Het Betere Taoïstische Kwaliteits Blog

voor de Totaal Ongeletterde Mens van Vandaag.

         Algemene Nutsvoorzieningen
   Postmail                                                          Poëzie

Verantwoording. Dit is een poging om Tao te hertalen voor ongeletterde mensen die misschien af en toe ook kunnen glimlachen met de absurditeiten, de paradoxen waarmee wij allemaal vroeg of laat te maken krijgen. Dank aan mijn dertien studenten, samen met de’vergeten’ hedendaagse Chinese filosoof Lin Yutang zijn zij de inspiratiebron voor ‘Tao voor Totaal Ongeletterde Mensen’. Momenteel heeft de Westerse filosofie Tao ‘ ontdekt’, het bedrijfsleven, de psychologie, de religie, de werkers in het veld, kwieten en quasimodo’s allerhande hebben zich op Tao gestort. In de verste verte geen idee waarover de meesten het hebben en het omgekeerde is gelukkig ook het geval. Alles is te koop, ook Tao. Er zijn reeds meer Taichi leraars dan Taichi studenten, en het aantal door Tao geïnspireerde teksten en bijdragen wordt stilaan onrustbarend. Mensen opgelet: Tao redt! Dat is allemaal niet zo erg, niets menselijks mag ons vreemd zijn, maar naar westerse filosofische traditie zijn de meeste bijdragen over Tao dode leersstof en geen leefstof. Ze bevatten geen levenselixir voor levende mensen: ze zijn eerder een uitvaartregelingsovereenkomst opgesteld door aflijvigen voor aflijvigen. De lezer blijft verdwaald en verdwaasd achter in een doolhof van woorden waarvoor zowel Lao Tse als Tswang Tse waarschuwden. Hoe verder de schrijver in het doolhof van eigen woorden verdwaald raakt, des te meer woorden en citaten van andere doolhofontwerpers gerecupereerd moeten worden. Meer is tenslotte meer. Grappig, ware het niet dat de meeste auteurs er het grappige niet van in zien, wat de toestand uitzichtloos grappig kan maken. “Taoïsme voor Totaal Ongeletterde mensen” vult een leemte in de vakliteratuur, het is een bijzonder ernstige poging om Tao te hertalen. Alhoewel ik zelf die ernst niet ten volle besef, wordt dit het eerste ernstig Taoïstisch open blog. Meld uw vragen, uw beschaafde verlangens en uw nette verzuchtingen, zodat ze interactief kunnen verwerkt of opgenomen worden in telkens korte overzichtelijke items. Al dan niet met vermelding van uw naam. Samen weten wij meer, en misschien geeft het troost te herhalen dat de uiteindelijke waarheid nooit groter zal zijn dan ons eigen hoofd en ons eigen hart dat die waarheid moet begrijpen. Auteur Walter Marsoul 2006-10-10

Beste bezoeker, wie je ook bent: wees welkom. Deze site “TAOïsme voor TOTAAL ONGELETTERDE MENSEN” is één gezellige puinhoop, waaraan je de jouwe kunt toevoegen. Het leven is mooi, en daar mogen wij schoonheid aan toevoegen: bestijg de trein dus nooit zonder je valies met dromen. Maar tegelijkertijd is het leven ook één grote gestructureerde troep waaraan wij met overgave de onze toe voegen. In beide gevallen: veel plezier…Walter Marsoul.

Zondag 1 juli 2007

FIETSPOMPVREES.

FIETSPOMPVREES.

Fwiette…petiete…Nu het mooie weer er weeral zit aan te komen en de temperaturen volgens Frank De Boosere “naar omhoog fietsen” is de tijd voor Josée en ik gekomen om samen eens in de natuur te gaan fietsen.. Maar samen fietsen… daaraan valt niet te denken want wij kunnen onze fietsbanden niet eens oppompen. Dat komt omdat wij allebei van nature al een natuurlijk hematocriet van 55 hadden. Wij hebben dan maar minuscule sensoren laten inplanten en ons myostatine laten stilleggen. In principe kan dit iedereen overkomen. Tevens hebben wij een gen of twee in onze stamcellen laten inbrengen opdat ons DNA zich vlugger zou kunnen herstellen en omdat een mens nooit weet waarvoor zoiets nog goed kan zijn. Twee zuurstofflessen gekocht om verzuring van de spieren tegen te gaan. Dan hebben wij een Repoxygen verbonden met een virus besteld om het epo- gen in ons lichaam op en natuurlijke manier aan te maken. Niemand kan ons iets verwijten dat wij niet ernstig met onze fiets bezig zijn, pas twee nieuwe fietsen aangeschaft met twee nieuwe fietsbanden en twee fietspompen erop, niks aan de hand, en dan … fwiett petie fwiett petie, fwiette petie…, fwiette petiete…. Klamme handen, een benauwd gevoel, wazig zicht, ijl hoofd, trillende handen en hartkloppingen op het moment dat wij onze fietsbanden willen oppompen… En dan dat hyperventileren als het wij ons ventiel open schroeven….fwiiee…fwieie iettepetiet….dat zijn allemaal symptomen van de gevreesde fietspompvrees. Tot voor kort meenden wij dat die vrees niet bestond, maar eerst ik, en later Josée begonnen eigenlijk feitelijk symptomen van fietspompvrees te vertonen. Jazeker, iedereen kan er in principe door getroffen worden. Fwiette petiete.... en onze angstklachten kan men in twee groepen indelen: de fobische klachten en de faalangst rond vaardigheden en routines. Faalangst komt meestal voor bij patiënten die pas hun fwiettesbanden hebben leren oppompen. Eigenlijk kunnen ze het wel, maar ze hebben, fwiette petiete angst om te falen. Josée heeft dat: fwiette petiete. “Dat is faalangst Josée, ge zijt een loser!” riep ik eerst, maar dan sloeg het hematocriet van Josée helemaal tilt en nu pak ik dat anders aan. Zelf vertoon ik eerder vermijdingsgedrag, zo ga ik per dag 12 km te voet met de fiets aan de hand, nog liever dan mijn fwietsbanden zelf op te pompen. Zulk hardnekkig vermijdingsgedrag komt meestal voor bij personen met een fobie: fwiette petiete… Komt daarbij dat mijn repoxygen goed overeenkomt met een andere (onbekende) virus dan degene waarmee die eigenlijk overeen zou moeten komen.

Dat zijn ze nu allemaal aan het uitzoeken, maar dat kan ik mijn repoxygen niet verwijten, in tegendeel want daar schiet het niets mee op.

Wanneer zullen fietspompontwerpers nu eens fwietspompen ontwerpen zonder dat typische fwiettespompgevoel of dat optische fwiettespompdesign? Zonder dat akoestische fwiette petiete fietspompgeluid? Josée: Wij hebben hulp gezocht bij een cognitieve fietspompgedragstherapeut en wij gaan er nu voor. “Ooit zal het ons lukken en dat zal de mooiste dag van ons leven zijn” aldus Josée; “Jazeker Josée” zeg ik, “da iess.”En zo heeft iedereen dan iets.

Er is een zelfhulpgroep: “Fwiette petiete: leren omgaan met Fietspompvrees.@com.be” en er is een brochure uitgegeven: “De Fwiettespomp@com.be” die u op aanvraag kunt aanvragen op aanvraag@com.be. De omgeving begrijpt meestal niet waarom fwietspomppatiënten met hun hematocriet en met hun repoxygen kunnen sukkelen. Dan is er nog een zelfhulpgroep voor kinderen van Fwiettespomppatiënten: het Ventieltje@com.be, want kinderen lijden daar allemaal ongevraagd nog het meest onder.

Namens de Fwiettespomp, de vereniging voor fwiettespomppatiënten.

Een dikke proficiat.. Hou de fwiettespomp er maar in!

Josée en Walter.

Reageer op dit bericht

Donderdag 28 juni 2007

SPAAR ONS VAN PEST EN MOERAS YIN!

SPAAR ONS VAN PEST EN MOERAS YIN!

