niet noodzakelijk de eigenaar van het restaurant zijn. Als de chef ook de eigenaar is kan je al iets meer verwachten. Maar als de chef in loondienst werkt dan moet de eigenaar naar zijn pijpen dansen. Anders zegt de chef salut en au revoir en kan de eigenaar op zoek naar een andere chef. En dat is andere koek. Want wie wil er tegenwoordig nog in de horeca werken. Dat is voornamelijk week-end en avondwerk. Dat vind de gemiddelde jonge werkzoekende maar niks. Al zijn er uitzonderingen. Gelukkig maar, anders konden we zelfs niet meer naar een restaurant. Dan konden al de eethuizen hun deuren sluiten wegens gebrek aan personeel. Al komt er misschien beterschap door al die kookprogramma's. Dat hebben we nog gezien. Doordat er ooit een reeks over dierenartsen was op TV steeg het aantal studenten en kwamen er meer dierenartsen. Als dat lukte met dierenartsen kan dat waarschijnlijk ook lukken met koks. Een oplossing voor alle zogenaamde knelpuntberoepen. Maak een TV reeks over verpleging en we krijgen meer mensen in de verpleging. Is het misschien daarom dat er zoveel kookprogramma's zijn? Waar TV toch allemaal voor gebruikt wordt. Of is het misbruikt?

Het is weer sinterklaas. Daar heb ik toch wel een beetje vragen over. Zoals; hoe doet die man dat? Op, pakweg, enkele dagen alle kinderen geschenkjes brengen. Ik zou er in ieder geval niet willen aan beginnen. Met een paard en een knecht in een koude winternacht van dak tot dak springen. Het lijkt mij al een hele prestatie om dat als mannen alleen te doen. Maar met een paard? Zou dat beest zijn poten wel eens breken op die gladde daken? Of helemaal naar beneden donderen? Je zal het maar meemaken als je s'morgens de deur opendoet en er ligt daar een kreupel paard op het voetpad. Mag je dat beest dan doden en in de diepvries bewaren om op te eten? Ah ja want kreupele paarden worden meestal afgemaakt. Pech voor dat beest natuurlijk. Maar sint en piet moeten dan wel verder zonder paard. Of hebben die een hele stoet paarden mee? Als er dan eentje zijn nek breekt hebben ze nog reserve. En wat met al dat speelgoed? Ik kan moeilijk geloven dat er een paar miljoen stukken speelgoed in één zak zitten. Je hebt al een hele colonne vrachtwagens nodig om dat te vervoeren. Om nog te zwijgen over al die schoentjes die geleegd moeten worden. Eet dat paard al die wortelen en aardappelen ter plaatse op? Of helpen sint en piet een beetje mee. Zo een paar duizend kilo rouwe patatten en wortelen op je nachtelijke trektocht is toch ook niet ideaal. Alhoewel, als ik dat zo zie als ons kleinkind zijn schoentje komt zetten is daar altijd een biertje bij. Dat paard zal wel geen bier lusten. Dat is dus allemaal voor sint en piet. Die twee moeten tegen de ochtend dan toch volledig lazarus gezopen zijn. Je zou van minder alcoholist worden, dacht ik zo. Of doen die twee al die drank mee. Voor de rest van het jaar. Al zal dat wel meer dan voldoende zijn voor een jaar. Ik zie het al gebeuren hoe die twee een speelgoedfabriek draaiende houden met een stuk in hun kraag.
Je zal het als kind toch maar allemaal geloven.

