|
UIT DOSSIER: "Tao van winnen en verliezen.”
OVER VERGEVEN EN VERGETEN.
MISLUKTE TAICHI STAGE IN DE ZWITSERSE ALPEN.
°De kracht van positief denken.
________________________
Voorwoord: Even in ernst: onze geheugen functie is zowat de meest onbetrouwbare functie die wij bezitten. Het geheugen interpreteert, vervormt, fantaseert, en kleurt de feiten. Het is niet objectief, ons geheugen is ons privé fantasia land. Men zegt dat het geheugen negatieve gebeurtenissen filtert of ze 'vergeet' in functie van ons verder functioneren. Dat is ook zo. Het manipuleert zelfs positieve gebeurtenissen of het dikt ze aan of spijkert ze bij in functie van onze toekomstverwachtingen. Dat is ook goed zo. Na tegenslagen moet het leven immers verder, na elke nederlaag of elke mislukking moeten wij verder. Komt daarbij dat er een correlatie bestaat tussen onze positieve herinneringen en de werking van onze organen en dat wil in de praktijk zeggen dat niet enkel ons geheugen, maar gans ons lichaam het vermogen bezit zich" iets of iemand " te herinneren. Zelfs onze stam cellen bezitten het vermogen zich iets te herinneren en dat betekent dat niet ons geheugen negatieve connotaties maakt, maar "wij" maken die. Positief denken is dus een zelf therapeutische vorm van geheugen manipulatie want in de meeste gevallen brengen onze negatieve gedachten ons fysieke schade toe. Daarom ook is het beter om te "vergeten en te vergeven", want mocht ons geheugen enkel de negatieve indrukken bewaren dan zou ons hoofd wellicht ontploffen of wij zouden geparalyseerd door levensangst weigeren nog verder te leven. Realistisch gezien hebben wij er dus alle baat bij om te vergeven en te vergeten. Realistisch gezien hebben wij er alle baat bij om positief te denken, te hopen, te geloven en lief te hebben, onafgezien het voorwerp van ons geloof, onze hoop en onze liefde. Leven is uiteindelijk te herleiden tot + + -. Tot plus plus min. Dood is te herleiden tot +- -. Tot plus min min.
Vergeef, vergeet en denk positief! Laat je door geen enkele ' rationele moraal schoonmoeder' vertellen waarin jij al dan niet zou moeten geloven; het voornaamste is dat je kunt geloven, hopen en liefhebben.
Het is nog altijd beter om ons door onze eigen dwaasheden te laten leiden dan door die van anderen.
Het is zelfs beter om ons door onze eigen dwaasheden te laten leiden dan door de diepere wijsheden van anderen. In ons eigen voordeel is het beter te geloven, te hopen en lief te hebben. Het is in ons eigen voordeel om onze medemensen individueel, massaal en collectief te vergeven.
De grootste, meest edele, knapste en mooiste mensen die ooit op aarde leefden slaagden daar wonderwel in. Sukkelaars discuteren over het nut van vierkante of ronde tafelpoten.
°Mijn unieke levens en bindingsangsten.
______________________________
Vergeven? Wel, dit lukte ook mij tot nog toe vrij aardig. U moest eens weten wie of wat ik zo al allemaal heb vergeven! Daar zou u echt van schrikken want op vergevingsgezindheidgebied moet ik zowat wereldkampioen zijn, ik ben een onverbeterlijke positivo.