Er zijn veel extremisten onder ons. Wie enkel kiest voor yang maakt een extreme keuze. Wie enkel kiest voor yin maakt een extreme keuze. Dit is extremisme.

Weinigen begrijpen dat taichi over “de balans tussen yin en yang” gaat, en dat wij bijgevolg niet te kiezen hebben. Wie kiest voor yang krijgt er automatisch yin bij en wie kiest voor yin krijgt er automatisch yang bij. Indien noch yin, noch yang gecultiveerd worden, dan zijn ze niet controleerbaar, niet inzetbaar en bijgevolg uiten zij zich altijd extreem.

Weinigen begrijpen dit, en daarom verzinken extremisten ofwel in hun eigen moerasyin, ofwel sneuvelen zij voor hun eigen vuur peloton. In beide gevallen is het resultaat hetzelfde: enkel de gesneuvelden zijn dood. In beide gevallen zullen zij gegarandeerd de schuld voor hun falen in de schoenen van anderen schuiven. Dat doen extremisten altijd, extremisten zijn dwaze mensen en zij beginnen hun argumentatie met: “JA, ergens is dat zo, maar…(etc.) IK (werkwoord), voor MIJ NIET, en daarom zeg IK ergens….ergens NEEN.”

Balans zoeken; daar gaat het om.

Scheefgezakte heiligen met een missie zijn zelden geen extremisten.

Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 juni 2007

SLIMME GERECHTEN.

SLIMME GERECHTEN.

In het restaurant “Het Fijnzinnige Genoegen” (de voormalige frituur “ In De Volle Futzak”) serveert men tegenwoordig ook al weekendarrangementen met slimme gerechten.

Josée en ik hadden er met name een vijververs arrangement van Noordamerikaanse Brulkikker op Grootvaders Wijze genomen, en dit alles op een bedje van Vlaamse aspergetjes”. Daar hadden wij dan een Bordeaux Cuvé Joseph Brulé van 92 bij genomen.

Met Brulkikker moet je oppassen want die moet vijververs zijn, maar bij Octaaf Durinckx van Het Fijnzinnige Genoegen is die altijd vijververs! Midden in de verbruikerszaal staat zijn slimme visbak en met een schepnet kan de client zijn eigen gepersonaliseerde brulkikker vangen. Die brullies laten zich gewillig op de kop tikken, geen probleem; de cliënt tikt ze gewoon met een slimme tik op de kop. Het probleem is eerder dat die beesten normaal in natuurlijke staat zoveel lawaai maken dat Josée en ik normaal gesproken tegen elkaar zouden moeten aanbrullen om een fatsoenlijke “tete a tete” te voeren. Maar Octaaf Durinckx heeft de zogenaamde “slimme sound killkit” in zijn slimme visbak geplaatst, zodat de cliënt zijn toekomstig gerecht, net als in de Noordamerikaanse binnenlanden, op de achtergrond nog wel ergens hoort brullen, maar net niet storend. Normaal gesproken, want zo hoefden Josée en ik eigenlijk zelf niet tegen elkaar aan te brullen.

Het was voor ons alweer een fijnzinnig genoegen; dank u wel Octaaf Durinckx van “Het Fijnzinnige Genoegen.” En de volgende keer proberen wij uw “Gegrilde Gier der Pyreneeën” op een bedje van lentegroentjes ook eens uit want dat gerecht is zo slim dat het uit eigen beweging non stop vanuit de Pyreneeën ei zo na op ons bord komt gevlogen. Vandaar de naam” Slimme Gerechten.”

HELLLUPP !!!

Reageer op dit bericht

Maandag 18 juni 2007

Boodschap van algemeen nut

Overtuigde Belgen.

Links:Jos(Yang).Rechts Ivonne(Yin)

Maar.....let op:

FOTO/ RIA.

Vlaanderen verhoudt zich qua oppervlakte tot Wallonië als Yin tot Yang. Het inwonersaantal van Vlaanderen verhoudt zich met Wallonië als Yang tot Yin. De Vlaamse economische toestand verhoudt zich tot de Waalse als Yang tot Yin. De uitgestrektheid der bossen verhoudt zich als Yin(Vlaanderen) tot Yang(Wallonië).

Het inwonersaantal van het Groothertogdom Luxemburg verhoudt zich tot dat van Wallonië als Yin tot Yang.

Iets is nooit zomaar Yin of Yang. Iets wordt pas Yin of Yang in verhouding tot iets anders. Daarom spreken wij mbt Yin en Yang van complementaire tegendelen. Noch Yin, noch Yang bestaan autonoom, zij bestaan slechts bij gratie van hun tegendeel. Dus wij mogen niet zondermeer besluiten dat Jos Yang en Yvonne Yin zou zijn......Yin en Yang zijn "specifieke zijns toestanden ten overstaan van andere zijns toestanden". Ze zijn niet noodzakelijk geslachtskenmerken. Niet noodzakelijk., want in deze context heeft Ivonne als voorzitster een Yangere functie dan Jos, maar toch kan ze in de praktijk Yinner functineren dan Jos. Alles verandert en alles is relatief.

Auteur: Walter Marsoul.

1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 17 juni 2007

Josée mist Praliné!

MIJN MEMOIRES.

ONS GEMIS: DE SUPERPRALINE.

Welke ellende! Die morgen kroop Josée uit haar bed in het naargeestig besef dat ook zij iets miste. Een kleinigheid misschien, maar toch. “Ach”, dacht ik “Elke morgen kruipt er wel ergens iemand uit bed die een kleinigheid mist om gelukkig te zijn”. Na proper gewassen te zijn, missen de meeste mensen eigenlijk hoegenaamd niets maar toch ontmoeten wij meestal mensen die iets missen. Zelfs al bezitten zij “veel”, zelfs ”veel te veel”, dan nog slagen zij er in om ”te veel” als “te weinig” te ervaren.

JOSEE MIST EEN HONDA SUPERBULLET PRALINE.

Josée betrekt een optrekje in Nancy alwaar zij eigenlijk niets noemenswaardigs miste. Wij hebben afgesproken om te investeren in onze LLT (Luie Lat Relatie) want zodoende hoeven wij de lat ook niet te hoog te leggen. Geen probleem. Tot vorige week bleek Josée best tevreden, maar dinsdag jongstleden omstreeks vijf over tien dreigde daaraan een einde te komen. Toen stond Josée op het punt om tegen de zomer het spik splinternieuwste model van de “ Honda Color Concept Silverbullet Praliné Emeritus Coupé” met een open dak te missen. Dit alles in knalrode uitvoering om er langs Vlaamse wegen als een speer vandoor te gaan. Daar is alle begrip voor, want krijg het zelf maar eens voor!

IS DE PRALINE EEN SPECIALE WAGEN? NEEN!

Wat is er nu eigenlijk voor speciaals aan zo’n Super Bullet Praliné? Volgens mij helemaal niets, maar volgens Josée is die Praliné zijn tijd ver vooruit. Zo’n Silver Concept Bullet Emeritus Praliné ziet er van achteren precies hetzelfde uit als van voren en alles wat er van achteren hetzelfde uitziet als van voren is tegenwoordig altijd zijn tijd ver vooruit volgens Josée. Ik zei: “Josée, dat is eigenlijk allemaal flauwekul. Ten eerste is er geen reden om iets te missen wat er van achter hetzelfde uitziet als van voren.” “Ten tweede: als wij alles moeten missen wat er van achteren hetzelfde uitziet als van voren, dan kunnen wij nog lang bezig blijven!” Ergens heeft Josée ook gelijk want tegenwoordig moet alles er van achteren precies hetzelfde uitzien als van voren. Concept cars, broodroosters en fietshelmen, ze zien er allemaal van achteren precies hetzelfde uit als van voren om hun tijd vooruit te kunnen zijn. Het lijkt net of, wetenschappelijk gezien, van voren tegenwoordig bindingsangsten heeft met van achteren of dat wij van voren een dubbele binding hebben met van achteren. Dat betekent dat, als het van voren slecht gaat,dan gaat het van achteren goed. Maar als het van achteren slecht gaat dan loopt het van voren verkeerd.

