OVER HET GELIJK.

Over onsterfelijkheid. Uit "Tao van winnen en verliezen" MEISJES UIT VERVLOGEN DAGEN. De Chinese Klasieken doen geheimzinnig over “de onsterfelijken van weleer”. Wie waren ze?  Waar leefden ze en zijn alle mensen niet per definitie sterfelijk? Onsterfelijken bleken ook maar gewone sterfelijken te zijn die gewone dingen op een ongewone en vanzelfsprekende manier konden doen.  Zij bleken buitengewoon gewoon. Vergeleken met vroeger zijn er tegenwoordig wel minder onsterfelijken. Zo heb ik eens persoonlijk een onsterfelijke ontmoet op een late  zomermiddag in de Dordogne. De naam van het dorpje is mij ontschoten. Ik zie een leeg en moe dorps pleintje, ik ruik nog de geuren en ik zie nog de kleuren. Ik herinner mij dat het op een stille  namiddag moet geweest zijn ergens midden augustus. Voor een Romaans kerkje uit de twaalfde eeuw en dan plots zag ik ze: de onsterfelijke van weleer. Zij, dat versleten kromme vrouwtje met die zwarte hoofddoek dat  precies vier kerk drempels voor de toegangsdeur van haar dorps kerkje schoon veegde. Vier treden schoonvegen, één voor elk seizoen. Nu nog hoor ik het krassen van haar rieten bezem over het graniet van de drempels, ik zie nu nog haar naamloos gelaat.  De naar binnen gekeerde breed uitgestreken meditatieve gebaren van haar vegen. Ik voel nu nog de aandacht waarmee ze haar bezem streek, het gestadig de weg schoonvegen voor al wie binnen zou gaan komen.  Misschien veegde zij voor niemand of voor God in Frankrijk? Misschien veegde zij wel voor zichzelf dacht ik toen, misschien zullen anderen ze straks in haar eigen kist over dezelfde drempels die ze nu zo nauwgezet schoon veegt naar binnen dragen. Misschien. Och, het was geen spectaculaire ontmoeting. Meisjes uit vervlogen dagen zijn zelden spectaculair, ze zijn eerder afwezig aanwezig.  Ze had mij niet eens opgemerkt, maar toch heeft precies dit meisje mijn belangstelling voor Romaanse kunst uit de twaalfde eeuw gewekt want zij alleen kon dit doen. Zij alleen mocht dit doen, en over Romaanse bouwkunst uit de twaalfde eeuw weet ik zo ongeveer alles. Zij, dat meisje uit vervlogen dagen, zij ligt ook aan de basis van mijn passie voor het concept “tijd”, zij gaf de aanzet tot mijn zoeken naar zin en betekenis. Zij heeft mij een dieper inzicht in Tao meegegeven dan mijn taichi leraars, die ik overigens zeer dankbaar ben. Zij heeft mij het woord "religie" leren begrijpen. Zij toonde stilte en verstilling.  Zij was pure schoonheid, en hoe kan ik haar dan vergeten? Dat kan ik niet. Boeken zijn niet meer dan wat platte tekst en woorden, zwijg mij daar toch over, want er bestaat geen enkele taal die in één uur meer kan zeggen dan hetgeen zo'n meisje uit vervlogen dagen mij in één halve seconde kon tonen.   Zij toonde inhoud die vorm geworden was, en voor mij is ze “het onsterfelijke meisje van weleer”. Voor dit leven is ze al lang verloren, maar ze heeft voor altijd mijn hart gewonnen. OVER HET LAATSTE OORDEEL

In het voetbalstadion van mijn stad werd einde jaren zestig van vorige eeuw een bescheiden bronzen gedenkplaat ingemetseld:   “Jef Van Camp,  stervoetballer uit de glansperiode van KFC Diest,  toonbeeld van sportiviteit”. Jef was een voetballende volksjongen die in zijn grote dagen richting doel stormde om vervolgens verwoestend uit te halen. Klein maar dapper. Op het voetbalveld stak hij nooit een beschuldigend vingertje op, hij verloor nooit de zelfcontrole en vocht nooit één scheidsrechterlijke beslissing aan.  Hij dacht niet aan transfereren, in het midden van vorige eeuw kwamen mijn stadsgenoten niet op zulke gedachten. Dat was het dan.