Er zijn weer instanties aan het werk om het zoniënwoud toegankelijker te maken voor het grote publiek. Zelf woon ik vlak naast het zoniënwoud. Zowat drie-vierde van het gemeentelijk grondgebied is zoniënwoud. Wat ik wou vertellen is gewoon; alstublieft, laat al die zogenaamde instanties zwijgen over het zoniënwoud. Laat ons gerust. Het is hier nu kalm. Maak alstublieft geen soort toegangspoort tot het heerlijke, fantastische zoniënwoud via de site van het mooie Groenendaal. Wij kunnen genieten van een wandeling in de onmiddellijke omgeving. Een prachtig woud, zeker. Maar maak daar toch geen toeristisch geval van. Ik heb ze al gezien, de toeristen. Ze zijn niet echt met veel, maar ze zijn er. Brusselaars die met bergschoenen, wandelstok en rugzak door het woud baggeren. Net alsof ze drie maanden op overlevingstocht gaan. Ze komen zelfs tot in Hoeilaart centrum. Het wondermooie gemeentepark, met het prachtige kasteel / gemeentehuis, bezoedelen met hun zelf meegebrachte overlevingspakketen. Het is hen blijkbaar onbekend dat hier in de streek de beste restaurants van het hele land te vinden zijn. Ooit heb ik het meegemaakt; een brussels clubje dat zich “ les amis de la forêt Soignes “ noemt, waren bij hun “overlevingstochten” in het zoniënwoud tot de conclusie gekomen dat het vossenbestand in het woud te wensen overliet. Dus maakten ze hun clubkas leeg en kochten in Polen enkele duizenden vossen. Om die dan los te laten in het bos. Hoe dom kun je zijn? Binnen het jaar was er in het bos geen enkel konijn meer te vinden. Alle patrijzen en fazanten werden uitgemoord. Zelfs jonge reeën moesten het loodje leggen. Tot in het centrum van Hoeilaart waren hongerige vossen op zoek naar voedsel. In heel de streek was geen kippenhok veilig. Gelukkig hebben we hier geweren. Dat bleek een efficiënt middel tegen vossen. Er werden wedstrijden georganiseerd, om ter meeste vossenstaarten verzamelen. Met als hoofdprijs een splinternieuw geweer. En de winnaar kwam in aanmerking als hoeilander van het jaar. De hoeilanders hebben, als het ware, het brussels clubkaske aan flarden geschoten. Tof spelletje, echt waar. Alleen spijtig dat het enkele jaren geduurd heeft voordat het wildbestand terug een beetje op peil was. En nu willen enkele “officiële instanties” het zoniënwoud als toeristische trekpleister uitbuiten. Of nee, “uitbaten” is hun uitleg. Ik zal het jullie eens eerlijk wijsmaken. Wandelen in het zoniënwoud is gewoon ploeteren door de modder. Tussen vleesetende braambessen, giftige zwarte bosbessen en de pest verspreidende rode bessen. Je riskeert aangevallen te worden door zwanen met een wel heel slecht karakter. De vijvers zijn poelen van verderf. Zwermen muggen, elke mug ter grootte van een volwassen tyrannosaurus rex, zijn erop uit om u met haar en huid te verslinden. De bosduiven schijten op je kop. Dikke takken vallen zomaar uit de bomen, pal op je hoofd. Zonder ervaren gids, kompas en persoonlijk gps systeem, loop je hier hopeloos verloren. Je mag al tevreden zijn als men je knoken binnen de tien jaar terug kan vinden. De vissen zijn gevaarlijker dan Afrikaanse krokodillen. De bomen spreken af om regelmatig van plaats te veranderen, zodat een onervaren wandelaar of fietser, de weg naar de bewoonde wereld nooit meer terug vindt. De kastanjes, beukennootjes en eikels maken er een hobby van om elke bezoeker de kleren van het lijf te scheuren en al het vlees van uw lichaam tot op het bot af te knabbelen. En dan zwijg ik nog over het gemeentepark. De eenden en ganzen zijn hier terecht gekomen nadat ze in de amazone rivier alle piranha's opgevreten hebben. En ze hebben nog honger. Het is maar dat je het weet. Een goede raad dus. Blijf hier weg.... Zodat wij, autochtonen, rustig kunnen genieten van al het moois dat de natuur te bieden heeft.

