ONZE   NAAKTKALENDER.

Walter Marsoul.

De natuur heeft niet de gewoonte om te investeren in dingen die niet nodig zijn en daarom zette ze de mens neer als een diersoort.

Eigenlijk was zelfs dat niet persé nodig geweest, maar er sluipen nu eenmaal gaandeweg hier en daar foutjes in de schepping en als dusdanig is de mens als bij toeval ontstaan. En zo komt het dat bijvoorbeeld mijn eigen hersenen zo krachtig werden dat ik op een aangename manier met de meeste mensen kan communiceren. In The Origin of Species toonde Darwin in C ook aan dat de menselijke diersoorten geen staart meer hebben, en dat diegenen die er toch nog toevallig een bezitten zich gelukkig mogen prijzen. Dat heeft totaal niets met het onderwerp" 0nze Naaktkalender” te maken maar ik wou het toch even kwijt, een kwestie van dit betoog van een wetenschappelijke onderbouw te voorzien.

Gisteren zaten José en ik naar de "Smaak van de Keizer" te kijken in afwachting dat er nog eens een koning van de rotsen zou vallen. Ach, wat is het lang geleden dat er nog eens een koning der Belgen van de rotsen is gevallen. José leek goedgemutst: ze had in de loop van de namiddag een verwarmende behandeling met ontspannende oliën genoten inclusief een hotstone massage tegen de stramme spieren en de stress. All in. "Amaai José" zei ik "ge ziet er  goed uit".

"Tegenwoordig zien de meeste mensen - zulks in tegenstelling tot de meeste dieren - er zeer slecht uit en dat komt ten gevolge van de evolutie. Was die er niet geweest dan zouden alle mensen er veel beter uitzien. "Helaas, wij hebben de evolutie zelf niet in de hand" zei ik tegen José.

"Concentreer je liever op je nakende foto shoot" zei José en daar had ze groot gelijk in want de volgende dag zouden wij met de ganse wielerclub onze eerste naaktkalender gaan fotoshooten. In Brussel; bij DIFI (Developpement Investementing Foto Inzenjeering.) Zo'n shoot is niet zo simpel dan het woord op zich laat vermoeden want voor een naaktkalender moet er namelijk een compileering gemaakt worden omdat er anders teveel geruis op de foto zou kunnen zitten. En de directie zou- zoals gewoonlijk- weer eens alle verantwoordelijkheid van de hand kunnen wijzen. Bij DIFI mogen wij bovendien onze shoot van de belastingen aftrekken, dan genieten wij van een forse milieupremie die in ons geval fiks kan oplopen omdat wij opkomen tegen de opwarming van de aarde. Echte mannen zijn milieubewust en zij weten verdomd waarom. "Waarom dan, wat willen jullie met die naaktkalender absoluut bewijzen?" vroeg José. "Goeie vraag" zei ik.  Eigenlijk niets. Eigenlijk willen wij niets bewijzen. Wij willen gewoon de aarde beletten om op te warmen en tegelijk ook onze zogenaamde losse medewerkers onder de aandacht van het grote publiek brengen omdat zij tenslotte de eersten zijn die tijdens en vooral na het fietsen van een te hoge belasting te lijden hebben. Niemand staat daar bij stil maar tijdens het fietsen ligt de werkdruk veel te hoog waardoor de aarde nog sneller dan voorzien dreigt op te warmen. Alles heeft tenslotte met alles te maken. Dat laatste mag ook al eens gezegd worden want een mens leeft maar één keer. Gedurende miljoenen jaren heeft de mens het zonder fiets moeten stellen want hij bereed in die tijd nog hoofdzakelijk andere diersoorten als  buffels, jaks, kamelen ezels en paarden. Toen kwam de fiets en dat was het eerste machinaal aangedreven rijtuig. Reeds in de oertijd werden er pogingen ondernomen om de fiets uit te vinden maar die pogingen waren tot mislukken gedoemd omdat het wiel niet eens uitgevonden was. Eenmaal het wiel een feit was, toen ging het allemaal heel snel. Ach, dat heeft er uiteraard niets mee te maken maar als wij alles moeten afschaffen wat er niets mee te maken heeft dan kunnen wij beter nu meteen de boeken sluiten en allemaal naar huis rijden om daar onze verdere dagen in bittere armoede door te brengen.