JEF voetbalde zich in mijn stadje onsterfelijk. Hij bleef bescheiden, maar nooit zo bescheiden dat hij zichzelf voor de voeten liep. Waarom wachten tot het laatste oordeel om iemand onsterfelijk te verklaren,  het laatste oordeel vindt op alle dagen en op alle plaatsen plaats.

OVER GEWONE EN NIET GEWONE STERFELIJKE
ONSTERFELIJKE MENSEN.

Gewone mensen zijn per definitie sterfelijk en niet gewone zijn dat ook. Maar toch zijn ze allebei onsterfelijk want als sterfelijkheid bestaat dan moet onsterfelijkheid ook bestaan. Alle mensen zijn dus onsterfelijk sterfelijk.

In de menselijke praktijk lijken gewone mensen gewone en zeer banale problemen te hebben, maar niet gewone mensen menen dat zij  buitengewoon ongewone problemen hebben. Gewone mensen liggen wakker van problemen waar niet gewone mensen helemaal niet van wakker liggen en niet gewone mensen liggen wakker van problemen waarvan gewone mensen niet eens het bestaan vermoeden.

Voor gewone mensen lijkt het alsof niet gewone mensen geen problemen zouden hebben en omgekeerd is dit ook het geval. Nu rest nog de vraag:" Wie is er nu een gewoon mens en wie is er een ongewoon mens?" Tenslotte zijn alle mensen gewone en toch niet gewone , sterfelijke onsterfelijke mensen.

          Auteur: Walter Marsoul.

                                                          Uit "Tao van winnen en verliezen”.

TAO en de kunst om zich te vervelen in de directe som van de Hilbertruimten.

De ontreddering tussen de mensen is groot, maar in november gaan Josée en ik alweer op pad met onze missie: Tao en De Kunst om zich te Vervelen, de volledige zeven dimensionale cursus waar iedereen zit op te wachten.  Aldus willen Josée en ikzelf alweer wat fijne spirituele waren toebedelen, wezenlijkheden die hun omega dimensie vinden in de Clifden Notes en in de directe som van Hilbertruimten. Wij willen niet vervelend doen, maar concreet betekent dit het volgende;  het ligt in onze bedoeling dat onze cursisten zichzelf in 10 lessen eens lekker leren vervelen en zulks onder de meest vervelende omstandigheden. Daar is nood aan en eer u in bedroefdheid verzinkt stellen Josée en ik dat de Boeddha zich als kind ook al mateloos verveelde omdat hij niet met de knikkers mocht spelen. Alles is één weet u, behalve dan de directe som van Hilbertruimten.  Verveling hoeft dus niet persé verontrustend, zinloos of vervelend te zijn, want Josée en ik amuseren onszelf sedert jaren, voornamelijk met mekaar kostelijk te vervelen. “Dat heerlijke vervelende gevoel willen wij delen, al die vervelende toestanden” zegt José, “daar, en daar alleen doen wij het allemaal voor!” en zulks kan   met instemmende inventiviteit beaamd worden. Nu het wetenschappelijk bewezen is dat God niet bestaat, rest nog wetenschappelijk te bewijzen dat wij bestaan: Mocht God bestaan dan heeft God geen bewijs van Josée en mij nodig maar toch: “Wij vervelen ons, dus wij bestaan .” En wij bestaan voornamelijk als directe som van Hilbertruimten.

 Uiteraard is de ene verveling de andere nog niet . Uit verveling rammen verveelde weggebruikers bijvoorbeeld een benzinestation, enkel en alleen om de volgende dag het verslag van hun vervelende activiteiten in de krant er op na te kunnen lezen. Dat is dom, maar het precieze waarom dat kunt u in onze 10 lessenreeks vernemen. 

Welke vervelende activiteiten zijn er van Josée en mijzelf tijdens onze 10 lessenbeurt nog meer te verwachten?  Wij gaan samen met onze cursisten op zoek naar vervelende locaties om er vervelende dingen te doen of om elkaar samen te vervelen. Een mens kan niets alleen, wij hebben anderen nodig om onszelf te vervelen.      Wij proberen om met gelijkgestemden samen vervelende boeken van Vlaamse auteurs te lezen. Wij oefenen om tijdens televisieprogramma’s uit verveling samen in slaap te sukkelen of wij kijken naar Vlaamse stand up komedianten waardoor wij het samen in Keulen horen donderen om even later alweer samen met de anderen naar vervelende oplossingen te zoeken.