Gisterenmorgen werd ik wakker met de wekkerradio. Zoals gewoonlijk. Het was iets voor acht. Ik bleef nog even soezen. Een muziekje en dan het nieuws. Altijd interessant om weten wat er zoal gebeurt is in de wereld terwijl ik in men warme bedje lag. Het ging over koude, heel koud was het blijkbaar. En het zou nog kouder worden, door een heel koude wind die ergens vanuit één of andere slechte hoek kwam. Ach, het kon mij allemaal niet veel schelen. Ik lag warm te genieten van het wakker worden en als het echt zo koud was dan zou ik vandaag wel gewoon binnen blijven. Dat is het grote voordeel van gepensioneerd zijn. Je kan doen en laten wat je maar wil. Je wordt betaald om niks te doen. Als je even nadenkt is dat eigenlijk de ideale job. In heel mijn leven heb ik dat nooit meegemaakt. Geld krijgen om niks te doen. Er zijn slechtere beroepen. Goed, ik heb daarvoor heel mijn leven betaald. Opgespaard tijdens mijn actieve loopbaan. En nu dus genieten. Dat kan hier dus, dankzij het hele sociale stelsel. Dan kwam het tweede item op het nieuws; asielzoekers. Blijkbaar was er een reporter op pad en die was zo iets voor zeven uur de asielzoekers gaan tellen. Tien asielzoekers stonden om tien voor zeven voor de deur van één of andere instantie om asiel aan te vragen. Iets voor acht waren er dat al honderdvijftig. En die instantie ging pas open om halfnegen. Die mensen stonden daar dus enkele uren in de kou. Mijn hersencellen kwamen stilaan tot leven en dus vroeg ik mij af; wat komen die mensen hier zoeken? Werk? Laat me niet lachen. Hier en daar misschien een uitzondering. Maar de grote meerderheid denkt dat de gebraden kippetjes hier zomaar in hun mond komen gevlogen. Gratis wonen en leven willen ze. Niks minder. Dat vinden ze een recht. Waar dat geld vandaan komt willen ze niet weten. Er zijn al advocaten op de kar gesprongen om asielzoekers bij te staan in hun eis om wonen, eten en geld. Of willen die advocaten gewoon een graantje meepikken. Enkele percentjes op een paar honderdduizend euro is ook meegenomen. Want de vermeende rechten swingen wel pan uit. Een woning en een slordige duizend euro per maand is niet niks. Vooral niet als je dat vermenigvuldigd met de honderden asielzoekers die hier elke dag toekomen. Er zijn zelfs al rechtszaken geweest waarbij de rechter vijfhonderd euro per persoon en per dag toekent. En de brave, belastingbetalende belg moet dat allemaal betalen. Als je dan ziet dat het gemiddelde pensioen van die brave belg nog geen duizend euro per maand bedraagt vraag ik me toch af of dat allemaal zomaar kan. Een bende leeggangers en avonturiers komt ons hele sociale systeem uitzuigen. Hoelang nog? Al kan ik het mij wel indenken wat er zoal gaande is. Enkele louche figuren gaan in Togo of Afghanistan vertellen dat je in België zomaar voor niks duizend euro per maand krijgt. Een astronomisch bedrag als je in Togo woont want daar krijg je niks. Daar moet gewerkt worden of anders zal je hele gezin verhongeren. Als je dan je allerlaatste bezittingen verkoopt aan die maffia in ruil voor een enkeltje België, is je broodje gebakken. Maar dan komen ze hier toe en blijkt het hier koud te zijn. Daar hebben ze in Togo natuurlijk nog nooit van gehoord. Maar ze zijn hier en zullen dus heel binnenkort zo rijk zijn als de zee diep is. Een beetje kou lijden hebben ze er wel voor over. Maar dan gebeurt er weer iets onverwacht. De pers springt erop. Dat het schandalig is dat die sukkels op straat moeten overnachten. In de koude. Volgens mij hebben die “sukkels” nooit iets anders gedaan. Maar vermits we in een beschaaft land leven kan en mag dat blijkbaar niet. Alle hens aan dek dus. Er word in zeven haasten voor onderdak gezorgd. Gebouwen worden gezocht en gevonden. Eten en drinken word in gereedheid gebracht. Verwarming zal en moet er zijn. En dan gebeurt er iets typisch Belgisch. Er kan geen vervoer naar de gebouwen gevonden worden. De gebouwen zijn nog niet klaar. Ze zijn niet brandveilig, er zijn nog geen badkamers en toiletten geïnstalleerd. Alsof dat prioriteiten zijn als je verkleumt bent en honger hebt. De eerste kennismaking met het kafkaiaanse België. Waar formulieren belangrijker zijn dan een dak boven je hoofd. Ach, ze moeten het maar leren dat ze hier niet zomaar kunnen binnenvallen. Dat ze wegblijven. Ze hebben hier niks te zoeken. We hebben hier al zorgen genoeg. Per slot van rekening zijn wij het opvangcentrum van de wereld niet. Al moet ik toegeven, als ik in, pakweg, Ghana of Benin onder de sterren honger lag te lijden zou ik ook mijn kans wagen...

