Archief

De problematiek der Belgische kazen.

Vandaag, waarde lezer, zullen wij samen de problematiek der Belgische Kazen aansnijden. Ook dat is, helaas, een probleem. Toen ik 15 was lagen er twee soorten kaas bij de kruidenier in de ‘vitrien’: ten eerste de befaamde stinkende kaas, en ten tweede gewone kaas.

Indien men gewone kaas lang genoeg liet liggen dan  begon die vanzelf te stinken. Net zoals de befaamde stinkende kaas. Uit alles wat vooraf ging mogen wij rustig besluiten dat er in feite slechts één soort kaas op de markt was, en dat was met name kaas. Momenteel echter zijn er honderden soorten kaas op de markt en dat betekent dat “kaas” in feite “honderden soorten kaas” geworden is. Op zich is dat niet eens zo erg, ware het niet dat al die kazen allemaal het plan hebben opgevat om mekaar uit de vrije markt weg te concurreren.

Gezonde concurrentie hoeft geen probleem te zijn, want ach, de meest fitte kazen zullen het wel overleven zodat uiteindelijk slechts de meest fitte zullen overblijven.

Wel, dat dacht u maar… daar slaat u de bol mis want hoe meer al die kazen mekaar uit de markt concurreren des te  meer nieuwe soorten kaas komen er bij.

Dagdagelijks komen er verse soorten op de markt en dan rijst natuurlijk de vraag waar dit moet eindigen. 

Die vraag kan niemand beantwoorden want de ‘next generation’ heeft de nieuwe pas verdrongen of zowaar de nieuwste, de allernieuwste, de splinternieuwste of de allersplinternieuwste kaas komt er alweer aan. Er liggen zoveel soorten kaas op de plank dat de meest kwetsbare verbruiker er een punthoofd van krijgt omdat die verbruiker onder “kies- of keuzestress” (in dit geval onder kaasstress) komt te staan. Droevig, want datgene wat ons voedend zou kunnen verblijden is helaas, een bron van ergernis en droefenis geworden.

Wij kunnen onze kaaskeuze uitstellen, maar op een gegeven moment zullen wij uiteindelijk toch een keuze moeten maken tussen al die “tienduizenden soorten” kaas. Precies op zulke ‘sleutelkaaskeuzemomenten’ dreigen wij het simpel gegeven kaas uit het oog te verliezen.

Terwijl  een vierde van de wereldbevolking in staat van ondervoeding leeft, blijven onze Belgische Kazen ons steeds weer verbazen.

Waarde lezer, indien u het plan opvatte om met de Kerst uw kaasboer te bestijgen, wel, dan zullen deze woorden u ongetwijfeld aansterken. Sterkte voor de komende feestdagen en laat mij horen hoe het met u gaat.

Tenslotte gaat het om kaas, en daarin kunnen wij twee soorten onderscheiden.           

                                                                           Auteur: Walter Marsoul