Vandaag was de foto shoot zoals verwacht vlot verlopen en toen ik opgelucht naar huis reed stopte ik ter hoogte van de parking in Aarschot om er een filet préparé af te halen. "Ik heb vandaag een goede daad verricht, ik heb de naakte mens die ik zelve was opnieuw gekleed" zei ik tegen de bediende aan de kassa. "Dat is dan 50E plus één préparé "zei hij. "Dank u wel" zei hij. "Tot ziens" zei ik. "Ook tot ziens" zei hij.

En dan...zeg dat het niet waar is, neen, wie liep ik daar pardoes tegen het lijf... de algemeen erkende naaktloper Louis Auguste Train Tignant toch wel niet zeker?.

"Verdomme Gust" sprak ik "wat doet gij hier in godsnaam op deze stomme parking in het Aarschotse?"   "Ik sta hier te wachten op Deborah Oestrega, die had gezegd dat ze zou komen maar ze is nog steeds niet gekomen en ik begin mij serieus af te vragen of ze nog wel zal komen" zei Gust Train Tignant. " "Ok Gust, dat is dan in orde" zei ik, " uw baan staat op de tocht, maar gelieve toch eens te overwegen om voortaan met de fiets naar uw werk te komen zodat de aarde niet onnodig dreigt op te warmen".

"Ik weet van toeten noch blazen" zei Gust. "Jaja, dat dacht ik al, mooi weer vandaag zeker?" zei ik.

"Vaarwel Gust” en ik scheurde van de parking richting huiswaarts. Die Gust is namelijk voor geen haar te vertrouwen, dat is algemeen geweten. Hij zou zich eens dringend moeten herstructureren want hij heeft tegenwoordig een ferme slag weg van Frank De Boosere. Ook die De Boosere weet van toeten noch blazen maar toch is hij er telkenmale als een Mona toetje bij om te melden dat er de volgende dag alweer nog veel meer weer zal zijn.

O neen, het is toch niet waar zeker! O no no nooo! Toen ik net de snelweg wilde oprijden zag ik Patricia Ceyssens, de E-mail mamma die via haar laptop de digitale kloof tussen haar kinderen en zichzelf probeerde te dichten. Dat ook nog!

En dan opnieuw onderweg naar jou, mijn José, op de snelweg tussen Brussel en het Verre Oosten want men mag Limburg samen met Japan rustig tot het Verre Oosten rekenen. Onderweg naar jou. Het was een schitterende foto shoot. Ik heb vandaag mijn plicht gedaan omdat het mijn verdomde plicht was. Wat zal het een goed gevoel geven om mijzelf ergens op onze kalender te zien hangen. Ik ben maar een gewoon mens maar ik droom er van om ooit in het Verre Oosten eens te mogen hangen.

Auteur: Walter Marsoul.               

11 november 2008

MIJN    COMMUNICATIE    FRIGIDITEIT.

Liefste dagboekje,

Liefste dagboekje, een mens vraagt zich soms af waarom een mens leeft?  Wel, een mens leeft om te communiceren. "Communicatie" heet dat. Of het hem nu al dan niet zint, vanuit sociaal oogpunt is de mens genoodzaakt om met andere mensen te communiceren.  Dit is nu eenmaal het spel en dat zijn de regels van het spel. Zelfs ik doe mijn best om fatsoenlijk te communiceren, maar toegegeven, dat wil mij niet altijd lukken. 

Aan al die pogingen om serieus te communiceren heb ik de laatste tijd een soort 'communicatie frigiditeit' overgehouden, en zo gezien ben ik heus niet de enige mens die het met onze huidige communicatie dictatuur moeilijk heeft. Tot voor kort bestond het woord 'communicatie frigiditeit’ niet, want het is vandaag pas tijdens het schrijven uitgevonden. Ik lijd namelijk aan communicatie frigiditeit.

"Waltertje, lieve schat," placht eertijds mijn lieve akela te zeggen, "als alles je teveel wordt of als je naargeestig of droef te moede dreigt te worden, wel jongen, dan moet je communiceren met het bos en met de dieren in het bos.”  En dan zaten wij zo te communiceren...alleen met de dieren in het bos. "Mensen communiceren niet behoorlijk met elkaar Waltertje, maar je moet luisteren hoe dieren dan wel met elkaar communiceren! " zei mijn akela Nutricia.  En daar valt inderdaad veel van te leren.  "Waltertje, er leven ook twee wolven in jouw bos, de wolf van het goede en de wolf van het kwade en die twee wolven vechten voortdurend met elkaar," zei Nutricia. "Welke wolf wint er dan?" vroeg ik. "De wolf die je voedt die wint" zei Nutricia.  