Ik kreeg een foldertje onder ogen. Hoe we met zijn allen drinkwater kunnen sparen. Als eerste punt stond dat je een lekkende kraan dient te vervangen. Dat leek me een beetje normaal dacht ik eerst nog. Maar eigenlijk is een lekkende kraan geen verspilling. Dat water loopt weg en via het rioleringssysteem en rivieren komt dat ten lange laatste in zee terecht. Is dat verspilling? Neen dus. Dat water komt wel binnen langs een watermeter. Daar kan men dan aflezen hoeveel je dient te betalen. Dat kost dus wel geld. Maar verspilt is dat water niet. Geld is dan wel verspilt. Water verspillen kan je alleen als je het opdrinkt. Als je dat verspilling kan noemen. Want niet drinken is doodgaan. En vermits een normaal mens wil blijven leven kan dat ook geen verspilling heten. Dat heet dan in leven blijven.
Je auto wassen met regenwater stond er ook bij. Hoezo met regenwater? Dat is toch ook drinkbaar. Dat is alleen niet gefilterd. Daar ga je heus niet van dood als je dat drinkt. Alle dieren drinken regenwater. En lang geleden mensen ook. Toch overleefden we. Slecht zal dat dus wel niet zijn. En dat regenwater komt zo maar gratis en voor niks uit de lucht vallen. Dat ze daar nog geen meter tussen gekregen hebben mag een wonder heten. Of heb ik het verkeerd? Misschien betalen we wel via de zogenaamde milieutaks. Maakt dus niet uit hoeveel regenwater we gebruiken. Betalen moeten we toch. Al is regenwater waarschijnlijk goedkoper dan het water dat uit de kraan komt. Daar betalen we de volle pot voor. Onverbiddelijk. Anders de kraan dicht. Dan moet je maar leven van regenwater. Al kan dat natuurlijk wel. Ongefilterd regenwater is ook lekker. En ach, als daar hier en daar een vuiltje tussenzit. Dat schuurt de darmen.
Wat willen we eigenlijk? Het is mij niet helemaal duidelijk. Drinkwater sparen, hoe zouden we dat moeten doen? Dat is gewoon water dat als regen naar beneden komt, in de grond sijpelt en dan opgepompt word en in ons kraantje terecht komt. Niet meer en ook niet minder. Verspilling is er niet bij. Al het water dat op één of andere manier naar zee vloeit verdampt en valt terug op ons hoofd via regen. Verspilling? Neen. Een natuurlijke manier om te zuiveren dat wel. Of heet het verspilling als we er bier van maken? Ook niet dacht ik zo. Want dat laat ik zeker niet staan. Ik plas dat wel terug uit. Dat gaat dan de grond of de riool in en komt ook weer ten lange laatste in zee terecht. Verdampt, en komt terug op ons hoofd terecht. Zo is de cirkel rond. Denk er eens aan als je nog in de regen loopt.

Je bent een 50-plusser, het is nauwelijks te geloven dat wij reeds zolang hebben geleefd !

Als kind reden we mee in wagens zonder veiligheidsgordels of air bags ...

Onze bedden waren geschilderd in vrolijk gekleurde - op lood gebaseerde - verven ...

We hadden geen kind-veilige afsluitingen op geneesmiddelen, deuren of kasten,
en wanneer we met onze fiets reden, deden we dat zonder helm .

We reden met onze fiets kilometers ver weg van huis. Op straten waar nauwelijks een fietspad te vinden was. Zonder begeleiding. Toch kwamen we levend en wel terug. Zelfs al hadden we onderweg platte band, of reden we verloren in een , voor ons, totaal onbekende wereld.

We dronken water van de tuinslang of uit de kraan en niet uit een fles - verschrikkelijk!