Elk mens heeft de neiging om zich als een uniek geval te beschouwen, terwijl aan de meesten van ons weinig unieks te bespeuren valt. Wij zien ons zelf graag als een uniek probleem maar in werkelijkheid is dat niet zo. Maar toch ... Toch heb ik een uniek probleem. Ondanks mijn positieve instelling tegenover het leven mislukken nu eens al mijn ondernemingen. Niets, maar dan ook niets schijnt mij in dit leven te lukken. Werkelijk niets. Hoe meer mensen ik vergeef, des te minder schijnen mijn ondernemingen te lukken. Ik meen dat dit komt omdat ik bindingsangsten heb plus daarbij nog eens het syndroom van Parallel. Dat is een hoogst uitzonderlijke combinatie want mochten er nul mensen op aarde leven dan nog zou ik alleen die uitzonderlijke combinatie in huis hebben. Mijn syndroom moet zowat het enige syndroom zijn waaromtrent nog geen wetenschappelijk onderzoek is verricht en dat komt omdat alleen ik, ik alleen dat bewuste syndroom heb. Er zijn 10 miljard mensen op aarde en het wil toch niet lukken dat ik alleen prijs heb zeker! Alleen ik heb het syndroom van Parallel en alleen ik kan weten waarover ik nu praat want ik heb dat syndroom tenslotte het eerst ontdekt. Och, tegenwoordig heeft iedereen wel iets en ik heb nu Parallel A. Zo erg is dat nu ook weer niet, en... Ik moet nu eens voor eens en voor altijd mijn mislukkingen niet in de schoenen van mijn syndroom van Parallel schuiven. Neen, ik moet mijn mislukkingen vlak af onder ogen durven zien. Daar ben ik momenteel werk van aan het maken want zo kon het niet verder.
°Mijn geheugenverlies.
_________________
Filosofisch gezien is alles te herleiden tot een vorm van geheugen, zelfs het heelal is een vorm van geheugen. Zonder geheugen besta ik niet eens. De eigenschap om ons iets te herinneren is dan ook een van de meest kostbare eigenschappen die wij met alles en allen mogen delen. Verlies van geheugen is zowat het ergste wat een mens kan overkomen maar helaas is mij dit overkomen. Sinds de bewuste zomer van 1968 heb ik last met mijn geheugen en tegenwoordig heb ik er zelfs serieuze last mee. Vooral dit jaar ben ik sterk achteruit gegaan en ik vergeet momenteel nu eens letterlijk alles...Erg is dat vooral daar ik mijn geheugenverlies te danken heb aan de kracht van mijn positief denken. Neem nu eens het klassieke voorbeeld van gisteren. Toen ik gisteren nergens binnen kwam, toen wist ik niet wat ik er eergisteren zou kunnen komen doen, en precies daarom ben ik dan maar niet gisteren maar wel morgen gekomen. Erg is dat, en..., dat is nog maar een 'voorbeeld light' want ik zou hier dingen over mijzelf kunnen vertellen waar al uw spamfilters van door slaan. Zo erg is het met mijn geheugen gesteld.
Kortom: ik ben als het ware één gemanifesteerde zeef, één "algehele positieve mislukking". Desondanks blijf ik positief denken want de grote stroom van het leven moet nu eenmaal verder. Met of zonder mijn geheugen.
° Mijn mislukkingen.
_______________
Veel van onze mislukkingen zijn te wijten aan de het falen van ons geheugen. Is het dan te verwonderen dat ik alweer een mislukte taichi stage gaf in het zonnige Zwitserland? Neen. Ik doe aan zelfonderzoek en stel mijzelf de vraag: " Hoe is het in godsnaam wederom zover kunnen komen? Ik weet het niet, ik weet het echt niet. Ik functioneer normaal toch vrij behoorlijk in brede kringen, maar ik dreig telkens weer te mislukken in beperkte kringen. U moest eens weten hoe beperkt mijn beperkte kringen wel zijn! Maar misschien zijn mijn mislukkingen gewoon te wijten aan een kwestie van stoemmelingse communicatiepatronen? Ik weet het niet. Misschien heb ik te weinig leidinggevende kwaliteiten? Geen gerelateerd bussi-plan, geen overkoepelde visie, misschien heb ik nu al iets dat over 100 jaar pas ontdekt zal worden? Ik weet het allemaal niet en bovendien wil een mens na verloop van tijd het niet eens meer weten. Ik zou het dus ook niet weten. De door mijzelf opgerichte vereniging voor mislukkelingen (MVM) telt slechts één lid: het mijne. Mislukken is nog altijd niet bespreekbaar, het hangt nog altijd ergens in de taboe sfeer en alhoewel ik het "mislukken an sich" sinds mei 1968 tevergeefs uit taboe sfeer probeer te lichten om ook anderen te helpen mislukken lukt zelfs dat mij niet.
Er is nu eens niemand die mijn mislukkingen au serieux neemt . Niemand. Erg is dat!
Het ergste is nog dat ze, "ze" zeggen dat ik niet mislukt ben maar dat ik integendeel gelukt ben, ze zeggen dat. Val nu toch dood!
