TAO en de kunst om zich te vervelen in de directe som van de Hilbertruimten.

De ontreddering tussen de mensen is groot, maar in november gaan Josée en ik alweer op pad met onze missie: Tao en De Kunst om zich te Vervelen, de volledige zeven dimensionale cursus waar iedereen zit op te wachten.  Aldus willen Josée en ikzelf alweer wat fijne spirituele waren toebedelen, wezenlijkheden die hun omega dimensie vinden in de Clifden Notes en in de directe som van Hilbertruimten. Wij willen niet vervelend doen, maar concreet betekent dit het volgende;  het ligt in onze bedoeling dat onze cursisten zichzelf in 10 lessen eens lekker leren vervelen en zulks onder de meest vervelende omstandigheden. Daar is nood aan en eer u in bedroefdheid verzinkt stellen Josée en ik dat de Boeddha zich als kind ook al mateloos verveelde omdat hij niet met de knikkers mocht spelen. Alles is één weet u, behalve dan de directe som van Hilbertruimten.  Verveling hoeft dus niet persé verontrustend, zinloos of vervelend te zijn, want Josée en ik amuseren onszelf sedert jaren, voornamelijk met mekaar kostelijk te vervelen. “Dat heerlijke vervelende gevoel willen wij delen, al die vervelende toestanden” zegt José, “daar, en daar alleen doen wij het allemaal voor!” en zulks kan   met instemmende inventiviteit beaamd worden. Nu het wetenschappelijk bewezen is dat God niet bestaat, rest nog wetenschappelijk te bewijzen dat wij bestaan: Mocht God bestaan dan heeft God geen bewijs van Josée en mij nodig maar toch: “Wij vervelen ons, dus wij bestaan .” En wij bestaan voornamelijk als directe som van Hilbertruimten.

 Uiteraard is de ene verveling de andere nog niet . Uit verveling rammen verveelde weggebruikers bijvoorbeeld een benzinestation, enkel en alleen om de volgende dag het verslag van hun vervelende activiteiten in de krant er op na te kunnen lezen. Dat is dom, maar het precieze waarom dat kunt u in onze 10 lessenreeks vernemen. 

Welke vervelende activiteiten zijn er van Josée en mijzelf tijdens onze 10 lessenbeurt nog meer te verwachten?  Wij gaan samen met onze cursisten op zoek naar vervelende locaties om er vervelende dingen te doen of om elkaar samen te vervelen. Een mens kan niets alleen, wij hebben anderen nodig om onszelf te vervelen.      Wij proberen om met gelijkgestemden samen vervelende boeken van Vlaamse auteurs te lezen. Wij oefenen om tijdens televisieprogramma’s uit verveling samen in slaap te sukkelen of wij kijken naar Vlaamse stand up komedianten waardoor wij het samen in Keulen horen donderen om even later alweer samen met de anderen naar vervelende oplossingen te zoeken.

Wij praten met vervelende  mensen en wij zoeken samen met onze cursisten naar de meest vervelende jobs of wij maken verkeerde inschattingen waardoor wij samen in vervelende situaties belanden met zeer vervelende gevolgen. En ga zo maar door.

Josée en ik zijn in feite vervelingdeskundigen. Zo ondernamen wij samen vervelende reizen naar zeer vervelende landen, wij betrokken ontiegelijk vervelende woningen in stomvervelende dorpen, steden en gehuchten en in de directe som van Hilbertruimten. Heden resideren wij niet langer in Nancy, maar wij wonen in dit vervelende land, in een oervervelende stad, in een stomvervelende straat en dit alles in een afschuwelijk vervelende omstandigheden. Verveling is onze natuurlijke habitat, onze dagen zijn nog vervelender dan onze nachten, plus onze nakomelingen en plus de directe som van alle Hilbertruimten samen. Wij praten met vervelende tijdgenoten die op vervelende momenten ons vervelen met futiliteiten. Nog een geluk dat wij zelf ook vervelende mensen zijn: Josée en ik zijn vervelende personen zonder eigenschappen. Precies dat wensen wij met onze cursisten samen te delen. Tenslotte nog dit; het eeuwige TAO leert ons dat delen eigenlijk vermenigvuldigen is en optellen is eigenlijk aftrekken. Zich vervelen is eigenlijk zich amuseren.

Alle onnozele, simpele en waardeloze dingen zijn mij lief.

Auteur Walter Marsoul.   

Tao and the art of demonstrating Kinetic Energy.

Josée: “Far out man… hey yo… he’s like real… McDreamy

This Gdaddy is welcome to my HOOOOOOD tonight...

 Groovy show… man..

"Zo is dat Josée, en heb je gezien hoe hij die Donna Carmella Gonzalez van kinetische energie voorzag? .............Impressionant, dat is toch dé oplossing voor al onze energieproblemen..."

Josée: "That guy is a blaze!"

                                                                                                             Auteur: Walter Marsoul.

Over onze Eetcultuur: De Joséeburger met Tomagrec saus.     In de broodjesbar “Bij Jos” pleegt de auteur op gestelde tijden nogal eens wat eetcultuur tot zich te nemen. Niemand in de ganse Europese Gemeenschappelijke Markt prepareert zulke dikke “Club Préparé” als Jos zijn Préparé. Zijn “Dubbeldekkers” zijn ook niet te versmaden en zijn “Pitta Gezond met Hotsaus” is ook niet niks. Toch grijp ik steeds weer naar mijn vertrouwde “Joséeburger met Tomagrec Saus”.