En jawel hoor, ik heb ondertussen de wolf van het goede flink te eten gegeven en met mijn studies is het ook allemaal goed afgelopen. Ofschoon mijn vader het mij verbood, besloot ik toch op eigen houtje om geen communicatiewetenschappen, maar wel om algebra te gaan studeren.  Met succes. Zo zie je maar; alle mensen vertrekken initieel in de goede richting, maar dan gaan de meesten toch nog de verkeerde kant uit.  Mijn lot heeft er anders over beslist, want ik ben de goede kant uitgegaan, ik heb namelijk geen communicatiewetenschappen gestudeerd waardoor ik toch nog die fijn besnaarde communicatieve mens ben geworden, die ik later geworden ben. Nu ja, dat is ook geen verdienste, want dat heeft er altijd al in gezeten.

Mijn communicatie met Nutricia Dexia.

Na het loodzware weekend was er vandaag een toevallig weerzien met mijn voormalige akela Nutricia Dexia, mijn Nutricia die er na al die jaren nog uitzag alsof ze 10 welpjes tegelijk de goede kant op kon sturen. Ze zag er bijzonder ravissant en appetisant uit. Wat was het lang geleden dat Nutricia en ik elkaar voor het laatst nog eens goed gecommuniceerd hadden! "Maar Nutricia meisje..., wat doe jij hier op dit vroege uur in deze goedkope superette, " vroeg ik.  "Ik hou een sociaal demografische enquête om het tekort aan sperma donoren op te vangen," antwoordde ze.  " Betreft het dan een openstaande betrekking in overheidsdienst of val jij onder een tijdelijk nepstatuut van wel bepaalde duur?" vroeg ik haar. 

"Neen," zei Nutricia " ik doe dit onder de auspiciën van het Rode Kruis van België met steun van de Kredietbank en gesponsord door de Arabische Liga ".   

“Wat fijn voor u," zei ik. "Dank u wel " zei ze.  "Wat denkt u over de vorming van de nieuwe regering Nutricia" sprak ik, want in België is zowat iedereen een permanente vormingsambtenaar, omdat er constant een regering of vijf, zes gevormd dient te worden.  Men is hier continu bezig met een regering  op de been te brengen,maar tegen de tijd dat de ene goed en wel op de been is, moet er alweer een andere gevormd worden.  En zo gaat dat hier maar door en dat is om zot van te worden. 

Nutricia heeft ook mij indertijd helpen vormen tot de communicatieve persoon die ik later ben geworden en vandaar dat ik tegen Nutricia over de vorming van de nieuwe regering was begonnen in de hoop om het nog eens over de goede oude tijd te kunnen hebben. De tijd die wij samen in de bossen doorbrachten, die leerrijke tijd die ik als welpje met haar mocht delen.

"Wat vliegt de tijd snel Walterje," zei Nutricia . “Waltertje?  Wat Waltertje?  Hoezo Waltertje?  Ondertussen ben ik auteur en filosoof geworden, terwijl mijn hobby’s zijn: fietsen en bioscopen bezoeken met etentje achteraf." “ Waltertje??” Komaan zeg, wat verbeeldt dat mens zich! 

Waltertje, Waltertje...?  Wat imagineert dat onnozel mens met haar betuttelende eigenschappen zich wel?

"Zeg dat het allemaal niet waar is" zei Nutricia. "Het is wel waar Nutricia!" sprak ik.

"Nutricia, meisje" sprak ik, "ik schrijf ook wel eens gelegenheidsgedichten in versvoeten, maar het dichten schept plichten" zei ik zo tegen Nutricia. "Zeg dat het helemaal niet waar is", zei Nutricia. "Wel waar " riep ik!

"Nu ga ik even verder opschieten want ik moet tegen morgen nog wat droge voeding in huis halen" zei Nutricia.

"OK dan maar" zei ik,"bedankt en tot ziens."

Stevige wind en hevige regen verhinderden al te diepgravende communicatie maar toch was dit een keurig afgeleverd pakketje communicatieve vaardigheden.” Succes met uw niet onverdienstelijk schrijverschap," wuifde Nutricia mij nog na, "en, vergeet vooral niet om datgene wat wij hier samen bespraken uit zijn oorspronkelijke context te rukken".  "Dat zal niet mankeren Nutricia!" riep ik terwijl het stilaan bangelijk tot mij begon door te dringen dat Nutricia Dexia eigenlijk een vrouw was zonder noemenswaardige eigenschappen.  Dat zij altijd al een vrouw zonder eigenschappen was geweest. Maar, tot daar nog aan toe. 

