LENTEZANG 2010

De laatst bijgekomen wijk in het kerkdorp Rucphen is: de Kerkakkers.
Hierdoor een rondgang.

Plattegrond kerkdorp Rucphen


Bouwrijp plan kom Rucphen


De jeux des boules baan


Het wapen van Nassau (centrum Rucphen)


Het oude Kerkhof


De kerktoren door 't lover.


De Burgemeester Antonissen straat


Achterste deel Burg. Antonissenstraat


 


Typische huizen in de Burg. de Regtstraat


Blokbouw in de Burg. de Regtstraat


Het resterend deel van de Burg. de Regtstaat


Wat naderbij


De overzijde


Aangrenzende straat


Het speeltuintje


Onze kunstshop


De Kade


Zicht op de Raadhuisstraat
vanuit de Kade


De peuterspeelzaal


Kerkstraat nr. 7


Jeugdhuis de Louwe


De Vlettevaart


De Raedhuisstate


De van Slotendreef

Carnaval en Rooms katholisisme hebben alles met elkaar te maken. De Carnavalsviering is onlosmakelijk verbonden aan 't Katholieke Paasfeest.
En toch is er die haat-liefde verhouding.
Carnaval en katholisisme verdragen elkaar wel, maar dat ze elkaar beminnen is een gotspe.
Deze houding komt voort uit de opvatting - die vanaf ± 16e eeuw tot ±1930 - postvatte in 't katholisisme, dat geloven alles te maken had met ernst, medidatie, ontzegging e.d.



Men geloofde in 'n liefdevolle, maar uiterst rechtvaardige God, als Vader, die de mensen - zijn kinderen - in hun levens naspeurde op goede en slechte daden, om tenslotte te kunnen oordelen over hun uiteindelijke gelukzalige eeuwigheid.
En in zo'n geloof was beslist geen plaats voor uitbundigheid in eten, drinken, zang en dans. Men was devoot en zag op naar God.
Want een goede vader spaart de roede voor zijn kinderen niet!
Uitbundigheid was 'n uitspatting, dus fout en bijgevolg verboden.

Het is dan ook eerst zo rond de jaren zestig van de vorige eeuw (na WO II)dat er verandering kwam in het denken en geloven van veel katholieken.
De God van Liefde begon de overhand te krijgen.

Doch 't oude, stugge vasthouden aan de rechtvaardige, straffende God liet zich niet zo maar verdringen. Tenslotte had de middeleeuwse levenswijzen meer dan voldoende aangetoond, dat uitbundigheid tot verval van 't mensdom leidde. En dat wilde men niet terug.
Men wist ondertussen - na Luther, Calvijn e.a. - hoe er geleefd diende te worden. Feestelijkheid en fantasie waren geen christelijke bouwstenen. De menselijke geest was goed, maar 't vlees was zwak. En die zwakheid moest bestreden worden. Vasten en onthouding waren de elementen die tot zaligheid voerde.
Genot was des duivels.

Maar latent bleef 't narrenschip in de vaart.
 
En zo zien we, dat vanaf ± 1960, links en rechts, steeds meer carnavalsfeesten worden georganiseerd. Men steekt weer de draak met leger, wet en kerk. Voor 'n ogenblik leeft de Carnavaller weer in die vrije- niet benauwende wereld - van menselijke fantasie.
't Narrenfeest komt opnieuw tot leven.

Doch de traditionele Rooms Katholieken - bijgestaan door enige straf kerkelijke wetten volgende cleresie - laten zich niet zomaar uit 't veld slaan. Zij vinden bij tijd en wijlen zaken die zij met beroep op die oud kerkelijke gewoonten, c.q. wetten kunnen ontraden dan wel verbieden.



Feestelijkheid en fantasie horen niet thuis in hun religieuze beleving.
Het tergt hun geloofsovertuiging, om er bij benadering maar aan te moeten denken, dat de schepping wel eens 'n vorm van spel van God zou hebben kunnen zijn. Dat God het deed uit vrije wil; niet omdat 't moest - maar spontaan - en niet om te gehoorzamen aan een of andere onverbiddelijke wet van noodzaak.
Hij deed 't - bij wijze van spreken - voor vermaak.



Voor de ware Carnavalvierder is zo'n feestelijke fantasie het summum van genot bij uitstek. Het stelt hem in staat om te pogen zich als 'n engel te gedragen, doch tegelijk - zonder verontschuldiging - te zeggen:
"Sorry, maar ik ben maar een mens."