Wij praten met vervelende  mensen en wij zoeken samen met onze cursisten naar de meest vervelende jobs of wij maken verkeerde inschattingen waardoor wij samen in vervelende situaties belanden met zeer vervelende gevolgen. En ga zo maar door.

Josée en ik zijn in feite vervelingdeskundigen. Zo ondernamen wij samen vervelende reizen naar zeer vervelende landen, wij betrokken ontiegelijk vervelende woningen in stomvervelende dorpen, steden en gehuchten en in de directe som van Hilbertruimten. Heden resideren wij niet langer in Nancy, maar wij wonen in dit vervelende land, in een oervervelende stad, in een stomvervelende straat en dit alles in een afschuwelijk vervelende omstandigheden. Verveling is onze natuurlijke habitat, onze dagen zijn nog vervelender dan onze nachten, plus onze nakomelingen en plus de directe som van alle Hilbertruimten samen. Wij praten met vervelende tijdgenoten die op vervelende momenten ons vervelen met futiliteiten. Nog een geluk dat wij zelf ook vervelende mensen zijn: Josée en ik zijn vervelende personen zonder eigenschappen. Precies dat wensen wij met onze cursisten samen te delen. Tenslotte nog dit; het eeuwige TAO leert ons dat delen eigenlijk vermenigvuldigen is en optellen is eigenlijk aftrekken. Zich vervelen is eigenlijk zich amuseren.

Alle onnozele, simpele en waardeloze dingen zijn mij lief.

Auteur Walter Marsoul.   

Tao and the art of demonstrating Kinetic Energy.

Josée: “Far out man… hey yo… he’s like real… McDreamy

This Gdaddy is welcome to my HOOOOOOD tonight...

 Groovy show… man..

"Zo is dat Josée, en heb je gezien hoe hij die Donna Carmella Gonzalez van kinetische energie voorzag? .............Impressionant, dat is toch dé oplossing voor al onze energieproblemen..."

Josée: "That guy is a blaze!"

                                                                                                             Auteur: Walter Marsoul.

Over onze Eetcultuur: De Joséeburger met Tomagrec saus.     In de broodjesbar “Bij Jos” pleegt de auteur op gestelde tijden nogal eens wat eetcultuur tot zich te nemen. Niemand in de ganse Europese Gemeenschappelijke Markt prepareert zulke dikke “Club Préparé” als Jos zijn Préparé. Zijn “Dubbeldekkers” zijn ook niet te versmaden en zijn “Pitta Gezond met Hotsaus” is ook niet niks. Toch grijp ik steeds weer naar mijn vertrouwde “Joséeburger met Tomagrec Saus”.

Het gebeurt ook soms dat de auteur gewoon bij Jos zomaar eens binnenspringt voor een “Portie Gemengd” met een fluitje daarbij. “Wat moet daarbij zijn?” vraagt Jos dan. “ Geef mij maar een Fluitje daarbij” zeg ik dan want daar heb ik nog het liefst een fluitje bij.

Toch gaat er qua eetcultuur in feite niets boven een “Joséeburger met Tomagrec Saus” en soms neem ik daar ook een Fluitje bij.

Voor de “klein mannen” heeft Jos de  “Josburger Special Mini Kid-Box”, want een “Josburger Maxi” is veel te veel voor die kleine gasten. Die eten dat toch niet op. 

Jos noemt zichzelf zelfs een broodjescomponist, een broodbelegkunstenaar dus. Zeker weten. Zijn zaak marcheert goed.

Auteur Walter Marsoul.

OVER HEDENDAAGSE KUNST.

Bijdrage over hedendaagse kunst in de abdijsite van Herkenrode.

Een significant en exquis kunstwerk.

In de abdijsite Herkenrode grijpt monumentale hedendaagse kunst plaats: Vier meta en giga eenhoorns, die het symbool zijn van de abdij, werden er op het neerhof gepostuleerd.Vier. Kunst bevraagt de toeschouwer altijd, en meer bepaald hedendaagse kunst roept altijd pregnante vagen op.  Zo  rijst onmiddellijk de vraag of er vanuit de bevolking een vraag was naar paarden. Het antwoord is :”Ja”, en trouwens als men moet wachten tot de bevolking rijp is voor een vraag naar paarden dan zullen er wel nooit paarden komen. Never.