Welke ellende!

HET SUIKERKONTJE.

“Qua design heeft alles tegenwoordig van achteren een “suikerkontje” en de Emeritus Praliné heeft van achteren dan ook een pittig suikerkontje als toegevoegde waarde op de tekentafel meegekregen”. “Maar, als die Praliné er nu van achteren precies hetzelfde uitziet als van voren dan heeft hij niet één, maar wel twéé suikerkontjes, en dat is nu eens een goed voorbeeld van normvervaging!” Ik hecht aan vaste normen en waarden. “Stel je eens voor ” sprak ik, ”Stel je eens voor dat P.P. Rubens niet één, maar wel twéé gigantische suikerkonten als die van Brabantse trekpaarden aan zijn Rubensiaanse vrouwen had meegegeven!”. Stel dat eens voor! Twee konten als vleesbergen? En, en…zo gaat dat maar door sinds die Praliné in ons leven is verschenen. Wij zijn dringend aan vakantie toe want zulke gesprekken zijn op den duur om gek van te worden. Veertig procent van alle Amerikanen lijdt aan instabiele slapeloosheid of ze slikken anti depressiva als gevolg gesprekken over hun vervoermiddelen of hun suikerkonten, en de overige zestig procent zit bij MacDonalds zich twee suikerkonten te vreten waardoor ze verplicht is om zich ofwel een SUV aan te schaffen ofwel er een te missen. Welke ellende! En zo gaat dat maar door sinds het gemis van een Emeritus Praliné in ons leven is verschenen!

ZIT ONS GEMIS TUSSEN DE OREN?

Voor de auteur hoeft zo’n Praliné niet persé. Wat moeten Josée en ik trouwens met een Praliné, wetende dat zowel de linker als de rechter rijstrook toch meestal tijdelijk versperd zijn? Nogmaals: het was Josée die het gemis van een Praliné bij zichzelf vast stelde. Reeds geruime tijd was zij er een stille bewonderaarster van, en ik hoopte dat het daarbij zou blijven want volgens eerste ruwe schattingen bleek zo’n Emeritus Praliné niet fiscaal onaftrekbaar te zijn: dit zijn nu eenmaal geen fiscaalvriendelijke tijden. Komt er nog bij dat Josée in wezen leeft van teruggekoppelde uitkeringen en elk jaar tegen de winter duikt zij geruisloos en spontaan met overgave in het rood. Bijgevolg hangt in die donkere winterdagen haar gemoedsrust af van de dingen die zij niet mist. Alsook de mijne.

DE SILVERBULLET EN ZIJN VELE OPTIES.

Waarheid is pijnlijk: Josée mist niet enkel haar Praliné, maar zij mist vooral de opties en daar zou ik alweer iets van kunnen krijgen. Welke ellende! Nauwelijks is er een nieuwe optie in optie verkrijgbaar of Josée neemt er al een optie op. Josée zou nog eerder die opties missen dan de Praliné zelf. Wat een geluk dat opties zonder Praliné niet verkrijgbaar zijn! Och, in het leven mag het ook al eens een keertje meezitten. Voor mij hoeft die Super Praliné dus absoluut niet, zo’n voertuig waarin men zich als een smurf langs boven in een broodroostergleuf naar binnen moet laten glijden. Dat is toch een irritant gebruik. En dan al die belachelijke opties waarmee men zich onsterfelijk belachelijk kan maken; zo bezit hij standaard een GPS systeem dat zijn bestuurder besnuffelt! Stel je die ongewenste intimiteiten eens voor! Het waarschuwt wanneer die zich achterste voren in zijn broodroostergleuf dreigt te hijsen! Stel je voor, dat is toch allemaal te zot om los te lopen. Welke ellende met die Praliné! In plaats van “ simpele wijzerkes” heeft zo’n Praliné een instrumentenheuvel en hij heeft in optie portieren die naar boven open flappen. Welke ellende. Geef mij dan maar een rustieke auto met een gewoon dak. Geef mij maar een normale auto met een gewone officiële ingang en met een modale uitgang. Maar helaas zijn zulke modale deuren niet verkrijgbaar, tenzij in optie en dan kosten ze bijna zoveel als alle andere opties samen! Akkoord Josée, voor die prijs kunt ge zelf geen Praliné maken! “En als wij hem nu eens in onderdelen kopen?” “Maar Josée toch, dan kost één Praliné meer dan de prijs van vier Praliné’s en dat betekent dat wij er net zogoed vier kunnen kopen!” En zo gaat dat de laatste tijd maar verder en dat is om zot van te worden. Sinds wij niet meer in God geloven zijn wij bereid in alles, zelfs in Superpraliné’s te geloven.

EEN VERLANGEN NAAR GEMIS.

Auto’s dienen niet langer om onszelf comfortabel te verplaatsen maar zij zijn een middel geworden om onze persoonlijke frustraties te etaleren. Wij zien onszelf niet zoals wij zijn. Wij zien ook de dingen niet zoals ze zijn, wij zien de dingen zoals wij zelf zijn. Wij missen geen dingen. Wij missen onszelf, wij missen wie wij zelf zijn. De consumptiemaatschappij wil ons doen geloven dat wij een Praliné met opties missen, terwijl onze gemoedsrust net afhangt van de Praliné die wij niet missen.

Wij hebben dan maar een optie op de Silverbullet Praliné genomen.

Auteur: Walter Marsoul.

Reageer op dit bericht

Donderdag 14 juni 2007

MISLUKTE TAICHI STAGE

UIT DOSSIER: "Tao van winnen en verliezen.”

OVER VERGEVEN EN VERGETEN.

MISLUKTE TAICHI STAGE IN DE ZWITSERSE ALPEN.

°De kracht van positief denken.

________________________

Voorwoord: Even in ernst: onze geheugen functie is zowat de meest onbetrouwbare functie die wij bezitten. Het geheugen interpreteert, vervormt, fantaseert, en kleurt de feiten. Het is niet objectief, ons geheugen is ons privé fantasia land. Men zegt dat het geheugen negatieve gebeurtenissen filtert of ze 'vergeet' in functie van ons verder functioneren. Dat is ook zo. Het manipuleert zelfs positieve gebeurtenissen of het dikt ze aan of spijkert ze bij in functie van onze toekomstverwachtingen. Dat is ook goed zo. Na tegenslagen moet het leven immers verder, na elke nederlaag of elke mislukking moeten wij verder. Komt daarbij dat er een correlatie bestaat tussen onze positieve herinneringen en de werking van onze organen en dat wil in de praktijk zeggen dat niet enkel ons geheugen, maar gans ons lichaam het vermogen bezit zich" iets of iemand " te herinneren. Zelfs onze stam cellen bezitten het vermogen zich iets te herinneren en dat betekent dat niet ons geheugen negatieve connotaties maakt, maar "wij" maken die. Positief denken is dus een zelf therapeutische vorm van geheugen manipulatie want in de meeste gevallen brengen onze negatieve gedachten ons fysieke schade toe. Daarom ook is het beter om te "vergeten en te vergeven", want mocht ons geheugen enkel de negatieve indrukken bewaren dan zou ons hoofd wellicht ontploffen of wij zouden geparalyseerd door levensangst weigeren nog verder te leven. Realistisch gezien hebben wij er dus alle baat bij om te vergeven en te vergeten. Realistisch gezien hebben wij er alle baat bij om positief te denken, te hopen, te geloven en lief te hebben, onafgezien het voorwerp van ons geloof, onze hoop en onze liefde. Leven is uiteindelijk te herleiden tot + + -. Tot plus plus min. Dood is te herleiden tot +- -. Tot plus min min.

Vergeef, vergeet en denk positief! Laat je door geen enkele ' rationele moraal schoonmoeder' vertellen waarin jij al dan niet zou moeten geloven; het voornaamste is dat je kunt geloven, hopen en liefhebben.

Het is nog altijd beter om ons door onze eigen dwaasheden te laten leiden dan door die van anderen.