We gingen zwemmen in vijvers en/of rivieren. In water dat niet eens gefilterd was. Niemand is eraan dood gegaan.

We maakten kampen in bomen , met de meest primitieve materialen. Als het boeltje instortte begonnen we opnieuw.

We brachten uren door in het monteren van een go-cart uit rommel en reden dan van een helling af om enkel tijdens de afdaling vast te stellen dat we de remmen vergaten. Na enkele keren in de struiken te zijn beland bedachten we een oplossing.

We experimenteerden met het uiteen halen en opnieuw in elkaar steken van radio's en andere electrische toestellen om enkel te worden verraden door de zwart geblakerde muur boven het stopcontact dat we een kortsluiting hadden veroorzaakt.

We gingen 's morgens van huis en speelden de ganse dag, zo lang we er maar voor zorgden terug thuis te zijn bij valavond. Niemand kon ons de ganse dag bereiken. Geen GSM's. Onvoorstelbaar !

We sneden ons en braken botten en tanden, nochtans gaf dit geen aanleiding tot rechtszaken. Het waren ongevallen. Niemand viel iets te verwijten, behalve onszelf.

Herinner je nog je "ongevallen" ? We vielen en bloedden uit armen en benen. Een dokter kwam er niet aan te pas. Dat genas allemaal vanzelf. Zelfs zonder inentingen. O wonder.

We vochten en sloegen elkaar bont en blauw en leerden daarmee om te gaan.

We aten snoepgoed, brood en boter en dronken frisdrank, maar we hadden nooit overgewicht ... we waren altijd buiten aan het spelen.

We speelden in bossen, beken en modderpoelen zonder bescherming of toezicht. Spelen heette dat.

We scheurden onze broeken en hemden en kregen thuis een paar oorvegen. Niemand hield er een trauma aan over. Zo was het leven nu éénmaal.

We deelden onze drank door samen van dezelfde fles te drinken en niemand is hier ooit van overleden.

We hadden geen Playstations, Nintendo 64, X-Boxes, video spelletjes, 40 televisiezenders, video, surround sound, GSM, P.C., internet chat rooms etc. ... we hadden vrienden.

We gingen naar buiten en maakten vrienden. We reden op onze fiets of wandelde naar een vriend thuis, belden aan of gingen zelfs gewoon via de achterdeur naar binnen. Stel je dit voor. Zonder de ouders hier eerst om te vragen ! Helemaal alleen ! Helemaal alleen in die koude afgrijselijke wereld ! Zonder een oppasser - hoe deden we het toch?

We gingen 's avonds alleen in het donker terug naar huis, hoe durfden we?

We vonden spelletjes uit met stokken en tennisballen en - hoewel we er voor werden gewaarschuwd - niemand verloor een oog.

Niet iedereen mocht mee voetballen, en diegene die geen team vonden moesten leren omgaan met ontgoocheling .

We stonden op door een soort van wekker, zonder dat het radiogestuurd is, zonder dat het beveiligd is tegen stroomuitval, zonder een 'snooze'-functie. Hoe deden we dat toch?

Onze daden waren die van onszelf. Gevolgen werden verwacht. Niemand of niets om zich achter te verbergen. De idee van een ouder die ons verdedigden indien we de wet overtraden, was ongekend. Straf krijgen op school , was je straf ondergaan. Onze ouders steunden zelfs de wet en de school - stel je dat voor !

We aten varken, koe, paard of kip zonder dat ze werden getest op PCB's, dolle koeienziekte, kippenpest, enz. En toch overleefden we !

We namen niet de TGV naar Frankrijk om een dagje plezier te moeten hebben in een pretpark, op straat was het minstens even leuk!

Niettegenstaande hun ongeziene gevaarlijke jeugd, hebben bovenvermelde generaties de beste risico-nemers, probleem-oplossers en ontdekkers ooit voortgebracht. De voorbije 50 jaar heeft een explosie gekend aan innovaties en nieuwe ideeën. We kenden vrijheid, mislukking, succes en verantwoordelijkheid en leerden hiermee om te gaan.

Jij bent zo'n 50-plusser, gefeliciteerd!