Het gebeurt ook soms dat de auteur gewoon bij Jos zomaar eens binnenspringt voor een “Portie Gemengd” met een fluitje daarbij. “Wat moet daarbij zijn?” vraagt Jos dan. “ Geef mij maar een Fluitje daarbij” zeg ik dan want daar heb ik nog het liefst een fluitje bij.

Toch gaat er qua eetcultuur in feite niets boven een “Joséeburger met Tomagrec Saus” en soms neem ik daar ook een Fluitje bij.

Voor de “klein mannen” heeft Jos de  “Josburger Special Mini Kid-Box”, want een “Josburger Maxi” is veel te veel voor die kleine gasten. Die eten dat toch niet op. 

Jos noemt zichzelf zelfs een broodjescomponist, een broodbelegkunstenaar dus. Zeker weten. Zijn zaak marcheert goed.

Auteur Walter Marsoul.

OVER HEDENDAAGSE KUNST.

Bijdrage over hedendaagse kunst in de abdijsite van Herkenrode.

Een significant en exquis kunstwerk.

In de abdijsite Herkenrode grijpt monumentale hedendaagse kunst plaats: Vier meta en giga eenhoorns, die het symbool zijn van de abdij, werden er op het neerhof gepostuleerd.Vier. Kunst bevraagt de toeschouwer altijd, en meer bepaald hedendaagse kunst roept altijd pregnante vagen op.  Zo  rijst onmiddellijk de vraag of er vanuit de bevolking een vraag was naar paarden. Het antwoord is :”Ja”, en trouwens als men moet wachten tot de bevolking rijp is voor een vraag naar paarden dan zullen er wel nooit paarden komen. Never.

Op de tweede vraag of er dan vier dezelfde paarden moeten staan luidt het antwoord eveneens:”ja, want er zijn immers vier windsstreken, vier seizoenen en vier evangelisten en tot meer dan vier hoeven de meeste kunstenaars ook al niet te kunnen tellen.” Vier dus, en het werd de hoogste tijd dat het getal vier ook  eens gevierd zou mogen worden.

Vier dus. Komt er nog bij dat als men een bestelling van drie stuks plaatst, men er een vierde gratis bij krijgt. Wij zijn in Hasselt, een stad waar gratis ook nog gratis is, en bijgevolg als men een bestelling van drie stuks plaatst dan doet men er ééntje profijt. Goed bestuur zondermeer. 

De vraag waarom die eenhoorns zulke lelijke kleuren hebben is een dwaze vraag want eenhoorns moeten toch niet altijd mooie kleuren hebben, zodat wij ons de terechte vraag kunnen stellen waarom eenhoorns eigenlijk zulke lelijke kleuren hebben. Het ergste wat men van hedendaagse kunst kan zeggen is wel dat ze “mooi” is, maar zeg aub ook niet dat die paarden lelijk zijn want dan komen er gegarandeerd in alle deelgemeenten nog veertien nieuwe paarden bij! Zeg gewoon:” Daar staat een buitengewoon significant en exquis ekwitaal kunstwerk dat gerust de vergelijking kan doorstaan.” Voilà.

Enerzijds is er geen hond die weet waarop zoiets zou kunnen slaan, maar anderzijds is er ook geen kat die je zal vragen waarop het slaat.  Het slaat namelijk nergens op maar het klinkt wel geloofwaardig. Dan rijst de vraag of die eenhoorns ten gevolge van een windhoos of bij klimaatcalamiteiten niet van hun sokkel zouden kunnen donderen. Het antwoord is :”Ja en neen”, dus enerzijds wel, anderzijds ook weer niet. Maar hedendaagse kunst moet ook een avontuurlijke uitdaging blijven en de confrontatie met de toeschouwer moet een zekere spanning blijven opleveren. Wees echter niet bevreesd, want de provincie heeft een paarden afval verzekering tegen derden afgesloten, dat is ook al geen punt.

Dan rijst er nog de vraag waarom er precies vier identieke paarden geselecteerd werden.  Toeval, dat zou best kunnen, maar ook hier verwijzen wij naar economische wetmatigheden. Vier dezelfde paarden bleken aanzienlijk beterkoop uit te vallen dan bijvoorbeeld vier verschillende paarden. Vier dezelfde paarden kwam qua prijsbestek ongeveer overeen met twee verschillende paarden, maar men opteerde in dit geval voor vier paarden. Op de vraag waarom die beesten zo goot uitgevallen zijn is het antwoord ook al simpel: van kleine paarden kan men wel grote foto’s maken, maar het zullen altijd kleine paarden blijven. Bovendien is kunstdiefstal van zulke grote paarden uitgesloten want niemand, maar dan ook niemand kan ze in zijn zak steken. Toch geen vier!

Kunst staat in dialoog met de omgeving en in dit geval met de abdij en haar geschiedenis: met name in dialoog met de gigantische schuur, waarin eertijds ook paardenvoedsel werd gestapeld.  Op gezellige winteravonden, na gedane arbeid plachten die  paarden wel eens een paar versnaperingen naar binnen  spelen. Van daar,  maar de bedoelingen achter hedendaagse kunst hoeven wij ook niet te ver te zoeken.

Ziezo, hedendaagse kunst roept altijd vragen op. Aan ons om die vragen te beantwoorden en de auteur deed wat moest gedaan worden: vragen beantwoorden. U bekijkt het maar want er waait een kunststroming richting Herkenrode. Daar zijn geen woorden voor, dat doet de staldeur dicht. Deze anti- vegetarische huisvlijt slaat nergens op maar ze wordt gratis aangeboden aan alle mensen. Zij verdienden het. Een mens zou op den duur naar een  heropflakkering van de dolle paardenziekte snakken.

Auteur: Walter Marsoul.