Voila, aan om het even welke vorm van menselijke communicatie valt er altijd wel iets te verbeteren, maar qua communicatieve vaardigheden zou ik  mijzelf in dit geval toch minstens een acht op tien durven geven.  Ik slaagde er in om zelfs te communiceren met een vrouw zonder eigenschappen en dat moet men kunnen.  Menselijke communicatie trekt geen absolute grenzen.

 Mijn onvermogen tot Communicatie met mijn Josée.

Met ons Josée daarentegen verliep de communicatie fataal.  Ja, ik viel aan wanhoop ten prooi. Waarom ben ik in hemelsnaam een vrouw als Josée Petitjean, die op communicatief vlak vrijwel niets te betekenen heeft, tegen het lijf gelopen?  Ons José is van origine een Franse allochtoon en zoiets is op zich al voldoende om communicatiestoornissen op te wekken, vanwege de te grote multiculturele verschillen.  Ik had het allemaal op voorhand juister moeten inschatten, ik had het kunnen weten.  

Als wij een goede onderlinge communicatie hadden gehad dan was ik daar als vanzelf wel achter gekomen en dan hadden wij de krijtlijnen kunnen uittekenen, waarbinnen onze communicatie vooralsnog zou kunnen verlopen. Nu is het daarvoor veel te laat. Helaas.

"Bonjour Josée," riep ik bij mijn blijde intrede. "ça va?" vroeg José "  En.... voeten afvegen!"

Men zou op vrouwen als Josée een snavel belasting moeten heffen, want als zij haar mond open trekt, dan krijg ik steevast communicatieve relatiestoornissen.  En onze relatie therapeut, Rudy Van Velthoven, heeft ook al relatiestoornissen, maar dat beseft hij zelf nog niet .  Ach, gelukkig ben ik niet de enige man, (o ja ik vergat te zeggen dat ik een man ben), gelukkig ben ik niet de enige man met 'communicatieve relatiestoornissen’ die ook 'wel eens 'het syndroom van Jos Crabbé' worden genoemd.  Iedereen heeft tegenwoordig wel ergens dat syndroom van Jos Crabbé te pakken.

Wie was die fameuze Jos Crabbé dan eigenlijk?  Wel,  Crabbé Jos was ooit met een negerin van Gabonese origine, als ik dat tenminste zo mag formuleren, maar ze zijn nog steeds op zoek naar zijn feitelijke doodsoorzaak.  Dat mens heeft Jos er met haar temperament finaal onder gekregen. "Zij was mijn zonnetje in huis," zei Jos,  ze rook naar Afrika, naar haar pa en haar ma en voeg daar nog wat Gabonese odeur locale aan toe.” Maar, daar is Jos allemaal niet ver mee gekomen! Toch hebben wij aan Jos Crabbé, het syndroom van Crabbé Jos te danken.

Zwijg mij van allochtonen, daar heb ik op communicatief vlak de buik van vol!  Neem Francois Ruitinkx uit Gruithoven, een politiek correct man. Ook hij  werd door het 'syndroom van Crabbé Jos' bevangen.  François, die normaal gesproken geen vlieg kwaad zou doen, zo'n in-goed mens!  François had wel communicatiewetenschappen gestudeerd en toen hij een lijn legde  naar Petrusjka Pjotter, een Russisch winterroosje, toen heeft François van miserie 6000 liter brandstof uit een bovengrondse brandstoftank moeten stelen in de gemeente Wellen. Het moet een onweerstaanbare drang geweest zijn, want normaal gesproken zou François zoiets nooit doen want het ene feit heeft in feite hoegenaamd niets met het andere te maken.  Er zijn namelijk geen rechtstreekse oorzakelijke verbanden, er zijn geen logische deducties noch categorische imperatieven tussen beide fenomenale verschijnselen. Maar precies dit is zo typerend voor het syndroom van Crabbé Jos, er zijn geen rechtstreekse fenomenale verbanden. Zulks zou dan tegelijk ook een verklaring kunnen zijn waarom zijn syndroom zo laattijdig werd ontdekt.  Het zou allemaal best wel eens kunnen.