Tenslotte weet de nar als geen ander, dat waar de lach en de hoop verdwijnen de mens ophoudt mens te zijn.
Vandaar dat de echte Carnavalvierder als geen ander begrijpt, dat daags na 't Narrenfeest, er maar één waarheid bestaat, n.l.:

"dat hij uit stof is voortgekomen en uiteindelijk tot staf zal wederkeren."
 


Dus: As op de kop en Alaaf!

Op zondag 14 februari 2010 werd 't hoogtepunt van Carnaval in ons Kraaienrijk [=Rucphen] uitbundig gevierd, ondanks kou en besneeuwde straten.
Gelukkig was het merendeel der benodige straten, voor de optocht, redelijk tot goed begaanbaar.
Een impressie van e.e.a. volgt hier onder.


De vlag kan uit


Zelfs met de vers gevallen sneeuw op de stok


De jeugdraad bij de Prinsenwagen


De kleine "grootste" boer met een kruiwagen vol confetti


De eerste confetti vliegt.
Het kan beginnen


De grootste wagen uit de optocht van
"Hoekske om -Imbies-Kombinatie"[HiK]


'n Echt Carnavals jubileum


Ons eigen dorps TV [=Rucphen FM] is aanwezig



De loopgroepen


De klapblaosers


Mee muziek


De hofkapel "Da Kapelleke"


De Klapblaosers met hun kinderen


In hun stippenfestival outfit


Da ist.
Tot volgend jaar.
Houd'oe en bedankt.

Vaste onderdelen van het Rucphense narrenfeest - geïnd op Bourgondische leest - zijn:
* Het "elfde van het elfde" bal.
De opening van Carnaval met de installatie van de Prins en gevolg; de jeugdprins en zijn gevolg; bekendmaking van het moto en de verkiezing van het Carnavalslied.


Installatie Jeugdprins


Statiefoto

*De Kraaiemauwaovond.
Tonpraten, waarbij dorpsgenoten, diverse voorvallen uit 't voorbije jaar, op ludieke wijze de revue laten passeren en markante dorpsgenoten lief-spottend op de hak nemen.


Toontje paraplu

* De Sleuteloverdracht.
Op zaterdag vóór Carnavalszondag dragen - om 11 uur 11 - B&W symbolisch de bestuursmacht over aan de Prins en zijn gevolg, door het overreiken van de stads(dorps)sleutel.


Hijsen Carnavalssymbool

Als uiterlijk teken voor de gehele gemeenschap wordt daarna 't Carnavalssymbool met moto gehesen en worden de naamborden, aan het begin der bebouwde kom, verwisseld voor de Caranavalsbenaming :
HET KRAAIENRIJK.

*De Carnavalsmis.



Met aansluitend de dweilavond, langs de diverse eet- & drankgelegenheden.

* Zondag: DE OPTOCHT.
Door het dorp trekt dan één bonte stoet van praalwagens, muziek- en spelgroepen, die een uren durende straattoneel verzorgen.


Praalwagen


Speelgroep


Het kegelspel




Dweilband "De Klapblaosers"

* Maandag:
Verschillende bals- en showmiddagen en avonden in diverse etablisementen voor kinderen, jeugd, volwassenen en senioren, die allen door de Prins en zijn gevolg bezocht worden, waarbij hij vergezeld wordt door 'n "Hofkapel", dan wel een "Dweilband".


Klaarmaken voor 'n optreden


Vol sjas de muziek in


Zonder drank, geen klank!

* Dinsdagmiddag: JEUGDOPTOCHT.



's Avonds: Sluiting.
Om 23 uur 11 wordt het Carnavalssymbool verbrand en brengt men de dorpssleutel terug naar het gemeentehuis.
't Definitieve eind van Carnaval is dan om uiterlijk 24.00 uur. Het is dan immers Aswoensdag, de eerste dag van de veertigdagen tijd voor Pasen. (=Tijd van versobering)


Dinsdagavond: 24.00 uur.

* Aswoensdag.
Eerst wordt 's morgens in de kerk 't askruisje gehaald, waarna de prins en zijn gevolg incognito met een schaal haring de diverse eet- en drankgelegenheden gaan bezoeken, om hen te danken voor hun medewerking aan 't voorbije feest. Het zogenaamde "Haringhappen".



Tot volgend jaar.
Houd'oe en bedankt.

