FILOSOFIE

DE AUTEUR HEEFT HET LICHT GEZIEN.

Met trots meldt de auteur dat  ook hij het licht bijna heeft gezien. Bijna. Hij volgde de weg der geestelijke vervolmaking door in strenge onthouding en ijzeren discipline verre boven zijn gewone passies als seks, drugs, rock & roll en bankovervallen uit te stijgen. Voorbijgangers gooien nu reeds muntstukken op een voor hem liggend doek, voor het embryo van zijn fysiek lichaam dat zich meestal in de halve -lus of schildpad positie bevindt. Ook zijn muladhara-chakra verkeert heden opnieuw in een goede toestand. God zij dank.

Zijn laatste taak, te weten het bijeenbrengen van de vier Taoïstische kostbaarheden: geld, vrienden, gereedschappen en een geschikte werkruimte is bijna tot voleinding gebracht. Geld bezit hij nog niet, nog niet., maar dat is normaal.

Bij dezen doet de auteur dan een laatste oproep tot al zijn zogenaamde vrienden om zijn uitgeleende gereedschappen onmiddellijk terug te bezorgen zodat hij eindelijk een geschikte werkruimte kan timmeren. Bezorg mij onverwijld mijn gerief terug want ik kan niet eens een bank overvallen!

Jullie zijn geen vrienden, jullie zijn profiteurs en het ligt in jullie bedoeling om mij te beletten het licht te zien! Zo erg is dat gesteld met jullie, jullie zijn verantwoordelijk en aansprakelijk mocht ik eerstdaags hervallen.

Auteur: Walter Marsoul.

       1° PRIJSVRAAG  ONNOZELELE MONUMENTEN!

Als men over 1000 jaar deze beschaving zal opgraven, dan zal de toekomstige delver omver vallen van het verschieten. Bij voorbeeld: Josée en de auteur bezochten de Nederlandse goegemeente Thorn op zoek  naar onnozele of overbodige landschappelijke monumenten.  Zelfs Josée was even van haar melk en dat wil al wat zeggen. Jawatte zeg!

Lieve lezer, mail heden nog (naamloos) uw  digitale vakantiekiekjes van de onnozele monumenten die u moeiteloos her en der op dit West Europees continent  zal aantreffen.

Een  jury( Myriam, Guy, Bob, Ria en Ronald, Pasqualina ) onder het voorzitterschap van Lief Brijs bepaalt na gemotiveerde evaluatie de winnaar(es). Die ontvangt een gratis etentje tijdens het welke de auteur een diepte interview over onnozele monumenten zal afnemen.  Dit intervieuw verschijnt in november in dit kwaliteits blog. Doen! 

OPGELET; SLECHTS TOT UITERLIJK 30 OKTOBER kunt u uw gewaardeerde persoonlijke bijdrage leveren. Mail dit bericht aan al uw vrienden, uw familie en uw kenissen!!! 

FOTO 01

Thorn: Monument voor de Bokkenrijders: dat is nu eens echt van de bok wegens slechts 1 bok en geen enkele bokkenrijder. Dégoutant volgens Josée.

Thorn: Belachelijk toch zo'n  monument voor een bok: het noopt de auteur tot verder wetenschappelijk onderzoek.

3° PRIJSVRAAG ONNOZELE MONUMENTEN.

Wetenschappelijk onderzoek betreffende de Thornse bok : "Habet testiculos et bene pendentes". Voor de auteur dus verder geen punt...

4° PRIJSVRAAG ONNOZELE ELEMENTEN in de MONUMENTEN.

Thorn: Monument voor de bok. Wetenschappelijk vastgestelde  
herhaalbaarheid.

Proef en tegen proef. En ja hoor, generlei falsificatie. Het voorwerp van ons wetenschappelijk onderzoek betreft hier wel degelijk een bok!

5° Thorn. Monument voor de bok.