En dan is er nog mijn persoonlijke allochtoon van dienst, ons Josée,. Tja , qua communicatie is het tussen ons niet veel snaaks, want zij moet altijd het laatste woord krijgen. Zij wil de grootste zijn, met veel bravoure want dat heb je met al die allochtonen. 

Gezien mijn toestand ben ik blij om niet al te veel uiterlijke symptomen van het syndroom van Crabbé Jos te vertonen. Welk een opluchting!

Wat de mens van een Mechelse koekoek onderscheidt, is zijn onvermogen tot communiceren en zijn vermogen om zelf achter zijn onvermogen tot communiceren te komen.  Neem nu de Kempense kunstenaar Koen Van Mechelen die zelf van nature een communicatieve kruising is tussen een Mechelse koekoek en een Poule de Bresse; maar daar kan hij zelf ook niets aan doen.  "Beste Koen" zei ik," wat verlang ik er vurig naar om zonder een vrouw als Josée aan mijn zijde in het rustoord Huize Avondrood opgenomen te worden om daar aan de slag te kunnen gaan met hoogbejaarden die de ganse dag op communicatief vlak vrijwel niets te betekenen hebben. En a propos, wat baat het om tussen Josée en mij een communicatieve dialoog op te starten als zulke dialogen gewoonlijk decennia kunnen aanslepen om uiteindelijk toch nog tot geen onderhandelde oplossingen te leiden?"

“Walter, je hebt groot gelijk", zei Koen Van Mechelen. 

" Beste Koen, bemoei je vooral niet met Josée en met mij!" zei ik tegen Koen.  Bemoei je met je eigen zaken.  Je bent gewaarschuwd!

Ik wees Koen er tevens op dat hij zich concreet gezien voortaan maar best met zijn eigen kiekens kon bemoeien, omdat kiekens kweken tenslotte het enige is waar hij verstand van heeft. Och, ik zou graag fatsoenlijk met Koen willen communiceren, maar telkens als hij zijn mond open trekt, dan valt de elektriciteit uit.

Het syndroom van Jos Crabbé.

Maar keren wij terug naar ons uitgangspunt. Moe maar tevreden keerde ik dus na volbrachte taak huiswaarts. "Mijn ebben houten schatje" sprak ik tijdens mijn blijde intrede, "ebben houten schatje, het wordt vandaag geen dialoog tussen ons, vandaag niet en morgen ook niet". De mensen liggen er niet van wakker maar met een vrouw als Josée valt er hoegenaamd niet te dialogeren. 

Gelukkig besloot ik tijdig om dan maar een bos bloemen voor haar te kopen:" Zeg het met bloemen schat "zei ik!

En dan mag Josée nog van geluk spreken dat ik geen kieken uit de collectie van Koen Van Mechelen heb meegebracht, want die beesten zijn ware kunstwerken.  Je kunt ze in een vaas met sterk water op de keukentafel zetten, om te beletten dat onze hond Musty ze zou opvreten.  Zo gezegd, zo gedaan, maar dat is dan ook alles. Maar precies dat roept vele vragen op want als je er op doordenkt dan zijn die kiekens uiteindelijk in staat om ons een geweten aan te smeren. 

Maar zoiets wil Josée maar niet begrijpen en uiteindelijk zeggen bloemen meer dan de kiekens, zij zeggen meer dan deze woorden zeggen. Vandaar de uitdrukking; "Zeg het met bloemen en zeg het niet met kiekens”. Sorry Koen.   

In de schaduw van de avondstond besluiten Josée en ik om het avondrood in ons hart naar binnen te laten treden.  Dat tedere zijden zachte licht.  En zo werd het dan toch nog een fijne avond voor ons beiden. 

Maar helaas, zoals iedereen weet komt er na elke vorige avond een volgende morgen, waarin wij alweer een fameuze communicatiestoornis hadden en ditmaal aangaande onze gemeenschappelijke kinderen. Tenminste, laten wij dat hopen want met een vrouw als Josée aan mijn zijde weet je maar nooit. 

Alweer hadden wij een problematische communicatie aangaande de kinderen!  Ach, wij zouden het vertrouwen in elkaar moeten kunnen herstellen willen wij tenminste er in slagen om onze koopkracht te kunnen behouden. "Is er verder nog enige belangrijke communicatie die aan mijn adres gericht werd in onze brievenbus toegekomen?" vroeg ik aan Josée.