                                          Bron: 
                                                                            Stichting Carnaval Rucphen
                                                     Eigen archief

Personen van gewicht in het Carnavalfeest zijn op de eerste plaats de 'gangmakers'; d.w.z. de  spottenderwijs hoogste gezagdrager: de Prins.
Deze wordt onafscheidelijk bijgestaan door de Nar.
Een uit de Middel Eeuwen stammende figuur aan de hoven van vorsten, hertogen en graven.
'n Nar, of hofnar, was een officiële funktie, om de hoflieden te vermaken. Hetzij door zijn uiterlijk - vaak was het een zwakzinnige, of dwerg - hetzij door zijn scherpzinnige opmerkingen - omdat er een hoogst inteligente edelman in het narrenpak stak. De nar kon om zijn uitspraken - zelfs tegen de gangbare hofideeën in - niet vervolgd worden. Om duidelijk te maken dat men met een uitzonderlijk figuur te maken had - een officiëel gerechtigde spotter - hulde men hem in een speciaal kostuum, voorzien van de nodige bellen, zotkap en een marot (=staf), naar analogie van de vaak overdadige vorstenkledij, met kroon en machtstaf, zodat men wist met wie men van doen had. 
 Het is naar het voorbeeld van deze narren dat Carnaval (= feest der spotters) een Prins met Nar kent.



Een derde onmisbare Carnavals hoogwaardige is: "De Heerboer of Grootste Boer"
Deze figuur zou men kunnen zien als des vorstens rentmeester.
Dit hoofse drietal wordt dan nog terzijde gestaan door een "beheerraad", de zogenaamde "Raad van Elf"
Kortom: Carnaval drijft drie dagen lang de spot met het alledaagse leven, in traditie de gangbare levensspiegel uit het feodale tijdperk volgend, voor wat betreft de hoogwaardigheids bekleders.Vandaar dat men in alle Spotfeesten deze figuren tegenkomt.
Doch daarmee houden de overeenkomsten op.
Want in de loop der tijden zijn er in Nederland twee duidelijk verschillende Carnavalfeesten ontstaan, n.l. Het Rijnlandse en Het Bourgondische.
Het Rijnlandse Carnaval vindt men in het aan 't Duitse Rijnland - met steden als Keulen, Aken, Dormund en Mainz -grenzende Limburg en Oost Brabant.
Het Bourgondisch Carnaval treft men meer in Midden en West Brabant en 't katholieke Zeeuws Vlaanderen.
Van oorsprong komt 't Bougondische Narrenfeest dan ook voort uit de welvarende steden van 't Hertogdom Brabant en 't Graafschap Vlaanderen.


   
Bron: Carnaval museum Den Bosch
Wikipedia
Grote historische schoolatlas

Is wellicht een van de oudste eet- en drank- volksfeesten die er bestaan.


Huishouden van Jan Steen



Feest der monniken


Waar de naam vandaan komt is giswerk. 't Oudst is de verklaring, dat 't afgeleid zou zijn van 't Latijnse "carus navalis" wat 'scheepswagen' betekent en verwijst naar de oudheid waarin rondtrekkende groepen een als 'n schip ogende wagen, 't zogenaamde 'narrenschip' , meevoerden, waarmee de zeegod van de Kelten/Germanen uit 't noorden kwam, om deel te nemen aan de winterfeesten.


Narrenschip van
Jheronimus Bosch


Nadat de katholieke kerk z'n invloed op de samenleving had verstevigd, werd het heidense winterfeest verchristelijkt en zou de naam afgeleid kunnen zijn van 't Lantijnse "carne vale" wat vertaalt 'vaarwel aan 't vlees' betekent. Dit omdat Carnaval aan de vooravond van de vastentijd  [-tijd van vasten en onthouding van vleesgerechten-] gevierd werd.
Hoe dan ook: 't heidense carnaval werd en wordt in heel Europa gevierd.
Maar zelfs de oude Romeinen uit de tijden van de vóór Christelijke jaartelling kenden de 'saturnaliën' [= 'n drink- en eetfestijn met 'n soort verklede prins als voorganger, vermomde feestvierders en optochten door de straten. Men denke hier bijv. aan de Venetiaanse maskers.]
Al mee al dus voldoende historische aanwijzingen voor 'n al oud feest, waarbij nog steeds oude tradities (zoals 'n Prins Carnaval, verkleed partijen, optochten e.d.) gehandhaafd zijn.
Bovendien was spotten met hoogwaardigheid bekleders ook van oudsher 'n geliefde bezigheid.




N.a.v. 't Consilie van Trente ± 1580
Munten met de afbeelding van 'n duivel en 'n nar.
De andere zijde heeft de beeltenis van 'n paus en 'n kadinaal.

Bron:
* Carnaval museum; Den Bosch
* Wikipedia

Het feest van de vrede op aarde voor alle mensen.