Josée begint hier alweer haar klassiek feministisch discours:

" Waarom een monument voor bokken en waarom geen monument voor geiten?"  aldus Josée. Auteur:" Het werkelijke waarom zullen wij wellicht nooit achterhalen Josée, maar daarom hoef je dat beest toch nog geen uppercut te verkopen!" Bij alles wat wij niet begrijpen hoeven wij niet meteen lellen uit te delen.

FOTO 6. Prijsvraag onnozele monumenten. Thorn: Monument voor de bok.

Geachte bezoeker, mail Josée en de auteur alle onnozele monumenten die u tijdens uw welverdiende vakantie her en der of algemeen verspreid op het West Europese  continent zal aantreffen. De winnaar(es) ontvangt een schitterend en onvergetelijk geschenk.(LEES AUB AANDACHTIG DE DEELNEMINGSVOORWAARDEN.) Succes!

7° Onnozele monumenten.

8° Onnozele monumenten:

Thorn: monument voor een fles.

9° Onnozele monumenten.

Thorn: het is niet te geloven welke onnozele monumenten Josée en de auteur zoal aantroffen!

10° Onnozele monumenten.

Thorn: om van het plaatselijke monument 'Alcuin Thussen" nog niet te spreken.

11° Onnozele monumenten.

Thorn: om van het plaatselijk stemmen kanon Oldile Wolfs nog niet eens te spreken.

11° Zinvolle monumenten:

Thorn: Wij ontdekten in Thorn ook zinvolle monumenten. De Belgische Brigade Piron bevrijdde de Nederlandse bodem van Nazi -Duitsland door er na bittere gevechten voor het eerst voet aan wal te zetten.

Thorn: bingo!  In een aanpalende kunsthandel ontdekte Josée en de auteur alweer twee onnozele monumenten. Als die uit deze kunsthandel ontsnappen dan kunnen ze met die gasten alweer twee straten garnieren...

Het houdt hier maar niet op, niet te geloven welke publiekelijke wansmaak wij voor het nageslacht bewaren. Maar, in zijn algeheelheid is Thorn verder best een schatje van een stadje.

Doorheen gans de geschiedenis blijkt de mens in staat om een ander mens na te trappen als het moment daarvoor gekomen is. "Ik heb het niet gezien, ik heb het niet geweten, ik heb het niet gedaan" zeggen getuigen dan, en ze kijken ze stoemelings de andere kant op. Getuigen zijn zeer zelden helden.

Hier verrast een alerte fotograaf persoon B accent die onverwacht in het voorbijgaan een zijdelingse hiel kick uitdeelt naar de knieën van de niets vermoedende auteur. Dat is, vooral bij mistig of nevelachtig weer, een gevaarlijke toestand.  Knieën zijn immers uiterst weke bestanddelen en wij hebben er (in tegenstelling tot ellebogen) slechts twee om mee te werken.

Maar bestudeer nu eens aandachtig het gedragspatroon van persoon A, rechts onderaan op de foto: niets gezien zeker? Bestudeer tevens het gedragspatroon van persoon B bovenaan rechts op de foto: ook niets gezien zeker? Welke ellende alweer en daar zou ik iets van kunnen krijgen!

Auteur: Walter Marsoul

FIETSPOMPVREES.

