DE DERDE EVOLUTIETHEORIE van Stultiens en Stevaert.

HOOP!

En dan ontstaat er

te midden

van een onvoorstelbare hoop onnozelheden,

een sterretje.

Onzoenlijk klein.

En dat zal dan onze

redding zijn.

(Naar Marsman)

Ik wens u in 2008  moed om ook naar boven te kijken.

Walter Marsoul.

De verelfing van de samenleving.

_________________________

Onze mental coach Ria had  besloten dat wij dit jaar voor de verandering  de wereld eens zouden verelfen.  Zo gezegd, zo gedaan.

Maandenlang had zij ons daarop voorbereid. Dagelijks hadden wij gedurende één vol half uur op onze home trainer de pedaaltjes rond moeten peddelen. Onder haar bezielende leiding hadden wij net een sneeuw stage met rendieren in de sneeuw achter de kiezen, wat kunnen die beesten toch snel lopen.  Wij hadden aan de miss België verkiezing moeten deelnemen, en wij hadden ieder vijf pond moeten afslanken. Ik had persoonlijk strafschoppen moeten pakken, en waar dat goed voor was mag Joost weten. Vragen? Geen vragen, en hopla, daar zaten wij alweer op onze home trainers onze beentjes vrolijk rond te peddelen.  Ria kende geen genade maar als ge iets wilt bereiken dan hoort dat zo. Dit jaar zouden  wij het volgens Ria immers tegen de Kerstman, tegen zijn rendier,  tegen sinterklaas, tegen de tuin kabouters plus nog eens tegen de paashaas moeten opnemen. Volgens Ria was dit geen makkelijke opdracht, gevaarlijke concurrenten. Maar toch, al die onnozele verlichte mannekens die overal langs ramen met ladders naar binnen kruipen beschouwde Ria nog als onze grootste concurrenten. "Pak ze" riep Ria" die mannen zijn te pakken!" "Yes Ria" riepen wij.

"Ga er voor "zei Ria, zij had nu eenmaal besloten om die mannekes dit jaar met Kerstmis eens bij verrassing te pakken. "Waarom zouden wij die gasten eigenlijk feitelijk moeten pakken" vroeg Ivonne. "Dat speelt geen rol, het komt erop aan dat wij ze pakken" zei Ria.

Wij hebben ze uiteindelijk bij verrassing kunnen pakken. en moe maar tevreden keerden wij huiswaarts.

Met kerstdag wordt ons  winnende team door Sinterklaas ontvangen. Dank u wel Ria!!

Wat is Kerstmis toch een romantische tijd, maar onze gedachten reiken reeds verder.  Grenzen verleggen, en wij beloven dan ook om met Pasen opnieuw aan de aftrap te staan. Dan zullen wij het tegen kiekens moeten opnemen, maar Ria heeft voor ons al een uitgekookte strategie in de pipe line liggen.

Yesss, zeker weten want bimbom Beieren, niet de kiekens, maar wel de klokken leggen eieren!

Maar volgens Ria weten de kiekens dat zelf niet eens. Dus, die kiekens zijn eigenlijk feitelijk ook gemakkelijk te pakken. Yess, wij gaan er voor.

http://www.elfyourself.com/?id=1401057144  klik hier

De auteur: Walter Marsoul.

Life is a tragedy for those  who feel

      and a comedy for those who think.

      William Shakespeare (1564-1616)

Men moet kunnen denken zonder daarbij te voelen want wie niet denkt, die riskeert om iets te voelen. Gisteren verklaarde Josée eindelijk officieel na lang nadenken dat ze dacht dat ze onderhevig was aan 'borderline met ongenaakbare dissociatieve stoornissen'. zonder daarbij iets te voelen. Oef, het woord 'border line' was eindelijk gevallen, welke opluchting voor ons beiden!

" Ik denk dat ook ik daaraan reeds geruime tijd onderhevig ben, maar tot dusver voel ook ik daar helemaal niets van" zei ik.

" Gelukkig voelen wij daar niets van, want anders zou dit leven een ware tragedie zijn" zei Josée.

" Maar wij trekken 'border line' wel in 88% van de gevallen terug van de ziekenkas" zei ik.

In feite  zijn wij er van overtuigd dat mits een doelgericht begeleidend programma iedereen in staat moet zijn om te denken iets te hebben zonder daar iets van te voelen.  Wij opteerden in ons geval voor 'border line met ongenaakbare dissociatieve stoornissen'. 'Border line' is echt een aanrader voor iedereen die vooralsnog niets denkt te hebben maar toch reeds iets voelt te kunnen hebben.

 Verbeter de wereld:

Wie A zegt hoeft daarom nog niet B te zeggen.

Hij kan ook zeggen dat A fout was.

Auteur: B. Brecht.

Mooie nieuwe namen:

Er is een reden.

“Er is een reden voor een mooie naam”

zingt  Mama’s Jasje

Noem je dochter nooit “O”

Je zoon nooit “Nozel”.