Het is zelfs beter om ons door onze eigen dwaasheden te laten leiden dan door de diepere wijsheden van anderen. In ons eigen voordeel is het beter te geloven, te hopen en lief te hebben. Het is in ons eigen voordeel om onze medemensen individueel, massaal en collectief te vergeven.

De grootste, meest edele, knapste en mooiste mensen die ooit op aarde leefden slaagden daar wonderwel in. Sukkelaars discuteren over het nut van vierkante of ronde tafelpoten.

°Mijn unieke levens en bindingsangsten.

______________________________

Vergeven? Wel, dit lukte ook mij tot nog toe vrij aardig. U moest eens weten wie of wat ik zo al allemaal heb vergeven! Daar zou u echt van schrikken want op vergevingsgezindheidgebied moet ik zowat wereldkampioen zijn, ik ben een onverbeterlijke positivo.

Elk mens heeft de neiging om zich als een uniek geval te beschouwen, terwijl aan de meesten van ons weinig unieks te bespeuren valt. Wij zien ons zelf graag als een uniek probleem maar in werkelijkheid is dat niet zo. Maar toch ... Toch heb ik een uniek probleem. Ondanks mijn positieve instelling tegenover het leven mislukken nu eens al mijn ondernemingen. Niets, maar dan ook niets schijnt mij in dit leven te lukken. Werkelijk niets. Hoe meer mensen ik vergeef, des te minder schijnen mijn ondernemingen te lukken. Ik meen dat dit komt omdat ik bindingsangsten heb plus daarbij nog eens het syndroom van Parallel. Dat is een hoogst uitzonderlijke combinatie want mochten er nul mensen op aarde leven dan nog zou ik alleen die uitzonderlijke combinatie in huis hebben. Mijn syndroom moet zowat het enige syndroom zijn waaromtrent nog geen wetenschappelijk onderzoek is verricht en dat komt omdat alleen ik, ik alleen dat bewuste syndroom heb. Er zijn 10 miljard mensen op aarde en het wil toch niet lukken dat ik alleen prijs heb zeker! Alleen ik heb het syndroom van Parallel en alleen ik kan weten waarover ik nu praat want ik heb dat syndroom tenslotte het eerst ontdekt. Och, tegenwoordig heeft iedereen wel iets en ik heb nu Parallel A. Zo erg is dat nu ook weer niet, en... Ik moet nu eens voor eens en voor altijd mijn mislukkingen niet in de schoenen van mijn syndroom van Parallel schuiven. Neen, ik moet mijn mislukkingen vlak af onder ogen durven zien. Daar ben ik momenteel werk van aan het maken want zo kon het niet verder.

°Mijn geheugenverlies.

_________________

Filosofisch gezien is alles te herleiden tot een vorm van geheugen, zelfs het heelal is een vorm van geheugen. Zonder geheugen besta ik niet eens. De eigenschap om ons iets te herinneren is dan ook een van de meest kostbare eigenschappen die wij met alles en allen mogen delen. Verlies van geheugen is zowat het ergste wat een mens kan overkomen maar helaas is mij dit overkomen. Sinds de bewuste zomer van 1968 heb ik last met mijn geheugen en tegenwoordig heb ik er zelfs serieuze last mee. Vooral dit jaar ben ik sterk achteruit gegaan en ik vergeet momenteel nu eens letterlijk alles...Erg is dat vooral daar ik mijn geheugenverlies te danken heb aan de kracht van mijn positief denken. Neem nu eens het klassieke voorbeeld van gisteren. Toen ik gisteren nergens binnen kwam, toen wist ik niet wat ik er eergisteren zou kunnen komen doen, en precies daarom ben ik dan maar niet gisteren maar wel morgen gekomen. Erg is dat, en..., dat is nog maar een 'voorbeeld light' want ik zou hier dingen over mijzelf kunnen vertellen waar al uw spamfilters van door slaan. Zo erg is het met mijn geheugen gesteld.

Kortom: ik ben als het ware één gemanifesteerde zeef, één "algehele positieve mislukking". Desondanks blijf ik positief denken want de grote stroom van het leven moet nu eenmaal verder. Met of zonder mijn geheugen.

° Mijn mislukkingen.

_______________

Veel van onze mislukkingen zijn te wijten aan de het falen van ons geheugen. Is het dan te verwonderen dat ik alweer een mislukte taichi stage gaf in het zonnige Zwitserland? Neen. Ik doe aan zelfonderzoek en stel mijzelf de vraag: " Hoe is het in godsnaam wederom zover kunnen komen? Ik weet het niet, ik weet het echt niet. Ik functioneer normaal toch vrij behoorlijk in brede kringen, maar ik dreig telkens weer te mislukken in beperkte kringen. U moest eens weten hoe beperkt mijn beperkte kringen wel zijn! Maar misschien zijn mijn mislukkingen gewoon te wijten aan een kwestie van stoemmelingse communicatiepatronen? Ik weet het niet. Misschien heb ik te weinig leidinggevende kwaliteiten? Geen gerelateerd bussi-plan, geen overkoepelde visie, misschien heb ik nu al iets dat over 100 jaar pas ontdekt zal worden? Ik weet het allemaal niet en bovendien wil een mens na verloop van tijd het niet eens meer weten. Ik zou het dus ook niet weten. De door mijzelf opgerichte vereniging voor mislukkelingen (MVM) telt slechts één lid: het mijne. Mislukken is nog altijd niet bespreekbaar, het hangt nog altijd ergens in de taboe sfeer en alhoewel ik het "mislukken an sich" sinds mei 1968 tevergeefs uit taboe sfeer probeer te lichten om ook anderen te helpen mislukken lukt zelfs dat mij niet.

Er is nu eens niemand die mijn mislukkingen au serieux neemt . Niemand. Erg is dat!

Het ergste is nog dat ze, "ze" zeggen dat ik niet mislukt ben maar dat ik integendeel gelukt ben, ze zeggen dat. Val nu toch dood!

Ik zou het mij allemaal niet mogen aantrekken want een mens zou er nog iets van kunnen krijgen. Gelukkig is de laatste tijd mijn geheugen zo sterk achteruit gegaan dat als ik dan ook daadwerkelijk iets krijg, ik mij meestal niet eens meer kan herinneren wat ik precies gekregen heb. Gelukkig, want anders zou ik ook daar nog iets van kunnen krijgen.

Enfin, ik wil maar zeggen dat mijn stage in de Darda Nellen alweer eens een keer mislukt is en ik durf dit gerust grotendeels te wijten aan interne factoren. Vooral aan het feit dat mijn geheugen het sedert mei 1868 sterk laat afweten. Pus mijn syndroom van Parallel waar ik ook al mee te kampen heb. Ik praat ze niet goed, verre van, maar dit verklaart volgens mij grotendeels mijn mislukkingen . Komt daar nog bij dat ik de laatste tijd wel hier en daar soms wat sukkel met mijn geheugen.

°Vergeten.

________

Waar gaat eigenlijk het om? Wel, dat weet ik ook al niet want ik ben een ongelooflijke positivo die enkel de positieve ervaringen toelaat. Helaas heeft mijn geheugen tot nog toe geen enkele positieve ervaring geregistreerd en mijn laatste taichi stage in Eindhoven heeft daar geen goed aan gedaan. In tegendeel.

"U hanteert positieve communicatie patronen”, zou de Heer Guy. K mij achteraf maar nog tijdens de voorbije mislukte stage in Botswana toevertrouwen. Zoiets is fijn om te vernemen want ik herinner mij meestal enkel de positieve dingen. Zo herinner ik mij dat van alle dieren de mens de grootste hersenen heeft in verhouding tot zijn tenen. Is dit niet fijn om weten?

Waar en wanneer is deze stage alweer fout gegaan? Ik weet het niet,.

Misschien kwam de kortsluiting toen mijn studenten een zelfgemaakte "taichi -bezemvorm" plus een "taichi -taartvorm" demonstreerden? Ik weet het allemaal niet. Toen kreeg de auteur plots bijna iets van het verschieten. Maar wat ik precies bijna kreeg, wel, ik zou het ook allemaal niet meer weten. Dit zijn de feiten, maar wat er nadien precies fout is gegaan, ik zou het niet weten.