"Ja zeker" zei Josée," hier hebt u de streekkrant en op de eerste pagina staat duidelijk vermeld dat vanaf morgen de solden eindelijk kunnen beginnen.”

" Bon, dat is uitstekend nieuws" zei ik.

De Communicatie met onze kinderen.

" Spreek" zei Josée.  " Neen" zei ik.  "Doe het dan tenminste voor onze gemeenschappelijke kinderen" sprak Josée, wel wetende dat men het voor de kinderen ook al niet hoeft te doen. Die zijn namelijk oud en wijs genoeg om hun eigen communicatieve dialoog op te starten.  Helaas zijn onze kinderen zelfs daarvoor te lui.  Ze zijn gewoon te lui om te communiceren zonder hun ‘bloe toet’!  

"Het blijven toch nog altijd onze kinderen" zei Josée.  Toegegeven; Josée en ik hebben samen 2 schatten van kinderen, maar wij weten dat zelve niet, omdat er nooit een fatsoenlijke dialoog tussen ons heeft plaats gegrepen.  Opvoeding? Onze kinderen kregen niet eens een opvoeding, want wij wisten van toeten noch blazen toen wij onze kinderen vergaten op te voeden. Toen ze de leeftijd van vier hadden bereikt, hebben wij ze allebei voor een functioneringsgesprek tot ons geroepen: "Kijk eens aan Priscilla en Arnauld" spraken wij, "jullie opvoeding is nu af, verwacht dus van jullie papa en mama geen verdere communicatie, ja zelfs geen constructieve dialoog, want voortaan weten jullie papa en jullie mama het zelf ook allemaal niet meer.” Waarom weten jullie het niet?" vroeg ons Priscilla in een poging om de communicatieve dialoog toch nog in laatste fase op gang te trekken. "Wel meisje, dat is nu precies wat ook wij niet weten" antwoordde ik.  Ouders moeten hun kinderen leren om zelf naar de waarheid te zoeken.

Tja, en voor zover ik het mij kan herinneren, moet dit zowat de enige communicatie met onze gemeenschappelijke kinderen geweest zijn. 

En zo is het allemaal zover kunnen komen, maar het resultaat is wel dat onze kinderen het op communicatief gebied allebei toch maar lekker ver hebben geschopt.

Onze Arnauld is vorig jaar  zomaar eventjes wereldkampioen 'communicatief laptop slingeren' geworden!  Met alle respect voor Tia Hellebaut die zichzelf over de lat wist te slingeren, maar in de discipline laptop slingeren, ligt de lat toch wel een stuk hoger.

Wat is het prettig om vast te stellen dat je kinderen uiteindelijk toch nog op communicatief vlak behoorlijk terecht komen. Laptop slingeren is mijn ding niet, maar kinderen moeten nu eenmaal zelf hun eigen toekomst kunnen uit stipuleren.  Als ouder moet je daar zo min mogelijk in tussen komen, om voldoende afstand te kunnen bewaren. Wat ben ik ook reuze blij dat onze Arnauld geen communicatiewetenschappen heeft gestudeerd. Tsjonge tsjonge toch!

Ons Priscilla heeft dan weer wel communicatiewetenschappen gestudeerd, plus nog een post graduaat ‘bloe toeten’. Die zit nu met haar ‘bloe toet’ van de nieuwste generatie in zuidwest Afrika droge voeding in natte saus aan de man te brengen. Mijn dochter Priscilla is natte saus manager voor Botswana en Namibië. In haar vrije tijd doet ze nog iets anders, maar die naam ben ik vergeten.

Ach, als ouder moet je kunnen vergeven en vergeten. Josée en ik zijn al blij als onze kinderen gewoon nog ergens in leven blijken te zijn. Ergens is dat zo.

Communicatie is ook de kunst om niets te zeggen, de kunst om bezig te blijven.  De kunst om windeieren te verkopen. Ik open mijn laptop: Hey, hi ,ha, ho, joi, toy, jei, jep Walter, .....Geheel en al de uwe mijn beste Walter...  Voila, ik ontvang in mijn mail box enkel communicatie van autochtonen en zwijg mij over die autochtonen! Ik ken ze niet eens van haar noch pluim. Ik kan mij daar hoegenaamd niets of niemand bij voorstellen en toch zitten ze in grote getallen in mijn mail box met mij te communiceren! Daarvan alleen al zou ik het syndroom van Jos Crabbé met communicatieve frigiditeit van kunnen krijgen. Tenminste, vooropgesteld dat ik dit syndroom al niet zwaar te pakken zou gekregen hebben.