Er zijn genoeg alternatieven zoals de volgende statements: Fruitvliegje, Mp3ke, C2, Kebab, Wetswijziging of Musli. Dan zijn er nog de meeste legumen die ook in aanmerking komen behalve zuurkool en patatten. Alle huisnummers, automerken en ook Tolé

( Belle Perez). Tolé Tolé en Olé komen ook in aanmerking. Afwasproducten zoals Per, Dreft, parfums zoals Ricci, Dolce en Cabana, gloeilampen zoals Philips, motto sekletten zoals Suzuki, derivaten zoals Opium en Krack komen ook in aanmerking alsook charcuterie zoals Bloedworst, Cordon Bleu en Loze Vink. Met zulke namen kan men ten minste shaken en smaschen tot het gaat craschen of men kan er mee naar Pukkelpop gaan.

We kunnen met zulke namen  met plezier het eerste kandidatuur opnieuw doen om ons daarna voort te planten of er recente ervaringen mee op doen. 

Met zulke namen kan men een stap buiten de deur zetten of wat chillen. Cool is dat, maar men kan er ook vrijwilligerswerk mee doen of over dierenrechten discussiëren.

Dit kan er allemaal nog bij.

Bij voorbeeld.

Onlangs ontmoette ik de Peruaanse Soledad.

“Soledad”… eenzaamheid vroeg ik? “Ja”, zei ze. ..”eenzaamheid, en, wat dan nog?”

“Welke mooie, vranke en fiere naam” zei ik.

“Het is een naam die mij tot levenslang tot fierheid verplicht”zei ze.

“Dat is ook zo” zei ik.

“En wat dan nog?” zei ze.

Auteur: Walter Marsoul.

FILOSOFIE-FILOSOFIE-FILOSOFIE-FILOSOFIE-FILOSOFIE-FILOSOFIE

HOERA, WIJ ZIJN IN FEESTSTEMMING!

HEDEN  WERD DIT BLOG IN DE RUBRIEK

“FILOSOFIE”

ONDERGEBRACHT.

Vorige week vernamen Josée en de auteur van derden dat dit blog “Taoïsme voor Totaal Ongeletterde Mensen” terecht onder de ‘Rubriek Filosofie’ werd ondergebracht. Gefeliciteerd, maar dat was toch wel even schrikken! Welke verpletterende verantwoordelijkheid rust nu op onze schouders! Omdat wij bovendien ook nog met stip op nummer drie in de filosofische populariteitspoll staan, omdat wij nog véél beter kunnen maar dat niet willen(althans volgens lezer P. Constant), daarom hadden Josée en de auteur besloten om dit nieuwe verschijnsel eens ferm te gaan vieren door onszelf te trakteren op een filosofisch traktaat in het gerenommeerde sjieke Hasseltse Chocolade Café.

PS: Alles kan altijd beter, maar de trieste waarheid is, waarde lezer P. Constant, de trieste waarheid is dat wij wel beter zouden willen kunnen, maar helaas niet beter kunnen… Dat is de waarheid en u zult begrijpen dat wij als filosofen vanaf vorige week naar de waarheid zoeken.

“ Trek je het niet aan Josée, dat weet ik zelf ook niet, maar wij ontkomen niet aan de naakte feiten dat wij beiden voortaan filosofen geworden zijn. Zelfs dat komen wij samen wel te boven”zei ik. “Filosofen zoeken namelijk naar de waarheid zonder die ooit te vinden”.

“ Is zo’n filosoof  dan als iemand die ’s morgens naar zijn onderbroek zoekt in het besef dat hij die nooit zal vinden?” zei Josée.

“ A peu près” zei ik

“ Zijn die filosofen dan gasten die, terwijl het smeltwater van de ijskappen reeds in hun broek staat toch nog  over constructie en deconstructie van ronde en vierkante keukentafelpoten lullen?” zei Josée.

“ Neen Josée, jij verwart een filosoof met een keukenfilosoof, in uw geval spruit uw verwarring voort uit de gerenommeerde  TV kok  met name Piet Huizen Truiten.

Om u van die Huizen Truiten toch enigszins een gedacht van te geven: die Piet Huizen Truiten is geen filosoof, maar hij is zoiets als de Steve Stevaert van het betere dessert” sprak ik.

“ En wie is dan die Steve Stevaert” sprak Josée?

“ Dat is zoiets als een soort Montaigne van het betere aperitief” sprak ik.

“ Die gast, die Huizen Truiten, die kan anders ook aardig wat aflullen” sprak Josée.

“ Opgepast Josée….opgepast! Let volgens mij voortaan eens beter op je persuasief woordgebruik, Josée ” zei ik. “Het werkwoord “lullen”heeft veel te veel filosofische connotaties. Gedenk het volgende: heden nog werden jij en ik opgenomen in de galerij der onsterfelijke geliefde denkers waarin onder andere ook Voltaire opgenomen is. Punt twee: gedraag je niet zo vulgair, zo niet schrijf ik op staande voet een Tractatus Vulgaris over alle stommiteiten die jij hier zo maar zit uit te kramen.”

NOOT: Mei 68.