Fwiette…petiete…Nu het mooie weer er weeral zit aan te komen en de temperaturen volgens Frank De Boosere “naar omhoog fietsen” is de tijd voor Josée en ik gekomen om samen eens in de natuur te gaan fietsen.. Maar samen fietsen… daaraan valt niet te denken want wij kunnen onze fietsbanden niet eens oppompen. Dat komt omdat wij allebei van nature al een natuurlijk hematocriet van 55 hadden. Wij hebben dan maar minuscule sensoren laten inplanten en ons myostatine laten stilleggen. In principe kan dit iedereen overkomen. Tevens hebben wij een gen of twee in onze stamcellen laten inbrengen opdat ons DNA zich vlugger zou kunnen herstellen en omdat een mens nooit weet waarvoor zoiets nog goed kan zijn. Twee zuurstofflessen gekocht om verzuring van de spieren tegen te gaan. Dan hebben wij een Repoxygen verbonden met een virus besteld om het epo- gen in ons lichaam op en natuurlijke manier aan te maken. Niemand kan ons iets verwijten dat wij niet ernstig met onze fiets bezig zijn, pas twee nieuwe fietsen aangeschaft met twee nieuwe fietsbanden en twee fietspompen erop, niks aan de hand, en dan … fwiett petie fwiett petie, fwiette petie…, fwiette petiete….  Klamme handen, een benauwd gevoel, wazig zicht, ijl  hoofd, trillende handen en hartkloppingen op het moment dat wij onze fietsbanden willen oppompen… En dan dat hyperventileren als het wij ons ventiel open schroeven….fwiiee…fwieie iettepetiet….dat zijn allemaal symptomen van de gevreesde fietspompvrees. Tot voor kort meenden wij dat die vrees niet bestond, maar eerst ik, en later Josée  begonnen eigenlijk feitelijk symptomen van fietspompvrees te vertonen. Jazeker, iedereen kan er in principe door getroffen worden. Fwiette petiete.... en onze angstklachten kan men in twee groepen indelen: de fobische klachten en de faalangst rond vaardigheden en routines. Faalangst komt meestal voor bij patiënten die pas hun fwiettesbanden hebben leren oppompen. Eigenlijk kunnen ze het wel, maar ze hebben, fwiette petiete angst om te falen. Josée heeft dat: fwiette petiete.  “Dat is faalangst Josée, ge zijt een loser!” riep ik eerst, maar dan sloeg het hematocriet van Josée helemaal tilt en nu pak ik dat anders aan. Zelf vertoon ik eerder vermijdingsgedrag, zo ga ik per dag 12 km te voet met de fiets aan de hand, nog liever dan mijn fwietsbanden zelf op te pompen. Zulk hardnekkig vermijdingsgedrag komt meestal voor bij personen met een fobie: fwiette petiete… Komt daarbij dat mijn repoxygen goed overeenkomt met een andere (onbekende) virus dan degene waarmee die eigenlijk overeen zou moeten komen.

Dat zijn ze nu allemaal aan het uitzoeken, maar dat kan ik mijn repoxygen niet verwijten, in tegendeel want daar schiet het niets mee op.

Wanneer zullen fietspompontwerpers nu eens fwietspompen ontwerpen zonder dat typische fwiettespompgevoel of dat optische fwiettespompdesign? Zonder dat akoestische fwiette petiete fietspompgeluid? Josée: Wij hebben hulp gezocht bij een cognitieve fietspompgedragstherapeut en wij gaan er nu voor. “Ooit zal het ons lukken en dat zal de mooiste dag van ons leven zijn” aldus Josée; “Jazeker Josée” zeg ik, “da iess.”En zo heeft iedereen dan iets.

Er is een zelfhulpgroep: “Fwiette petiete: leren omgaan met Fietspompvrees.@com.be” en er is een brochure uitgegeven: “De Fwiettespomp@com.be” die u op aanvraag kunt aanvragen op aanvraag@com.be. De omgeving begrijpt meestal niet waarom fwietspomppatiënten met hun hematocriet en met hun repoxygen kunnen sukkelen. Dan is er nog een zelfhulpgroep voor kinderen van Fwiettespomppatiënten: het Ventieltje@com.be, want kinderen lijden daar allemaal ongevraagd nog het meest onder.

Namens de Fwiettespomp, de vereniging voor fwiettespomppatiënten.

Een dikke proficiat.. Hou de fwiettespomp er maar in!

 Josée en Walter.

Josée mist Praliné!

MIJN MEMOIRES.

ONS GEMIS: DE SUPERPRALINE.

Welke ellende! Die morgen kroop Josée uit haar bed in het naargeestig besef dat ook zij iets miste.  Een kleinigheid misschien, maar toch. “Ach”, dacht ik “Elke morgen kruipt er wel ergens iemand uit bed die een kleinigheid mist om gelukkig te zijn”. Na proper gewassen te zijn, missen de meeste mensen eigenlijk hoegenaamd niets maar toch ontmoeten wij meestal mensen die iets missen.  Zelfs al bezitten zij “veel”, zelfs ”veel te veel”, dan nog slagen zij er in om ”te veel” als “te weinig” te ervaren.

