Over onze Eetcultuur: De Joséeburger met Tomagrec saus.     In de broodjesbar “Bij Jos” pleegt de auteur op gestelde tijden nogal eens wat eetcultuur tot zich te nemen. Niemand in de ganse Europese Gemeenschappelijke Markt prepareert zulke dikke “Club Préparé” als Jos zijn Préparé. Zijn “Dubbeldekkers” zijn ook niet te versmaden en zijn “Pitta Gezond met Hotsaus” is ook niet niks. Toch grijp ik steeds weer naar mijn vertrouwde “Joséeburger met Tomagrec Saus”.

Het gebeurt ook soms dat de auteur gewoon bij Jos zomaar eens binnenspringt voor een “Portie Gemengd” met een fluitje daarbij. “Wat moet daarbij zijn?” vraagt Jos dan. “ Geef mij maar een Fluitje daarbij” zeg ik dan want daar heb ik nog het liefst een fluitje bij.

Toch gaat er qua eetcultuur in feite niets boven een “Joséeburger met Tomagrec Saus” en soms neem ik daar ook een Fluitje bij.

Voor de “klein mannen” heeft Jos de  “Josburger Special Mini Kid-Box”, want een “Josburger Maxi” is veel te veel voor die kleine gasten. Die eten dat toch niet op. 

Jos noemt zichzelf zelfs een broodjescomponist, een broodbelegkunstenaar dus. Zeker weten. Zijn zaak marcheert goed.

Auteur Walter Marsoul.

OVER HEDENDAAGSE KUNST.

Bijdrage over hedendaagse kunst in de abdijsite van Herkenrode.

Een significant en exquis kunstwerk.

In de abdijsite Herkenrode grijpt monumentale hedendaagse kunst plaats: Vier meta en giga eenhoorns, die het symbool zijn van de abdij, werden er op het neerhof gepostuleerd.Vier. Kunst bevraagt de toeschouwer altijd, en meer bepaald hedendaagse kunst roept altijd pregnante vagen op.  Zo  rijst onmiddellijk de vraag of er vanuit de bevolking een vraag was naar paarden. Het antwoord is :”Ja”, en trouwens als men moet wachten tot de bevolking rijp is voor een vraag naar paarden dan zullen er wel nooit paarden komen. Never.

Op de tweede vraag of er dan vier dezelfde paarden moeten staan luidt het antwoord eveneens:”ja, want er zijn immers vier windsstreken, vier seizoenen en vier evangelisten en tot meer dan vier hoeven de meeste kunstenaars ook al niet te kunnen tellen.” Vier dus, en het werd de hoogste tijd dat het getal vier ook  eens gevierd zou mogen worden.

Vier dus. Komt er nog bij dat als men een bestelling van drie stuks plaatst, men er een vierde gratis bij krijgt. Wij zijn in Hasselt, een stad waar gratis ook nog gratis is, en bijgevolg als men een bestelling van drie stuks plaatst dan doet men er ééntje profijt. Goed bestuur zondermeer. 

De vraag waarom die eenhoorns zulke lelijke kleuren hebben is een dwaze vraag want eenhoorns moeten toch niet altijd mooie kleuren hebben, zodat wij ons de terechte vraag kunnen stellen waarom eenhoorns eigenlijk zulke lelijke kleuren hebben. Het ergste wat men van hedendaagse kunst kan zeggen is wel dat ze “mooi” is, maar zeg aub ook niet dat die paarden lelijk zijn want dan komen er gegarandeerd in alle deelgemeenten nog veertien nieuwe paarden bij! Zeg gewoon:” Daar staat een buitengewoon significant en exquis ekwitaal kunstwerk dat gerust de vergelijking kan doorstaan.” Voilà.

Enerzijds is er geen hond die weet waarop zoiets zou kunnen slaan, maar anderzijds is er ook geen kat die je zal vragen waarop het slaat.  Het slaat namelijk nergens op maar het klinkt wel geloofwaardig. Dan rijst de vraag of die eenhoorns ten gevolge van een windhoos of bij klimaatcalamiteiten niet van hun sokkel zouden kunnen donderen. Het antwoord is :”Ja en neen”, dus enerzijds wel, anderzijds ook weer niet. Maar hedendaagse kunst moet ook een avontuurlijke uitdaging blijven en de confrontatie met de toeschouwer moet een zekere spanning blijven opleveren. Wees echter niet bevreesd, want de provincie heeft een paarden afval verzekering tegen derden afgesloten, dat is ook al geen punt.

Dan rijst er nog de vraag waarom er precies vier identieke paarden geselecteerd werden.  Toeval, dat zou best kunnen, maar ook hier verwijzen wij naar economische wetmatigheden. Vier dezelfde paarden bleken aanzienlijk beterkoop uit te vallen dan bijvoorbeeld vier verschillende paarden. Vier dezelfde paarden kwam qua prijsbestek ongeveer overeen met twee verschillende paarden, maar men opteerde in dit geval voor vier paarden. Op de vraag waarom die beesten zo goot uitgevallen zijn is het antwoord ook al simpel: van kleine paarden kan men wel grote foto’s maken, maar het zullen altijd kleine paarden blijven. Bovendien is kunstdiefstal van zulke grote paarden uitgesloten want niemand, maar dan ook niemand kan ze in zijn zak steken. Toch geen vier!

Kunst staat in dialoog met de omgeving en in dit geval met de abdij en haar geschiedenis: met name in dialoog met de gigantische schuur, waarin eertijds ook paardenvoedsel werd gestapeld.  Op gezellige winteravonden, na gedane arbeid plachten die  paarden wel eens een paar versnaperingen naar binnen  spelen. Van daar,  maar de bedoelingen achter hedendaagse kunst hoeven wij ook niet te ver te zoeken.

Ziezo, hedendaagse kunst roept altijd vragen op. Aan ons om die vragen te beantwoorden en de auteur deed wat moest gedaan worden: vragen beantwoorden. U bekijkt het maar want er waait een kunststroming richting Herkenrode. Daar zijn geen woorden voor, dat doet de staldeur dicht. Deze anti- vegetarische huisvlijt slaat nergens op maar ze wordt gratis aangeboden aan alle mensen. Zij verdienden het. Een mens zou op den duur naar een  heropflakkering van de dolle paardenziekte snakken.

Auteur: Walter Marsoul.