'n Grote groep mensen vertelt dan het al oude volksverhaal, van de wat oudere man en z'n jonge bruid die, zwervend door 'n stad, nergens onderdak kunnen vinden, om tenslotte hun intrek te nemen in een oude gammele schaapstal, waar zij bevalt van hun zoontje en als eerste kraamvisite 'n stel povere herders ontvangt.



Voor 'n andere groep mensen, die de tijd van geloven in volksverhalen wel gehad heeft, is 25 december de dag van hun eigen 'modern' sprookje.


Tekening van mijn kleinkind: Meike Smeekens

Het verhaal over de wat korpulente man met 'n witte baard, gestoken in 'n rood kostuum, wonend op - of nabij - de noordpool, die met 'n arreslee, getrokken door 'n stel rendieren, de nodige cadeaux uitstrooit onder hun kerstboom.



Doch voor duizenden is Kerstmis het feest van de herdenking van de geboorte van God als mens, die onder ons kwam, om de dood te overwinnen en ons zo het eeuwig leven schonk, in eenvoud en stille rust.



Het is het herinneren aan die stille heilige nacht, uit 'n oud grijs verleden, die hen nog steeds aanspoort om begrip op te brengen voor elkaar en om te proberen vrede op aarde te bewerkstelligen tussen alle mensen van goede wil.

Uit alle hoeken en gaten kwamen de vogels aangevlogen,
in de hoop voldoende voedsel van de mensen toebedeeld te krijgen.


Het zwartkopje (= koolmees)
en de Turkse tortelduif



De vink, afwachtend in de hulstboom


En op de ondergesneeuwde drinkplaats

Zo werd het vijf en twintig december 2009.

De bomen werden kaal en de dieren zochten de woningen van de mensen op.



De mensen toonden hun medeleven aan de vogels, na eerst voor hun zelf de inwendige mens tevreden gesteld te hebben.



Daarna was het de beurt aan de dieren.



Zelfs buitenlandse gasten wisten ons te vinden.



Vervolgens koos, 
 in een nacht,
deze sneeuwvracht,
geruisloos
op ons neer te dalen.




Wij ploegden sporen in de sneeuw.



En keken onze ogen uit,
van binnen naar buit'




Waar niemand kwam
was de wereld maagdelijk bewit.



Slechts onderbroken door 'n slapende plant.

En die herfst kwam.

Kindergedachten
Het regent -  O wat regent het!
Ik hoor het in mijn warme bed.
Ik hoor de regen zingen, -
Het regent, regent dat het giet
Dat niemand daar nou iets van ziet
Van al die donk're dingen.

Het ruist en regent en het spat
Nou worden alle bomen nat
En plast het in de sloten.
Het regent over- overal!
O hé! Daar loopt het zeker al
Bij straaltjes uit de goten!

Wat is dat gek en leuk geluid!
Wat is het lekker om dat uit
Je donkere bed te horen;
't Is of de regen samen praat,
Of dat een kerel buiten staat
Te fluisteren aan je oren.

Nou druipt het in het open gras
Nou zal er wel een grote plas
Op alle wegen komen.
Nou lopen nergens mensen meer,
Verbeeld je eens in zo een weer!
Daar wou ik wel van dromen.

En vroeg, morge' in de zonneschijn
Als dan de blaadjes zilver zijn,
Met druppeltjes bepereld,
Dan doe ik toch mijn eigen zin;
Dan loop ik héél en héél ver in
Die schoon geworden wereld.
                                                         van: Adama van Scheltema

De natuur trok zich terug in z'n schulp
Toverde ons nog even z'n overdonderende kleurenpalet



En liet vervolgens de eind-afbraak over aan de schimmels.



En daarmee werd het winter.

Maar mooie sprookjes zijn geen lang leven beschoren.
Dus liep deze mooie zomer ook weer naar zijn eind.
De oogst moest van 't veld.





Het bloemencorso liet ons nog eens oogverblindend genieten van 'n keur aan bloemenpracht.



En bereidde ons zo voor op de herfst.

Wij klommen op de fiets en zwierven door West Brabantse lanen, langs bossen, polders



en heide vennen, waar kikkers - genietend van de zon - ons welkom heetten.

Steeds meer planten lieten hun fraaie bloemen zien.







De hele natuur ging van blijdschap uit zijn dak en overstelpte ons met een keur van kleurige bloemen

Het jaar 2009 sjokt naar zijn eind.
't Was 'n mooi jaar, waarin we volop buitenshuis konden genieten.
Het begon met de lente, weliswaar winderig en wat koeltjes, maar we konden buiten genieten.