Zei ik zo tegen Josée daar in het Chocolade Café. Josée mag dan nog veel slimmer zijn dan ik, dat is geen probleem. Maar, alhoewel ze daartoe de neiging vertoont, moet Josée op filosofisch gebied toch niet riskeren zomaar iets en om het even wat uit haar darmen te blazen of ik vat ze meteen bij haar onlogische lurven. Ik heb namelijk in de jaren 60 Sartre, (de grote Sartre) in Parijs nog in een volkscafé meegemaakt nadat hij die Simone au Revoir, of hoe heette dat vrouwmens toen ook alweer tegen de vlakte sloeg en vervolgens de ogen ten hemel hief en uitriep: “God is dood!”

Om vervolgens op een waardige wijze een oproep tot wederopstanding tot de verdrukte volkeren der aarde te richten. Dat heb ik toen allemaal zelf meegemaakt daar in café “ Le Citoyen Néantissant” daar in Parijs in soissant wit . Jawatte zeg, bonjour zeg, au revoir…. Zelf allemaal meegemaakt en zoiets beklijft een mens voor de rest van zijn leven.

“ Ge moet toch maar durven” zei Josée. “ Heb jij toen niet tegen die Sartre gezegd dat hij niet naar de hemel, maar wel de andere kant op moest kijken want precies daar lag die Simone toch par terre tegen de vlakte?”

“ Daar is tijdens zo’n revolutie absoluut geen tijd voor Josée!  Sprak ik. De gesneuvelden stierven toen nog een doodgewone natuurlijke dood en de levenden moesten plakkaten schilderen om de aanstaande nakende bezettingen logistiek te bevoorraden. Iedereen stond toen op de barricaden en daar was allemaal over nagedacht door Sartre. En dat allemaal terwijl die Au Revoir daar voor het minste stond te janken  want wij kunnen rustig stellen dat dat mens zich letterlijk de geschiedenis binnen gejankt heeft, stopten wij de doden gewoon in de grond en dat was het dan. 

Om op alles voorbereid te zijn had ik uit voorzorg toch maar mijn persoonlijke verpleegster naar de revolutie meegenomen zodat wij die altijd bij de hand hadden. Jaja Josée, ik beken dat mannen, helden en revolutionairen soms ook troost nodig hebben. Ik beken. Ja, Josée, dat waren nog eens woelige tijden die absoluut niet te vergelijken zijn met de bourgeois cultuur van vandaag: wij stonden toen tot onze nek in het bloed  en nog, zelfs dan nog speelden wij met de kaarten!”

Zo, aldus… en, nog veel meer sprak ik kalm maar vastberaden tot Josée, daar in het Chocoladecafé in Hasselt. Om vervolgens in een langdurig en zwijgend overpeinzen te verzinken.

“ Gaat het nu al wat beter?” vroeg Josée na een poos, bezorgd.omdat zij vermoedde dat mijn laattijdig verwerkingsproces pas nu was begonnen.

“  Het is allemaal voorbij, Josée, maar laten wij dan tenminste filosofen zijn, nu wij ze toch al zijn omdat wij ze geworden zijn.” sprak ik.

NOOT: Soms gaat het raar in het leven. Wie had ooit gedacht dat Josée en de auteur ooit nog baanbrekend filosofisch werk zouden afleveren? Terwijl niemand het in deze vertwijfelde tijden nog zag zitten,  terwijl het ‘leger des onheils’ oprukte,  terwijl een ieder verscheurd in het duister tastte, trad de auteur niet de wereld en de werkelijkheid maar uiteindelijk zichzelf tegemoet … om na verloop eigenlijk feitelijk vast te stellen dat hij ter zelfde tijd in feite diezelfde wereld met de kracht van de waarheid die in hemzelf  verborgen zat wist  te verblijden.

Josée en ik mogen de wereld verblijden… welke vreugde!  Zoiets is toch allemaal niet of nauwelijks te geloven!

“De broze tederheid van de waarheid heeft zo haar eigen onontwarbare dynamiek” sprak ik.

“Herinner jij je nog de tijd van toen, de tijd toen wij nog geen filosofen waren” mijmerde Josée.

“Dat moet dan wel heel lang voor onze tijd geweest zijn” sprak ik.

“Dit  ‘dronken-wankelen’ in het creatieve uur, die autistische duizeligheid als gevolg van volgehouden denken van de eerste orde, kent zijn kater reeds” zei Josée.

“ Trek het je niet aan mijn lief kattinnetje. Dat is normaal, want de eenzaamheid verdubbelt zich bij de voortplanting” zei ik.”

 “ Wij waren toch samen afgesproken om ons gedurende de volgende 1000 jaren niet voort te

Planten!” merkte Josée op…

“Ga maar blogje. In een ambivalent vaarwel, je behoort niet langer ons beiden.

                                                     Vaya con Dios ! »

                                             AUTEUR: Walter Marsoul.

BOODSCHAP VAN ALGEMEEN NUT.

Wij  leven omdat wij zweven.

Josée en Walter