Ik zou het mij allemaal niet mogen aantrekken want een mens zou er nog iets van kunnen krijgen. Gelukkig is de laatste tijd mijn geheugen zo sterk achteruit gegaan dat als ik dan ook daadwerkelijk iets krijg, ik mij meestal niet eens meer kan herinneren wat ik precies gekregen heb. Gelukkig, want anders zou ik ook daar nog iets van kunnen krijgen.
Enfin, ik wil maar zeggen dat mijn stage in de Darda Nellen alweer eens een keer mislukt is en ik durf dit gerust grotendeels te wijten aan interne factoren. Vooral aan het feit dat mijn geheugen het sedert mei 1868 sterk laat afweten. Pus mijn syndroom van Parallel waar ik ook al mee te kampen heb. Ik praat ze niet goed, verre van, maar dit verklaart volgens mij grotendeels mijn mislukkingen . Komt daar nog bij dat ik de laatste tijd wel hier en daar soms wat sukkel met mijn geheugen.
°Vergeten.
________
Waar gaat eigenlijk het om? Wel, dat weet ik ook al niet want ik ben een ongelooflijke positivo die enkel de positieve ervaringen toelaat. Helaas heeft mijn geheugen tot nog toe geen enkele positieve ervaring geregistreerd en mijn laatste taichi stage in Eindhoven heeft daar geen goed aan gedaan. In tegendeel.
"U hanteert positieve communicatie patronen”, zou de Heer Guy. K mij achteraf maar nog tijdens de voorbije mislukte stage in Botswana toevertrouwen. Zoiets is fijn om te vernemen want ik herinner mij meestal enkel de positieve dingen. Zo herinner ik mij dat van alle dieren de mens de grootste hersenen heeft in verhouding tot zijn tenen. Is dit niet fijn om weten?
Waar en wanneer is deze stage alweer fout gegaan? Ik weet het niet,.
Misschien kwam de kortsluiting toen mijn studenten een zelfgemaakte "taichi -bezemvorm" plus een "taichi -taartvorm" demonstreerden? Ik weet het allemaal niet. Toen kreeg de auteur plots bijna iets van het verschieten. Maar wat ik precies bijna kreeg, wel, ik zou het ook allemaal niet meer weten. Dit zijn de feiten, maar wat er nadien precies fout is gegaan, ik zou het niet weten.
Ik weet ongeveer alles over bipolaire circulaire asymmetrische communicatiepatronen, maar toch zou ik het niet weten.
Vorig jaar heb ik eens iets gegeten. Maar wat precies, dat zou ik ook niet meer weten. Erg is dat en in die omstandigheden is het dan ook niet te verwonderen dat al mijn stages continu mislukken. Tenslotte is het geheugen een baken, een oriëntatiepunt waar wij niet zonder kunnen.
°De feiten en de calamiteiten.
_______________________
Gewoon de feiten even op één rijtje zetten, maar die feiten ben ik ook al vergeten. Ik heb er alle begrip voor dat ook mijn studenten ook eens willen overdrijven. Maar, een taichi-taartvorm uitvinden, dat is toch overdreven. O ja, nu herinner ik het mij: is een taichi- bezemvorm soms normaal? Neen, en als u op dit onderdeel volmondig "ja" antwoordt dan weet ik het ook niet meer.
En dan nu de calamiteiten want van het één kwam het ander, maar wat er kwam,dat ben ik ook al vergeten. Soit, en si en la en zus en zo, en in een mum van tijd had ik een slechte communicatie met mijn studenten gevolgd door een goede communicatie over onze slechte communicatie. Gelukkig, want zo niet was ik die goede communicatie ook nog eens vergeten. Er bleef toch iets naar geestigs tussen beide partijen hangen, maar wat precies, dat ben ik ook al vergeten. Als ik mij goed herinner, dan herinner ik mij daar allemaal niets van want ons geheugen manipuleert en verdraait de feiten altijd in ons eigen voordeel. Soms is zelfs nadeel een voordeel.
Ach, het verwondert mij dat ik desondanks toch nog zo scherp over feiten en calamiteiten buitengewoon simultaan kan denken. Weliswaar onder bepaalde omstandigheden.