Ik weet ongeveer alles over bipolaire circulaire asymmetrische communicatiepatronen, maar toch zou ik het niet weten.

Vorig jaar heb ik eens iets gegeten. Maar wat precies, dat zou ik ook niet meer weten. Erg is dat en in die omstandigheden is het dan ook niet te verwonderen dat al mijn stages continu mislukken. Tenslotte is het geheugen een baken, een oriëntatiepunt waar wij niet zonder kunnen.

°De feiten en de calamiteiten.

_______________________

Gewoon de feiten even op één rijtje zetten, maar die feiten ben ik ook al vergeten. Ik heb er alle begrip voor dat ook mijn studenten ook eens willen overdrijven. Maar, een taichi-taartvorm uitvinden, dat is toch overdreven. O ja, nu herinner ik het mij: is een taichi- bezemvorm soms normaal? Neen, en als u op dit onderdeel volmondig "ja" antwoordt dan weet ik het ook niet meer.

En dan nu de calamiteiten want van het één kwam het ander, maar wat er kwam,dat ben ik ook al vergeten. Soit, en si en la en zus en zo, en in een mum van tijd had ik een slechte communicatie met mijn studenten gevolgd door een goede communicatie over onze slechte communicatie. Gelukkig, want zo niet was ik die goede communicatie ook nog eens vergeten. Er bleef toch iets naar geestigs tussen beide partijen hangen, maar wat precies, dat ben ik ook al vergeten. Als ik mij goed herinner, dan herinner ik mij daar allemaal niets van want ons geheugen manipuleert en verdraait de feiten altijd in ons eigen voordeel. Soms is zelfs nadeel een voordeel.

Ach, het verwondert mij dat ik desondanks toch nog zo scherp over feiten en calamiteiten buitengewoon simultaan kan denken. Weliswaar onder bepaalde omstandigheden.

Het ergste is nog wel dat mijn studenten achter mijn rug over mij grapjes maken. Ik zeg hen nu duidelijk: "Vrienden, vrienden, humor is altijd een vorm van falsificatie. Stop daar toch mee!"

Alhoewel, geen humor is misschien nog een grotere vorm van falsificatie, stop daar dan ook maar mee. Enfin, dit alles om u te zeggen dat onze stage in Accapulco alweer op een mislukking is uitgedraaid. En die is grotendeels te wijten aan mijn positieve gesteldheid tegenover het leven in het algemeen.

°Vergeven.

_________

Ach, er valt best met de auteur te praten. Ik ben zelfs bereid om mijn studenten te vergeven, en ik denk dat daar precies mijn probleem zit...Ik zou ze wel willen vergeven, maar ik slaag er maar niet in want als ik mij bijna herinner wat ik hen moet vergeven, dan ben ik reeds vergeten dat ik hen moet vergeven. Vergeven kan ik niet want ik vergeet gewoon wat ik hen moet vergeven.

Op den duur zou een mens nog verlangen naar een lichte vorm van "Selectieve Alzheimer" om al die rotzooi van mijn studenten toch maar te kunnen vergeven! Selectieve Alzheimer zou voor mij, jammer genoeg, de enige uitweg zijn, maar ik ben vergeten dat ik reeds geruime tijd een zware vorm van Selectieve Alzheimer heb. Ik laat mij nu reeds sponsoren door de handelsrechtbank omdat ik mijn facturen wel wil betalen, maar ik vergeet telkens dat ik ze nog moet betalen. Positief denken, zwijg er mij stil van want daar weet ik alles van!

En dan plots werd ik geconfronteerd met schoonheid die troost:

"Wat een ellende als een mens wel in staat is te vergeten, maar niet in staat is om te vergeven omdat hij vergeten is wat hij moet vergeven" zeiden mijn studenten.

" Maar ik ben wel in staat om rond deze problematiek een open communicatie en een debat te voeren" sprak ik tot mijn studenten.

"Je moet leren om gewoon voor je eigen zwakheden uit te komen." zeiden mijn studenten!

"Neemt u mij niet kwalijk, ik heb geen zwakheden want ik ben ze allemaal vergeten " zei ik.

Welke ellende allemaal. Welke ellende. Zonder geheugen heeft een mens niet eens zwakheden.

°Beelden spreken.

______________

Zo zou ik nog wel uren door kunnen gaan met het analyseren van mijn mislukte stage in Kappadocië, maar laten de beelden voor zich spreken. Deze beelden van mijn studenten in volle actie werden geregistreerd door Ria (Mavaal) tijdens onze mislukte stage in Lapland en kom nu eens niet vertellen dat zoiets nog normaal zou zijn. Deze foto's worden momenteel overschilderd door Tuinmans, onze enige nog levende kunstenaar die deze foto's gaat overschilderen. Reuze benieuwd naar de uitslag...

Tuinmans: "Kaaijk, eens Ier. Waai kraaigen vollegens maai Ier iejen partaai schilderaaien. Zoe daanig dat u gerust u taaigen maai meugt zeggen. Als waai maain schilderaaien nu vergelaaiken met de schilderaaien van Van Daaik dan valt het oep dat te maain vaaral nie gemoekt zaain um naar te kaaiken maar vooral om naar oewiet(uit) te kaaiken!" aldus Tuinmans. " U moogt oewek maain schilderaaien niet vergelaaiken met die van de gebroeders Van Daaik. De gebroeders Van Daaik moet u eerder vergelaaiken met de gezusters Van Ziejebroek." Jawatte, zeg.

Ziezo. Eer we er erg in hebben hangen main baide studenten alweer in de Modern Tate in Londen. Welke ellende toch allemaal!

Ik stop ermee. Het volstaat om te zeggen dat mijn stage alweer mislukt is en dat ik daarover een plaatsvervangend schaamtegevoel heb ontwikkeld(zie foto's).

Hieronder ziet u mijn studenten tijdens onze stage in Oslo terwijl zij iets uitvoerden maar wat precies ...dat ben ik vergeten. Kon ik het ze maar vergeven. Helaas, dat kan ik niet.

De taichi- bezemvorm in een uitvoering van Boris Berezovsky.

De taichi- taartvorm in een uitvoering van Ghyslaine Raphanel.

Reageer op dit bericht

Maandag 11 juni 2007

Idealisten en hun vele capaciteiten.

Boodschap van algemeen nut....

Idealisten en hun vele capaciteiten.

-Zij hebben de gave om alles zo te zien zoals het had moeten zijn indien het geweest was zoals het had kunnen zijn.

-Zij hebben de gave om alles niet zo te zien zoals het geweest is, maar zoals het geweest had moeten zijn indien het niet geweest was zoals het geweest was.

- Zij hebben de gave om alles zo te zien zoals het zal moeten zijn als het zal zijn zoals het moet zijn, ja zelfs als het zal zijn zoals het niet moet zijn.

Idealisten hebben een missie en zij hebben vele gaven. Maar zij hebben het moeilijk om hun werkwoorden te vervoegen.

Auteur: Walter Marsoul

Reageer op dit bericht

Zondag 10 juni 2007

stage....

Alweer een hoogtepunt:

Wij eten onze boterhammen aan het Noordzee strand!

Midden: de auteur.

1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 3 juni 2007

op stage ????

Reageer op dit bericht

Maandag 28 mei 2007

BOODSCHAP VAN ALGEMEEN NUT.

STEM VOOR JOSEE

PLAATS TWEE

VAN DEN

Beste kiezer, Weldra zal u ter stembus trekken. Vanwege haar babe gehalte zal ons Josée opkomen voor den SP, voor de kamer op plaats nummer twee. Deze week is Josée te zien te land, ter zee en in de lucht. Josée zal de Grote plus de Kleine Nete afzwemmen, ze zal uit de lucht vallen om de de Kyoto norm te halen. Ze zal in een duikboot (in Middelkerke) opduiken om de visserij te steunen en ik zal ze in een winkelkarretje rondrijden voor de naleving van de sluitingsuren. Afdeling hondenbrokken alwaar ze terloops de aandacht zal vestigen op kattenvoer. Verder loopt ze mee in stratenlopen alwaar ik ze sponsor per lopende meter. Ze doet mee aan de Slimste Mens en verder zal ze in alle TV programma’s op vrijwillige basis iedereen uit het beeld lopen alwaar men haar mening zal vragen over laders en lossers.