Op de tweede vraag of er dan vier dezelfde paarden moeten staan luidt het antwoord eveneens:”ja, want er zijn immers vier windsstreken, vier seizoenen en vier evangelisten en tot meer dan vier hoeven de meeste kunstenaars ook al niet te kunnen tellen.” Vier dus, en het werd de hoogste tijd dat het getal vier ook  eens gevierd zou mogen worden.

Vier dus. Komt er nog bij dat als men een bestelling van drie stuks plaatst, men er een vierde gratis bij krijgt. Wij zijn in Hasselt, een stad waar gratis ook nog gratis is, en bijgevolg als men een bestelling van drie stuks plaatst dan doet men er ééntje profijt. Goed bestuur zondermeer. 

De vraag waarom die eenhoorns zulke lelijke kleuren hebben is een dwaze vraag want eenhoorns moeten toch niet altijd mooie kleuren hebben, zodat wij ons de terechte vraag kunnen stellen waarom eenhoorns eigenlijk zulke lelijke kleuren hebben. Het ergste wat men van hedendaagse kunst kan zeggen is wel dat ze “mooi” is, maar zeg aub ook niet dat die paarden lelijk zijn want dan komen er gegarandeerd in alle deelgemeenten nog veertien nieuwe paarden bij! Zeg gewoon:” Daar staat een buitengewoon significant en exquis ekwitaal kunstwerk dat gerust de vergelijking kan doorstaan.” Voilà.

Enerzijds is er geen hond die weet waarop zoiets zou kunnen slaan, maar anderzijds is er ook geen kat die je zal vragen waarop het slaat.  Het slaat namelijk nergens op maar het klinkt wel geloofwaardig. Dan rijst de vraag of die eenhoorns ten gevolge van een windhoos of bij klimaatcalamiteiten niet van hun sokkel zouden kunnen donderen. Het antwoord is :”Ja en neen”, dus enerzijds wel, anderzijds ook weer niet. Maar hedendaagse kunst moet ook een avontuurlijke uitdaging blijven en de confrontatie met de toeschouwer moet een zekere spanning blijven opleveren. Wees echter niet bevreesd, want de provincie heeft een paarden afval verzekering tegen derden afgesloten, dat is ook al geen punt.

Dan rijst er nog de vraag waarom er precies vier identieke paarden geselecteerd werden.  Toeval, dat zou best kunnen, maar ook hier verwijzen wij naar economische wetmatigheden. Vier dezelfde paarden bleken aanzienlijk beterkoop uit te vallen dan bijvoorbeeld vier verschillende paarden. Vier dezelfde paarden kwam qua prijsbestek ongeveer overeen met twee verschillende paarden, maar men opteerde in dit geval voor vier paarden. Op de vraag waarom die beesten zo goot uitgevallen zijn is het antwoord ook al simpel: van kleine paarden kan men wel grote foto’s maken, maar het zullen altijd kleine paarden blijven. Bovendien is kunstdiefstal van zulke grote paarden uitgesloten want niemand, maar dan ook niemand kan ze in zijn zak steken. Toch geen vier!

Kunst staat in dialoog met de omgeving en in dit geval met de abdij en haar geschiedenis: met name in dialoog met de gigantische schuur, waarin eertijds ook paardenvoedsel werd gestapeld.  Op gezellige winteravonden, na gedane arbeid plachten die  paarden wel eens een paar versnaperingen naar binnen  spelen. Van daar,  maar de bedoelingen achter hedendaagse kunst hoeven wij ook niet te ver te zoeken.

Ziezo, hedendaagse kunst roept altijd vragen op. Aan ons om die vragen te beantwoorden en de auteur deed wat moest gedaan worden: vragen beantwoorden. U bekijkt het maar want er waait een kunststroming richting Herkenrode. Daar zijn geen woorden voor, dat doet de staldeur dicht. Deze anti- vegetarische huisvlijt slaat nergens op maar ze wordt gratis aangeboden aan alle mensen. Zij verdienden het. Een mens zou op den duur naar een  heropflakkering van de dolle paardenziekte snakken.

Auteur: Walter Marsoul.