De tuin kreeg een schitterend bloemenkleed aangemeten.







Waarna we opweg gingen naar een prachtige zomer.

De Mariamaand is bij uitstek de maand om zoveel mogelijk kapellen van Maria te bezoeken.
Vandaar dat ik u mee wil nemen op een rondleiding langs de Maria huisjes binnen onze gemeente en  in de onmiddellijke omgeving daarvan.

Veldkapel in het dorp Rucphen


Mariakapel in het dorp Zegge.


Openingstijden in Zegge


Mariagrot in St. Willebrord


Fatimatuin in Sprundel

             
              Reintje de vos                                   Grimbaard de wolf
Reintje sprak aldus den Grimbaard aan:
"Lieve vriend, zo'n oude haan,
of taaie kip te kraken,
wil ik niet langer maken.
         

Gij immers weet altijd eenvoudig weg
U 'n buit te pakken, zeg.
Want terwijl ik moeizaam rondzwerf
Op 't een of andere boeren erf,
Stroopt gij, vrank en vrij
de malste vleespartij.
Leer mij, o Wolf, uw edel handwerk,
Zodat ik als eerste vosje, slim en sterk,
mij kan laven aan 'n schapenvlerk."


"Welaan dan," sprak de wolf.
"Zo juist stierf m'n broer,
Dus neem zijn buiten kolf
En vermom u, dapper en stoer.
Dan gaan wij getwee opweg
Zodat gij kunt doen, wat ik u zeg."

Na 'n korte wijle waken
zagen ze 'n groep schapen naken.
Eén liep er achteraan
Meer te slapen dan te gaan.
"Kijk," zei de wolf - vol jagers zin -
"Die pak je nu wel heel eenvoudig in."

De vos sloop wolfig naderbij
En juist toen hij
Verpletterend toe wilde slaan
Kraaide er een haan.
Zonder er nog een seconde bij stil te staan
Stortte ons vosje zich op de haan.
                       

Moraal:
Het is al duizend maal gebleken
Ondanks gestoken achter 'n mom
De oude gang en streken
Keren altoos en immer weerom.

HEDEN 4 MEI 2009

Wat de Nazareëner zijn volgelingen te leven voor hield:
"Bemin God {= de Scheppende kracht in de kosmos, die 't menselijk verstand ver te boven gaat}
met heel uw hart, geheel uw ziel en al uw verstand
en bemin vervolgens uw naasten als uzelf.
(Mattheüs 22, 37-40)
Want de Scheppende kracht in de kosmos kan alleen maar liefde zijn;
het allerbeste wat voor handen is, in al het bestaande.
Het is de mens,
die vanaf het moment dat hij zich kennis verschaft van goed en kwaad,
deze tegenstelling - in steeds groter wordende mate - creëerde,
totaal vergetend,
 dat ieder individuele mens zorg voor zichzelf - en in gelijke maten - voor de ander had.
Het gevolg hiervan was:
onmin, achterdocht, haat en strijd,
zodat de Christelijke Bijbel voor het overgrote deel gevuld is met verhalen
over de onderlinge meningsverschillen der mensen
en hun oorlogsvoering,
om 't gelijk van de sterkste te bevestigen.
Het aller kleinste deel van die Bijbel bevat
 't "Boek der Liefde",
door Jezus ter kennis der mensheid gebracht
en voor geleefd,
zodat allen die er voor kiezen zijn volgelingen te worden,
in vrede en geluk met elkaar kunnen samenleven,
om uiteindelijk 't hele mensdom vreedzaam te maken.
Want dan kan daadwerkelijk de wens waar gemaakt worden:

"DIT NOOIT MEER!"

Laten we daarom
hun offers voor onze vrede en vrijheid,
tot op het einde der dagen,
blijven herinneren.

Een van de velen oorlogsbegraafplaatsen,


waar bovenstaande mensen hun laatste rustplaats vonden.


Laat wij ons hun namen voor altijd blijven herhinneren.


Zelfs de onbekenden.



Over dit pad voerde hun laatste gang.
Zij waren elf in getal,
Die men hier hun leven stal.


Hun rest slechts deze steen naast het pad.


Ongeveer 20 km. oostwaarts,
in hun dorp Baarle Nassau,
staat als herinnering dit monument.


Sta even stil, wie hier passeert.


En lees de plakette.
Want 'n mens is eerst dood
als niemand zijn naam nog noemt.


Jaarlijks, op 4 mei,
staan wij - als Rucphense gemeenschap -
in alle vrijheid en rust,
stil bij deze marmeren tegel
en lezen er hun namen.