Ze zit gecast in “Thuis” terwijl ze nota bene zelf nooit thuis is. Maar nu komt het fraais: in de slotfase zal Josée in volle dag, enkel gekleed in een burka uit de riolering opduiken om de aandacht te vestigen op de zwakke rioleergebruiker. Dieper kan ons Josée niet vallen.

Stem Josée!

Op plaats twee!

Reageer op dit bericht

Vrijdag 25 mei 2007

OP HET TERRAS VAN CAFE SMEULDERS TE BERINGEN ONTSTAAN

JUISTE GEDACHTEN.

(In de wereld van het onjuiste gaat de auteur op zoek naar het juiste).

In de mood voor juiste gedachten.

Op een late avond in de maand mei en met de verkiezingen vlak in het vooruitzicht, zaten Joséé en de auteur na gedane arbeid op het terras van café Smeulders te Beringen een koffie verkeerd te drinken. Toen de auteur plots, het moet zowat omstreeks 11 minuten over 10 geweest zijn, een juiste gedachte kreeg. Het was een van die rustige zomerse avonden waarop er voortdurend iets voorbij liep met een navelpiercing, dan iets met de juiste looks afgewisseld met iets met een lippen piercing. Een oude BMW liet zijn jonge Turk zien, een Alfa Romeo zijn Italiaan, en een poedeltje liet haar vrouwtje uit. Afgezien van die alledaagse bijkomstigheden leek de wereld vanaf het terras van café Smeulders best in orde. Alle mensen leken toerekeningsvatbaar en voor de eeuwigheid voorzien van anti oxidanten.

Iedereen (behalve José en de auteur) leek de juiste looks te hebben of zijn ding te doen. Precies daar kreeg de auteur dan één juiste gedachte… Eén, bij wijze van proefproject. Ontoereikende gedachten ontstaan om de haverklap, tenminste in mijn geval, maar juiste gedachten ontstaan zelden en zeker niet omstreeks 11 minuten over 10. Juiste gedachten rijpen langzaam want zij zijn reeds geruime tijd sluimerend aanwezig vooraleer zij als een juiste gedachte gedetecteerd kunnen worden. Laten wij stellen dat mijn juiste gedachten tot dan toe het stadium van het proefproject nog niet hadden verlaten.

Een juiste gedachte.

“Ik denk, dus ik besta.”zegt Descartes , maar juiste gedachten ontstaan precies door ‘niet te denken’ en zij ontstaan zeker niet op het terras van café Smeulders want daar loopt namelijk altijd iets voorbij dat te zot is om los te lopen. Ziehier mijn juiste gedachte:

“Elke morgen kruipt er ergens een idioot uit zijn bed die denkt dat hij dringend iets nodig heeft om gelukkig te zijn, en precies die idioot moet de commercie elke morgen zien te pakken te krijgen.”

Dit dacht ik op het terras van café Smeulders, (bij den Smeulder dat ze daar in Beringen zeggen.) Bingo! Dag allemaal zeg… was dat even schrikken want ik besefte meteen dat deze juiste gedachte het stadium van het proefproject nu definitief had verlaten. Dit gaf een dubbel gevoel en ik probeerde dan ook mijn zenuwen onder controle te houden.

Paniek slaat de auteur om het hart.

Niets blijft, ook wij blijven niet, enkel onze gedachten blijven. Zelfs onze meest onfrisse, onnozele en onzichtbare gedachten, ja zelfs de meest onzinnige gedachten blijven…Maar als al die gedachten blijven dan is onjuist denken een vorm van milieucriminaliteit. Is het niet verontrustend dat de gedachten van alle mensen die ooit op aarde leefden, dat al die gedachten onder ‘géén’ of andere vorm in het universum nog altijd ronddwalen zoals onzichtbare winden die hun omgeving opwarmen? Mensen vervuilen het universum doordat al hun onnozele ronddwalende gedachten op een of andere manier een concrete vorm krijgen, gekregen hebben of nog zullen krijgen.

Josée moeit zich er mee.

“Val nu toch dood,” zei José, “dat betekent dat zelfs nadat wij reeds lang dit aardse dal verlaten zullen hebben, dan nog zullen al uw onnozele gedachten onder één of andere vorm in het universum aanwezig blijven. Zij zullen toekomstige generaties, die zelf waarschijnlijk nog meer onnozele of ongerijpte gedachten zullen hebben dan jij nu al hebt, aanstekelijk exponentieel bevruchten of contamineren! Uw dwaasheid kan dus makkelijk vermenigvuldigd, maar onmogelijk verhinderd worden” zei Josée. “Al uw dwaze gedachten zullen elkaar tot het einde der tijden blijven opwarmen!!!”

“Val nu toch dood. Josée, hou asjeblief op met uw slimme praat” zei ik. “Hou ermee op!!”

Meisjes en wetenschap.

Albert Einstein zei letterlijk “dat elk menselijk wezen onderdeel is van een geheel dat wij universum noemen. Mensen ervaren zichzelf, hun gedachten, hun gevoelens als iets privé, iets dat gescheiden is van de rest. Dit is niet zo, het is optisch bedrog van het bewustzijn. Zodoende leven zij in soort gevangenis waardoor hun genegenheid zich tijdelijk beperkt tot een paar mensen. Wij moeten onszelf bevrijden uit die gevangenis waardoor wij opnieuw alles en allen altijd kunnen omarmen”. Tot zover Einstein zei Josée.

“Maar het omgekeerde is ook waar, wij kunnen onze gedachten naar de juiste richting keren, wij kunnen ons bekeren om zodoende niet enkel onszelf maar ook het universum te helen.”. “Voila” zei Josée toen.

Val nu toch dood.

Toen de auteur dit tegen Jeanine Smeulders van café Smeulders in Beringen zei, toen zei Jeanine Smeulders dat Josée een” ééél sluum weeef” was. Zo zeggen ze dat daar in een onderwerp van gesprek in café Smeulders te Beringen.

Elk mens, ook al leeft die goed, sterft, en een ander mens wordt geboren. Niets blijft, tenzij onze ontoereikende of onnozele gedachten, maar het tegenovergestelde is ook waar.

Wij kunnen elkaar het JUISTE toewensen. HET JUISTE. “Jeanine, geef die mannen aan de toog ook nog eens iets van ons! Maar dan wel in het juiste glas!” zei Josée!”

Josée is een “ééél sluum weeef” dat altijd op scherp staat. Ze heeft zo van die superieure, bloedstollende en rustgevende gedachten die als een fameuze lel aankomen.

Was ik blij dat ik even later niet op het terras zat van café Smeulders in Beringen. Komaan he zeg!

De auteur: Walter Marsoul.

Reageer op dit bericht

Zondag 20 mei 2007

TAO VAN HET CD DOOSJE.

TAO VAN HET CD DOOSJE.

Het cd doosje

Het cd doosje is een doosje dat meestal van plastic gemaakt is, maar er zijn ook papierenversies van gesignaleerd, in dit soort doosjes worden meestal cd's bewaard.