Het ergste is nog wel dat mijn studenten achter mijn rug over mij grapjes maken. Ik zeg hen nu duidelijk: "Vrienden, vrienden, humor is altijd een vorm van falsificatie. Stop daar toch mee!"
Alhoewel, geen humor is misschien nog een grotere vorm van falsificatie, stop daar dan ook maar mee. Enfin, dit alles om u te zeggen dat onze stage in Accapulco alweer op een mislukking is uitgedraaid. En die is grotendeels te wijten aan mijn positieve gesteldheid tegenover het leven in het algemeen.
°Vergeven.
_________
Ach, er valt best met de auteur te praten. Ik ben zelfs bereid om mijn studenten te vergeven, en ik denk dat daar precies mijn probleem zit...Ik zou ze wel willen vergeven, maar ik slaag er maar niet in want als ik mij bijna herinner wat ik hen moet vergeven, dan ben ik reeds vergeten dat ik hen moet vergeven. Vergeven kan ik niet want ik vergeet gewoon wat ik hen moet vergeven.
Op den duur zou een mens nog verlangen naar een lichte vorm van "Selectieve Alzheimer" om al die rotzooi van mijn studenten toch maar te kunnen vergeven! Selectieve Alzheimer zou voor mij, jammer genoeg, de enige uitweg zijn, maar ik ben vergeten dat ik reeds geruime tijd een zware vorm van Selectieve Alzheimer heb. Ik laat mij nu reeds sponsoren door de handelsrechtbank omdat ik mijn facturen wel wil betalen, maar ik vergeet telkens dat ik ze nog moet betalen. Positief denken, zwijg er mij stil van want daar weet ik alles van!
En dan plots werd ik geconfronteerd met schoonheid die troost:
"Wat een ellende als een mens wel in staat is te vergeten, maar niet in staat is om te vergeven omdat hij vergeten is wat hij moet vergeven" zeiden mijn studenten.
" Maar ik ben wel in staat om rond deze problematiek een open communicatie en een debat te voeren" sprak ik tot mijn studenten.
"Je moet leren om gewoon voor je eigen zwakheden uit te komen." zeiden mijn studenten!
"Neemt u mij niet kwalijk, ik heb geen zwakheden want ik ben ze allemaal vergeten " zei ik.
Welke ellende allemaal. Welke ellende. Zonder geheugen heeft een mens niet eens zwakheden.
°Beelden spreken.
______________
Zo zou ik nog wel uren door kunnen gaan met het analyseren van mijn mislukte stage in Kappadocië, maar laten de beelden voor zich spreken. Deze beelden van mijn studenten in volle actie werden geregistreerd door Ria (Mavaal) tijdens onze mislukte stage in Lapland en kom nu eens niet vertellen dat zoiets nog normaal zou zijn. Deze foto's worden momenteel overschilderd door Tuinmans, onze enige nog levende kunstenaar die deze foto's gaat overschilderen. Reuze benieuwd naar de uitslag...
Tuinmans: "Kaaijk, eens Ier. Waai kraaigen vollegens maai Ier iejen partaai schilderaaien. Zoe daanig dat u gerust u taaigen maai meugt zeggen. Als waai maain schilderaaien nu vergelaaiken met de schilderaaien van Van Daaik dan valt het oep dat te maain vaaral nie gemoekt zaain um naar te kaaiken maar vooral om naar oewiet(uit) te kaaiken!" aldus Tuinmans. " U moogt oewek maain schilderaaien niet vergelaaiken met die van de gebroeders Van Daaik. De gebroeders Van Daaik moet u eerder vergelaaiken met de gezusters Van Ziejebroek." Jawatte, zeg.
Ziezo. Eer we er erg in hebben hangen main baide studenten alweer in de Modern Tate in Londen. Welke ellende toch allemaal!
Ik stop ermee. Het volstaat om te zeggen dat mijn stage alweer mislukt is en dat ik daarover een plaatsvervangend schaamtegevoel heb ontwikkeld(zie foto's).
Hieronder ziet u mijn studenten tijdens onze stage in Oslo terwijl zij iets uitvoerden maar wat precies ...dat ben ik vergeten. Kon ik het ze maar vergeven. Helaas, dat kan ik niet.
De taichi- bezemvorm in een uitvoering van Boris Berezovsky.
De taichi- taartvorm in een uitvoering van Ghyslaine Raphanel.
| 
