Berichten van 9 maart 2009 tot 15 maart 2009

Wat heeft Rucphen o.a. zoal te bieden?



Sportcentrum voor binnensporten.
Zoals bijvoorbeeld: zaalvoetbal; folleybal; turnen; badminton; zwemmen e.d.



Daarnaast is aan dit sportcomplex ook een buitenzwembad en minigolfbaan verbonden.

En in zijn onmiddellijk omgeving liggen o.a.



Waarbij het skidomijn hiervoor reeds een vernoeming kreeg.

Doch een unicum vormt de:


Een Brabantse natuur- en landschapstuin
gelegen tussen de knooppunten 74 en 76 van de West Brabantse SES-routes.



De tuin is open op alle werkdagen van 9.00 uur tot 16.00 uur.
De toegangsprijs is € 1,50 p.p. of € 7,== p.p. voor een jaarkaart.
Wie wil weten hoe Westbrabant er in vroeger dagen uitzag,
mag een bezoek aan deze tuin niet voorbij laten gaan.

Mijn zoon doet aan sportvissen. En zo af en toe krijg ik ook eens de gelegenheid om met hem mee te gaan.
Vooral als hij weer eens wat nieuw materiaal op de kop heeft getikt.
En dat was nu het geval.



Hij had een schitterende nieuwe werphengel gekocht en ik mocht mee om het ding eens uit te proberen.
Vol enthousiasme vertrokken we naar de visplek.
En daar mocht ik dan mijn kunsten vertonen.
Eerst natuurlijk de juiste dobber gezocht.



Die gevonden en bevestigt, kon de worp gemaakt worden.
Met een fantastische zwaai zwierde ik dobber en lijn de verte in.
Helaas iets te ver, want het spul raakte verstrikt in het oeverriet aan de overkant.
Maar niet getreurd. Met een forse ruk zou ik dat wel even hetstellen.
Geen centje pijn.
Maar waar ik geen rekening mee gehouden had, was die speedbaot racer.
Voor ik 't wist, schoot hij tussen mij en de dobber aan de overkant door en pikte en-passant m'n vislijn mee.
In minder dan geen tijd zat die hele lijn als een kluwe tussen de racebaotschroef en zijn buitenboordmotor.
Ik zag het gelijk.
Even dacht ik nog de hengel te kunnen vasthouden.
Maar toen die race-figuur uit z'n boot sprong en met zevenmuilslaarzen op mij af kwam, begreep ik 't.
Roets! .... Werphengel los en ....weg wezen!



Het was goed, dat ik me nog juist kon vastpakken, anders had ik met m'n hele klieken en klakken tegen de slaapkamervloer geslagen.
Ik was wel meteen m'n bed uit.
Hoe kan een mens zo raar dromen!
Nog enigzins slaapdronken, trok ik m'n kamerjas aan en slofte naar de hal, om de krant te pakken.
Maar helaas zag ik een halmatje een weinig over het hoofd.
Had ik de val uit m'n bed nog kunnen voorkomen; nu was er geen moedertje-lief meer aan te doen.
Languit belandde ik naast de krant op de halvloer.
En wat zag ik als eertste?
VRIJDAG DE 13e!

Mijn ochtendblad, BNdeStem regio Roosendaal, valt deze morgen met zijn gewone 'plof' op mijn deurmat.
Niets bijzonders aan de hand, denk je dan nog.
Maar als je hem open vouwt, verandert plotsklaps je dag.
Je ziet:

Met een schok sta je een ogenblik - totaal uit het lood geslagen - stil aan de tafel, waarop je krant ligt.
Stom staar je naar de gekopte bovenkant.
Maar dan dwaalt je blik omlaag
En wat je voor absoluut onmogelijk houdt, schijnt toch gebeurd.
Ook aan de andere kant van de oceaan heeft zich een zelfde drama afgespeeld.
En dan te bedenken dat het vandaag een feestdag zou moeten zijn.
Tenslotte is een van mijn schoondochters jarig.
De vrouw van mijn zoon!
En het kind van hen zou ... een van die twee mannen hebben kunnen zijn.
'n Gedachtenflits.
Meer niet.
Maar toch.
Je voelt je rugharen overeind komen.
Die jongens hebben ook ouders en grootouders.
En die lezen wellicht ook hun ochtendblad.
Mijn God nog aan-ie toe!
Nee! Mijn Mens nog aan-ie toe!!
God staat hier buiten.
Wij mensen doen dit elkaar aan.
Waarom?

'n Bede drijft dan door mijn gedachten.
"God geef me de innerlijke rust om de dingen te accepteren die ik niet kan veranderen;
de moed om de dingen te veranderen die ik kan veranderen;
en de wijsheid om het verschil te zien."

21.00 uur:
De TV meldt terroristische dreiging in Amsterdam
Ikeagebouw en de Arena en hun omgeving zijn afgesloten door de politie.
Zeven mensen gearresteerd.
Precies vijf jaar na de trein aanslag in Madrid.
Verband?
Men weet het nog niet.

Is dit alles dan totaal voor niets geweest?
Onmogelijk!
Er moet hoop zijn.
Waar?
In de meer dan zestig jaar dat het al vrede is in West Europa.
Of beter nog in de gedachten dat God de Scheppende kracht in de kosmos is,
die ons verstand ver te boven gaat.

Zondag 8 maart was het dan weer zo ver.
Honderden wieler enthousiasten waren uit heel Nederland en België gekomen om de nieuwelingen en amateurs van de wielersport in deze eerste voorjaars omloop gade te slaan.
Een heerlijk lentezonnetje veraangenaamde het verblijf langs de straten en zorgden er voor, dat de wielrenners er behoorlijk de sloffen in zetten.
De wind hielp mee, om het koren van het kaf te kunnen scheiden.
Op die manier ontstond er een leuke spel, hetgeen uiteindelijk resulteerde in de overwinning van een Zweed.
Deze jongen, die voorheen vreselijk last had van het 'waaier rijden' [wat hij van huisuit niet kende] en de 'kasseien' [kinderkop-straatstenen] - die hij ook niet gewend was - had echter in een jaar tijd veel bijgeleerd. En toen er nog slechts drie van de 145 en 'n halve kilometer te rijden waren, nam hij de kuierlatten en wist niemand hem meer te volgen.
De Zweed Johan Landström [zo heette hij tenslotte] werd de eindoverwinnaar van de 33e voorjaarswielerklassieker van de gemeente Rucphen.
Hulde!

De verkeerspolitie voorop.



Gevolgd door de verkeersregelaars



De wedstrijdleiding voorop
in de geneutraliseerde zone bij aanvang



Nog samen het bochtje richting Schijf nemen



Alvast klaar gaan zitten voor de officiële start



De volgwagens laten aansluiten



En de ploegleiders sluiten de rij.