1 - doe de duim van de linkerhand op 1 en de middelvinger op 2, op 3 doen we de duim van de rechterhand

2 - beweeg de linker hand in opgaande van de rechterhand en u zult misschien tot uw eigen verbazing zien dat het open gaat en er een cd zichtbaar wordt, maar de volgende keer gaan we dieper op de cd in over hoe we die er uit krijgen

3 - Als u de handen in neergaande beweging naar elkaar toe beweegt ziet u dat u nu het doosje sluit

Het cd doosje deel 2

Om de cd uit het doosje te krijgen is geen cursus verkrijgbaar, alleen het volgen van deze simpele handleiding geeft u binnenkort de mogelijkheid om zelf de cd's uit de doosjes te krijgen en op feesten en partijen eens een andere cd op te zetten

1 - doe de duim op a, de wijsvinger op b en de middelvinger op c. met de andere hand houd u het doosje vast. Beweeg de duim (a) omhoog. u merkt nu dat de cd in het midden loslaat

2 - beweeg nu uw arm die de cd vast houd om hoog, u merkt nu dat de cd uit het doosje is gekomen, plaats deze in een cd speler en mocht het gaan om de cd rom, dan kunt u deze ook in de cd rom speler van de computer doen

3 - Als u de cd weer wilt terug plaatsen dan kunt u de cd gewoon weer op de plaats doen waar u de cd uithaalde, u kunt de cd aandrukken op het doorzichtige gedeelte in het midden

Soms lukt het de mens om zijn blik te openen
maar de mens veronachtzaamt daarbij zijn CD doosje.

Dit alles werd geschonken door Ria. Waarvoor hartelijk dank.

1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 20 mei 2007

Cursus doen zonder te doen (Wuwei)

Cursus doen zonder te doen (Wuwei)

DE VAAT DOEN

Wuwei betekent : “doen zonder te doen”

Tijdens de cursus “Wuwei” gingen wij nog één stap verder: “Wij doen alsof wij doen dat wij doen zonder te doen.” En toch was de vaat reeds gedaan.

Felicitaties aan allen die dit mogelijk maakten.

Auteur: Walter Marsoul

Foto’s: Bob

Reageer op dit bericht

Zaterdag 19 mei 2007

Lucebert

Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 mei 2007

La France

Ter gelegenheid van 14 juli: onze nationale feestdag!

Ook dit jaar zullen Joseé en de auteur zich tot de franse natie richten…

Zijn alle mensen vrij?

Non!

Zijn alle mensen gelijk?

Non!

Zijn alle mensen broeders?

Non!

Reageer op dit bericht

Donderdag 10 mei 2007

alweer een boodschap van algemeen nut.

Boodschap tot Nut van het Algemeen.

Sommigen die weinig hebben

slagen er in om

Veel te

zijn.

Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 mei 2007

DE TAO VAN ONVERSCHILLIGHEID.

Annick,

Jij bent er niet meer, ik ben er vooralsnog.

Ik ken je niet en toch ken ik je wel. Wij groeiden op in dezelfde stad. Dat is dezelfde stad waar jij vorige week werd vermoord, wij waren in de leiding van dezelfde jeugdbeweging, wij hadden waarschijnlijk dezelfde idealen en wij bezochten dezelfde jeugdclub Tijl. Wij zochten waarschijnlijk naar dezelfde dingen.

Hoe zeer is de wereld van onze stad, de stad van onze wereld in die 50 jaar die ons van elkaar scheiden niet veranderd? Hoe ingewikkeld, hoe onverschillig, hoe onoverzichtelijk is die kleine wereld van onze stad in de loop der jaren niet geworden. Hoeveel gewelddadiger is onze straat geworden? Straks zullen er alweer politiek recupereerbare “wetenschappelijke” statistieken verschijnen, die opgesteld werden door een paar cynische onverschilligen die ergens in willen doctoreren en daarvoor hier en daar nog wat publiciteit nodig hebben en publiciteit voor de faculteit is ook meegenomen. Zij zullen dus het tegendeel aantonen, hoe cynisch.

Hoe machteloos kwetsbaar staan jonge mensen die het goed bedoelen tegenover alle criminele en perverse cynische maatschappelijk brutaliteiten want deze samenleving in haar geheel is onverschillig geworden tegenover pijn. Drugs en pijnstillers kunnen maatschappelijke pijn niet verzachten, in tegendeel.

En toch, het tegendeel van pijn is vreugde, het tegendeel van onverschilligheid is engagement want als onverschilligheid de “waardemeter” van ons handelen wordt, dan maakt het niets uit hoeveel, waarom, wie, wat, waar wij elkaar vermoorden want dan worden mensen objecten voor elkaar. Dan geldt enkel : “mijn ik, nu en onmiddellijk”. Dan maakt het niets uit hoeveel pijn wij aan de anderen berokkenen.

Ik, Nu, Onmiddellijk!!! De “andere” is nog slechts een hindernis die nu en onmiddellijk “uit de weg geruimd moet worden”. De andere heeft immers geen gezicht want de andere is een ding. Hoeveel stille optochten zullen wij nog moeten houden, maar niet die optochten, wel de “onnozele dingen van de dag” zijn wereldnieuws geworden en jij bent een ding tussen alle dingen. Volgens moderne kansberekening zullen er nog veel dagen komen en er zijn nog genoeg dingen. Deze samenleving is ziek op wereldschaal. Aan de lopende band produceert zij onverschillige losgeslagen cynische consumptiegekken die nu, onmiddellijk alle dingen altijd moeten hebben.

Helaas, als mensen mekaar herleiden tot dingen, als onverschilligheid en cynisme de maatstaf worden, dan heeft niemand met niemand of met niets te maken. Dan zal de pijn blijven.

Wij kunnen meer doen dan enkel een register ondertekenen, wij kunnen cynisme en onverschilligheid als maat der dingen weigeren te hanteren. Wij kunnen weigeren om mensen als dingen te beschouwen.

Wij kunnen ons niet langer permitteren om voor onverschilligheid en cynisme psychologische oorzaken te zoeken want dit is reeds een bewijs van onverschilligheid en cynisme. Niet zozeer het individu, maar wel de ganse maatschappij is ziek en wij kunnen die op kleine schaal helen door te weigeren om cynisch of onverschillig te zijn of het te worden. Wij kunnen weigeren om mekaar als consumptiedingen te beschouwen. Wij kunnen weigeren om elkaar te “hebben”, zelfs indien wij daar in deze cynische samenleving een absurd hoge prijs voor moeten betalen.

Mijn diep medeleven aan allen die van je hielden..

Walter Marsoul.

Reageer op dit bericht

Woensdag 25 april 2007

OVER HET GELIJK.

Anderen overtuigen.

Anderen overtuigen van eigen gelijk is nutteloos, men kan niemand overtuigen. . Anderen overtuigen is tijdverlies. Wij lijken immers moeilijk in staat te zijn om alle kanten van het gelijk gelijktijdig te zien en wel omdat de andere kant van het gelijk niet het ongelijk maar ook een deel van het gelijk blijkt te zijn. Het gelijk heeft trouwens vier kanten. Het heeft een voor-en een achterkant en een onder-en een bovenkant. Het gelijk heeft vier gelijken: ten eerste het gelijk en ten tweede het gelijk. Ten derde het gelijk en ten vierde het gelijk. Wie meent dat gelijk slechts één kant zou hebben, die heeft natuurlijk ook gelijk.

De goede komiek heeft altijd gelijk; Vive le roi!