Wanneer zullen alle mensen elkaar eindelijk met rust kunnen laten om gewoon naar de bloempjes, om gewoon naar de vogeltjes of naar de vissen te kijken. "Kijk eens hoe mooi die zijn" zei mijn Akela vroeger. Ik keek eertijds met mijn frisse kinderogen naar de wereld, naar mijn akela Nutricia Dexia, ik keek naar mijn huis van vertrouwen en naar het groen van mijn jeugd.

Ik keek naar vogeltjes die mijn vogeltjes waren. Naar vissen die mijn vissen waren. En ik zag dat alles goed was zoals het was. Sommige dingen zijn nu eenmaal goed zoals ze zijn, zonder daar iets aan toe te voegen. Zonder iets weg te laten. Nergens hebben wij nog geleerd dat de dingen ook goed zouden kunnen zijn zoals ze zijn. Dat heet dan gelukkig zijn.  Mijn gelukkig zijn, daarvoor zou ik alles willen geven.

 AUTEUR : WALTER MARSOUL.

DOSSIER EMANCIPATIE

                            Vrouwen zijn de riksjakoelies van deze wereld

“Gedaan”, sprak het meisje bewogen ! “Rechtvaardigheid moet geschieden !”

Josée, die penningmeester-secretaris was van onze bloeiende koninklijke visvereniging ‘De Loze Vis’, bijgenaamd ‘De Toekers’, heeft er gisteren tijdens een tumultueuze bestuursvergadering prompt de brui aan gegeven. Het bestuur trok nogal een gezicht toen zij  haar beslissing kenbaar maakte.

“Gedaan !”, sprak Josée bewogen en met 173,5 Euro in de clubkas heeft ze de boeken dichtgeklapt en achter zich gelaten.

“Ik was slechts de riksjakoelie van de Loze Vis, maar vanaf heden weiger ik om bij wijze van spreken, nog langer met het clubbestuur in mijn riksja rond de kerktoren te lopen.”, aldus Josée. Waarvan het Bestuur akte nam in de notulen en Josée vervolgens dankte voor de geleverde inspanningen.

A) Wat hebben wij vandaag alweer geleerd?

·        Ten eerste zijn vrouwen meestal de riksjakoelies van deze wereld.

·        Ten tweede hebben riksjakoelies passagiers die hen zeggen wanneer en waar ze moeten lopen.

·        Ten derde hebben riksjakoelies geen toekomst omdat ze in rechtstreekse concurrentie staan met lastdieren, motoren en met het openbaar vervoer.

·        Ten vierde bekleden vrouwen na 6 miljoen jaren slechts 4,2 % van alle beleidsfuncties.

·        Ten vijfde bekleden mannen na 6 miljoen jaren nog steeds 95,8 % van alle beleidsfuncties.

·        Ten zesde eist Josée dat aan die onrechtvaardigheid een einde moet komen.

“Je hebt groot gelijk, Josée”, sprak ik. Waarop ik besloot om haar tot secretaris generaal van alle lopende zaken te benoemen.

B) Wat hebben wij vandaag nog zoal geleerd?

Wij hebben vandaag geleerd dat als er iets is dat ik niet kan verdragen dan is het wel onrechtvaardigheid. Rechtvaardigheid duurt het langst, soms zelfs 6 miljoen jaren.

De auteur, Walter Marsoul

Boodschap van Algemeen Chinees Nut voor beginners:

   Les 1: Kung Fu Tse (Confucius)beweerde dat er drie wegen zijn om verstandig

     te handelen. Ten eerste door na te denken, ten tweede door te imiteren en

       ten derde door ervaring.

   Helaas ! Josée en de auteur ervaren van de weeromstuit dat ze absoluut niet

           kunnen nadenken als ze imiteren. Welk een ellende toch alweer !

   TIP: Volg op dit Blog met spanning de verdere avonturen van Josée en de

       auteur in China-voor-Beginners!

 Tot dan, de auteur.

HOOP!

En dan ontstaat er

te midden

van een onvoorstelbare hoop onnozelheden,

een sterretje.

Onzoenlijk klein.

En dat zal dan onze

redding zijn.

(Naar Marsman)

Ik wens u in 2008  moed om ook naar boven te kijken.

Walter Marsoul.