JOSEE MIST EEN HONDA SUPERBULLET PRALINE.

Josée betrekt een optrekje in Nancy alwaar zij eigenlijk niets noemenswaardigs miste. Wij hebben afgesproken om te investeren in onze LLT (Luie Lat Relatie) want zodoende hoeven wij de lat ook niet te hoog te leggen. Geen probleem. Tot vorige week bleek Josée best tevreden, maar dinsdag jongstleden omstreeks vijf over tien dreigde daaraan een einde te komen. Toen stond Josée op het punt om tegen de zomer het spik splinternieuwste model van de “ Honda Color Concept Silverbullet  Praliné Emeritus Coupé” met een open dak te missen. Dit alles in knalrode uitvoering om er langs Vlaamse wegen als een speer vandoor te gaan. Daar is alle begrip voor, want krijg het zelf maar eens voor!

IS DE PRALINE EEN SPECIALE WAGEN? NEEN!

Wat is er nu eigenlijk voor speciaals aan zo’n Super Bullet Praliné? Volgens mij helemaal niets, maar volgens Josée is die Praliné zijn tijd ver vooruit. Zo’n  Silver Concept Bullet Emeritus Praliné ziet er van achteren precies hetzelfde uit als van voren en alles wat er van achteren hetzelfde uitziet als van voren is tegenwoordig altijd zijn tijd ver vooruit volgens Josée. Ik zei: “Josée, dat is eigenlijk allemaal flauwekul. Ten eerste is er geen reden om iets te missen wat er van achter hetzelfde uitziet als van voren.” “Ten tweede: als wij alles moeten missen wat er van achteren hetzelfde uitziet als van voren, dan kunnen wij nog lang bezig blijven!” Ergens heeft Josée ook gelijk want tegenwoordig moet alles er van achteren precies hetzelfde uitzien als van voren. Concept cars, broodroosters en fietshelmen, ze zien er allemaal van achteren precies hetzelfde uit als van voren om hun tijd vooruit te kunnen zijn. Het lijkt net of, wetenschappelijk gezien, van voren tegenwoordig bindingsangsten heeft met van achteren of dat wij van voren een dubbele binding hebben met van achteren. Dat betekent dat, als het van voren slecht gaat,dan gaat het van achteren goed. Maar als het van achteren slecht gaat dan loopt het van voren verkeerd.

Welke ellende!

HET SUIKERKONTJE.

“Qua design heeft alles tegenwoordig van achteren een “suikerkontje” en de Emeritus Praliné heeft van achteren dan ook een pittig suikerkontje als toegevoegde waarde op de tekentafel meegekregen”. “Maar, als die Praliné er nu van achteren precies hetzelfde uitziet als van voren dan heeft hij niet één, maar wel twéé suikerkontjes, en dat is nu eens een goed voorbeeld van normvervaging!” Ik hecht aan vaste normen en waarden. “Stel je eens voor ” sprak ik, ”Stel je eens voor dat P.P. Rubens niet één, maar wel twéé gigantische suikerkonten als die van Brabantse trekpaarden aan zijn Rubensiaanse vrouwen had meegegeven!”. Stel dat eens voor! Twee konten als vleesbergen? En, en…zo gaat dat maar door sinds die Praliné in ons leven is verschenen. Wij zijn dringend aan vakantie toe want zulke gesprekken zijn op den duur om gek van te worden. Veertig procent van alle Amerikanen lijdt aan instabiele slapeloosheid of ze slikken anti depressiva als gevolg gesprekken over hun vervoermiddelen of hun suikerkonten, en de overige zestig procent zit bij MacDonalds zich twee suikerkonten te vreten waardoor ze verplicht is om zich ofwel een SUV aan te schaffen ofwel er een te missen. Welke ellende! En zo gaat dat maar door sinds het gemis van een  Emeritus Praliné in ons leven is verschenen!