Het eenzijdige gelijk is ook een gelijk, maar het is tegelijk ook een reducerende grove leugen. Het eenzijdige gelijk kondigt zich aan als een komiek; zoals elke grote komiek moet die eerst door anderen aangekondigd worden:” Dames en heren, hier komt het, het gelijk en niets dan het gelijk!! Elke grote komiek belicht vervolgens overtuigend tot in het absurde één kant van het gelijk waardoor de andere kant van het gelijk voor iedereen langzaam zichtbaar wordt. Dan pas wordt ook duidelijk dat het zogenaamde gelijk enkel het gelijk van de komiek is en dat het zogenaamde grote gelijk slechts de persoonlijke frustraties van de komiek blijken te zijn. Daarna volgt de lach van herkenning wanneer de andere kant van het gelijk geleidelijk zichtbaar wordt. (Alle verpakte lucht op aarde moet wel vol lachgas zitten) Elke goede komiek tilt zodoende altijd één kant van het gelijk naar een nieuw niveau, het niveau van twee gelijken. De toeschouwers vervolledigen één en twee en zij lachen omdat ze het absurde van één gelijk herkennen: drie.... Nu is drie is een “heilig” getal. Elke komiek “heelt” door de andere kant van het gelijk aan het publiek te tonen en daarom dragen clowns en komieken een grotere verantwoordelijkheid dan koningen of ministers. Precies daarom hield elke wijze koning er een hofnar op na. Clowns en komieken helen de natie en precies daarom mogen wij ons gelukkig prijzen met onze huidige Koning-Komiek Albert de Tweede. Albert de Eerste was op komisch gebied niet veel snaaks. Kan iemand zich nu in volle ernst indenken dat onze koning bijvoorbeeld aan de Luxemburgse natie de oorlog zou verklaren zonder zelf in onbedaarlijk lachen uit te barsten? Hij, die zowat de enige echte Belgische komiek op niveau is die ons land rijk is, de enige komiek die naam waardig. Toegegeven, hij is niet goedkoop, maar elke verhouding prijs/kwaliteit heeft ook bij komieken zijn prijs. Het kost een cent, maar voor die prijs krijgen wij tenminste waar voor ons geld. Laten wij vooral niet vergeten dat het peil van onze komieken bepalend is voor de morele en intellectuele gezondheid van ons land en zijn bevolking. In Nazi- Duitsland viel er weinig te lachen... niemand toonde er aan niemand de andere kant van het gelijk. LANG LEVE ONZE KONING DER BELGEN en zelfs al leven wij morgen in een federale staat dan moeten wij die man gewoon terug kopen, want, wat voor voetballers kan, moet voor koningen ook mogelijk zijn. Wij willen deze komiek niet verliezen!

Uit “Tao van Winnen en Verliezen”

Auteur: Walter Marsoul.

1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 25 april 2007

BOODSCHAP VAN ALGEMEEN NUT.

BOODSCHAP VAN ALGEMEEN NUT.

Niemand mag van anderen eisen rechtvaardig behandeld te worden, maar elk mens heeft de plicht om anderen rechtvaardig te behandelen. Dit is het moeilijkste dat wij aan kinderen kunnen leren.

Wij eisen rechtvaardigheid van anderen, maar zelf zijn wij maar af en toe in staat om rechtvaardig te handelen, en dan nog meestal voor mensen van wie wij houden. Dat is het moeilijkste wat wij aan kinderen kunnen maar moeten leren.

Auteur: Walter Marsoul

Reageer op dit bericht

Zondag 22 april 2007

Grandioos en grotendeels onsterfelijk.

Over onsterfelijkheid.

Uit "Tao van winnen en verliezen"

MEISJES UIT VERVLOGEN DAGEN.

De Chinese Klasieken doen geheimzinnig over “de onsterfelijken van weleer”. Wie waren ze? Waar leefden ze en zijn alle mensen niet per definitie sterfelijk? Onsterfelijken bleken ook maar gewone sterfelijken te zijn die gewone dingen op een ongewone en vanzelfsprekende manier konden doen. Zij bleken buitengewoon gewoon. Vergeleken met vroeger zijn er tegenwoordig wel minder onsterfelijken.

Zo heb ik eens persoonlijk een onsterfelijke ontmoet op een late zomermiddag in de Dordogne. De naam van het dorpje is mij ontschoten. Ik zie een leeg en moe dorps pleintje, ik ruik nog de geuren en ik zie nog de kleuren. Ik herinner mij dat het op een stille namiddag moet geweest zijn ergens midden augustus. Voor een Romaans kerkje uit de twaalfde eeuw en dan plots zag ik ze: de onsterfelijke van weleer. Zij, dat versleten kromme vrouwtje met die zwarte hoofddoek dat precies vier kerk drempels voor de toegangsdeur van haar dorps kerkje schoon veegde. Vier treden schoonvegen, één voor elk seizoen. Nu nog hoor ik het krassen van haar rieten bezem over het graniet van de drempels, ik zie nu nog haar naamloos gelaat. De naar binnen gekeerde breed uitgestreken meditatieve gebaren van haar vegen. Ik voel nu nog de aandacht waarmee ze haar bezem streek, het gestadig de weg schoonvegen voor al wie binnen zou gaan komen. Misschien veegde zij voor niemand of voor God in Frankrijk? Misschien veegde zij wel voor zichzelf dacht ik toen, misschien zullen anderen ze straks in haar eigen kist over dezelfde drempels die ze nu zo nauwgezet schoon veegt naar binnen dragen. Misschien. Och, het was geen spectaculaire ontmoeting. Meisjes uit vervlogen dagen zijn zelden spectaculair, ze zijn eerder afwezig aanwezig.

Ze had mij niet eens opgemerkt, maar toch heeft precies dit meisje mijn belangstelling voor Romaanse kunst uit de twaalfde eeuw gewekt want zij alleen kon dit doen. Zij alleen mocht dit doen, en over Romaanse bouwkunst uit de twaalfde eeuw weet ik zo ongeveer alles. Zij, dat meisje uit vervlogen dagen, zij ligt ook aan de basis van mijn passie voor het concept “tijd”, zij gaf de aanzet tot mijn zoeken naar zin en betekenis. Zij heeft mij een dieper inzicht in Tao meegegeven dan mijn taichi leraars, die ik overigens zeer dankbaar ben. Zij heeft mij het woord "religie" leren begrijpen. Zij toonde stilte en verstilling. Zij was pure schoonheid, en hoe kan ik haar dan vergeten? Dat kan ik niet. Boeken zijn niet meer dan wat platte tekst en woorden, zwijg mij daar toch over, want er bestaat geen enkele taal die in één uur meer kan zeggen dan hetgeen zo'n meisje uit vervlogen dagen mij in één halve seconde kon tonen.

Zij toonde inhoud die vorm geworden was, en voor mij is ze “het onsterfelijke meisje van weleer”. Voor dit leven is ze al lang verloren, maar ze heeft voor altijd mijn hart gewonnen.

OVER HET LAATSTE OORDEEL

In het voetbalstadion van mijn stad werd einde jaren zestig van vorige eeuw een bescheiden bronzen gedenkplaat ingemetseld: “Jef Van Camp, stervoetballer uit de glansperiode van KFC Diest, toonbeeld van sportiviteit”. Jef was een voetballende volksjongen die in zijn grote dagen richting doel stormde om vervolgens verwoestend uit te halen. Klein maar dapper. Op het voetbalveld stak hij nooit een beschuldigend vingertje op, hij verloor nooit de zelfcontrole en vocht nooit één scheidsrechterlijke beslissing aan. Hij dacht niet aan transfereren, in het midden van vorige eeuw kwamen mijn stadsgenoten niet op zulke gedachten. Dat was het dan.

JEF voetbalde zich in mijn stadje onsterfelijk. Hij bleef bescheiden, maar nooit zo bescheiden dat hij zichzelf voor de voeten liep. Waarom wachten tot het laatste oordeel om iemand onsterfelijk te verklaren, het laatste oordeel vindt op alle dagen en op alle plaatsen plaats.

OVER GEWONE EN NIET GEWONE STERFELIJKE
ONSTERFELIJKE MENSEN.

Gewone mensen zijn per definitie sterfelijk en niet gewone zijn dat ook. Maar toch zijn ze allebei onsterfelijk want als sterfelijkheid bestaat dan moet onsterfelijkheid ook bestaan. Alle mensen zijn dus onsterfelijk sterfelijk.

In de menselijke praktijk lijken gewone mensen gewone en zeer banale problemen te hebben, maar niet gewone mensen menen dat zij buitengewoon ongewone problemen hebben. Gewone mensen liggen wakker van problemen waar niet gewone mensen helemaal niet van wakker liggen en niet gewone mensen liggen wakker van problemen waarvan gewone mensen niet eens het bestaan vermoeden.

Voor gewone mensen lijkt het alsof niet gewone mensen geen problemen zouden hebben en omgekeerd is dit ook het geval. Nu rest nog de vraag:" Wie is er nu een gewoon mens en wie is er een ongewoon mens?" Tenslotte zijn alle mensen gewone en toch niet gewone , sterfelijke onsterfelijke mensen.

Auteur: Walter Marsoul.

Uit "Tao van winnen en verliezen”.

Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van TAOïsme VOOR TOTAAL ONGELETTERDE MENSEN.