ZIT ONS GEMIS TUSSEN DE OREN?

Voor de auteur hoeft zo’n Praliné niet persé. Wat moeten Josée en ik trouwens met een Praliné, wetende dat zowel de linker als de rechter rijstrook toch meestal tijdelijk versperd zijn? Nogmaals: het was Josée die het gemis van een Praliné bij zichzelf vast stelde. Reeds geruime tijd was zij er een stille bewonderaarster van, en ik hoopte dat het daarbij zou blijven want volgens eerste ruwe schattingen bleek zo’n Emeritus Praliné niet fiscaal onaftrekbaar te zijn: dit zijn nu eenmaal geen fiscaalvriendelijke tijden. Komt er nog bij dat Josée in wezen leeft van teruggekoppelde uitkeringen en elk jaar tegen de winter duikt zij geruisloos en spontaan met overgave in het rood. Bijgevolg hangt in die donkere winterdagen haar gemoedsrust af van de dingen die zij niet mist. Alsook de mijne.

DE SILVERBULLET  EN ZIJN VELE OPTIES.

Waarheid is pijnlijk: Josée mist niet enkel haar Praliné, maar zij mist vooral de opties en daar zou ik alweer iets van kunnen krijgen. Welke ellende! Nauwelijks  is er een nieuwe optie in optie verkrijgbaar of Josée neemt er al een optie op. Josée zou nog eerder die opties missen dan de Praliné zelf. Wat een geluk dat opties zonder Praliné niet verkrijgbaar zijn! Och, in het leven mag het ook al eens een keertje meezitten. Voor mij hoeft die Super Praliné dus absoluut niet, zo’n voertuig waarin men zich als een smurf langs boven in een broodroostergleuf naar binnen moet laten glijden.  Dat is toch een irritant gebruik. En dan al die belachelijke opties waarmee men zich onsterfelijk belachelijk kan maken; zo bezit hij standaard een GPS systeem dat zijn bestuurder besnuffelt! Stel je die ongewenste intimiteiten eens voor! Het waarschuwt wanneer die zich achterste voren in zijn broodroostergleuf dreigt te hijsen! Stel je voor, dat is toch allemaal te zot om los te lopen. Welke ellende met die Praliné! In plaats van “ simpele wijzerkes” heeft zo’n Praliné een instrumentenheuvel en hij heeft in optie portieren die naar boven open flappen. Welke ellende. Geef mij dan maar een rustieke auto met een gewoon dak. Geef mij maar een normale auto met een gewone officiële ingang en met een modale uitgang. Maar helaas zijn zulke modale deuren niet verkrijgbaar, tenzij in optie en dan kosten ze bijna zoveel als alle andere opties samen! Akkoord Josée, voor die prijs kunt ge zelf geen Praliné maken! “En als wij hem nu eens in onderdelen kopen?” “Maar Josée toch, dan kost één Praliné meer dan de prijs van vier Praliné’s en dat betekent dat wij er net zogoed vier kunnen kopen!” En zo gaat dat de laatste tijd maar verder en dat is om zot van te worden. Sinds wij niet meer in God geloven zijn wij bereid in alles, zelfs in Superpraliné’s te geloven.

EEN VERLANGEN NAAR GEMIS.

Auto’s dienen niet langer om onszelf comfortabel te verplaatsen maar zij zijn een middel geworden om onze persoonlijke frustraties te etaleren. Wij zien onszelf niet zoals wij zijn.  Wij zien ook de dingen niet zoals ze zijn, wij zien de dingen zoals wij zelf zijn. Wij missen geen dingen. Wij missen onszelf, wij missen wie wij zelf zijn. De consumptiemaatschappij wil ons doen geloven dat wij een Praliné met opties missen, terwijl onze gemoedsrust net afhangt van de Praliné die wij niet missen.

Wij hebben dan maar een optie op de Silverbullet Praliné genomen.

                                                                                   Auteur: Walter Marsoul.