|
FILOSOFIE-FILOSOFIE-FILOSOFIE-FILOSOFIE-FILOSOFIE-FILOSOFIE
HOERA, WIJ ZIJN IN FEESTSTEMMING!
HEDEN WERD DIT BLOG IN DE RUBRIEK
“FILOSOFIE”
ONDERGEBRACHT.
Vorige week vernamen Josée en de auteur van derden dat dit blog “Taoïsme voor Totaal Ongeletterde Mensen” terecht onder de ‘Rubriek Filosofie’ werd ondergebracht. Gefeliciteerd, maar dat was toch wel even schrikken! Welke verpletterende verantwoordelijkheid rust nu op onze schouders! Omdat wij bovendien ook nog met stip op nummer drie in de filosofische populariteitspoll staan, omdat wij nog véél beter kunnen maar dat niet willen(althans volgens lezer P. Constant), daarom hadden Josée en de auteur besloten om dit nieuwe verschijnsel eens ferm te gaan vieren door onszelf te trakteren op een filosofisch traktaat in het gerenommeerde sjieke Hasseltse Chocolade Café.
PS: Alles kan altijd beter, maar de trieste waarheid is, waarde lezer P. Constant, de trieste waarheid is dat wij wel beter zouden willen kunnen, maar helaas niet beter kunnen… Dat is de waarheid en u zult begrijpen dat wij als filosofen vanaf vorige week naar de waarheid zoeken.
“Wat is dat eigenlijk die filosofie?” zei Josée, “en wat zijn eigenlijk feitelijk filosofen? Hoe komen die mensen aan de kost?”
“ Trek je het niet aan Josée, dat weet ik zelf ook niet, maar wij ontkomen niet aan de naakte feiten dat wij beiden voortaan filosofen geworden zijn. Zelfs dat komen wij samen wel te boven”zei ik. “Filosofen zoeken namelijk naar de waarheid zonder die ooit te vinden”.
“ Is zo’n filosoof dan als iemand die ’s morgens naar zijn onderbroek zoekt in het besef dat hij die nooit zal vinden?” zei Josée.
“ A peu près” zei ik
“ Zijn die filosofen dan gasten die, terwijl het smeltwater van de ijskappen reeds in hun broek staat toch nog over constructie en deconstructie van ronde en vierkante keukentafelpoten lullen?” zei Josée.
“ Neen Josée, jij verwart een filosoof met een keukenfilosoof, in uw geval spruit uw verwarring voort uit de gerenommeerde TV kok met name Piet Huizen Truiten.
Om u van die Huizen Truiten toch enigszins een gedacht van te geven: die Piet Huizen Truiten is geen filosoof, maar hij is zoiets als de Steve Stevaert van het betere dessert” sprak ik.
“ En wie is dan die Steve Stevaert” sprak Josée?
“ Dat is zoiets als een soort Montaigne van het betere aperitief” sprak ik.
“ Die gast, die Huizen Truiten, die kan anders ook aardig wat aflullen” sprak Josée.
“ Opgepast Josée….opgepast! Let volgens mij voortaan eens beter op je persuasief woordgebruik, Josée ” zei ik. “Het werkwoord “lullen”heeft veel te veel filosofische connotaties. Gedenk het volgende: heden nog werden jij en ik opgenomen in de galerij der onsterfelijke geliefde denkers waarin onder andere ook Voltaire opgenomen is. Punt twee: gedraag je niet zo vulgair, zo niet schrijf ik op staande voet een Tractatus Vulgaris over alle stommiteiten die jij hier zo maar zit uit te kramen.”
NOOT: Mei 68.
Zei ik zo tegen Josée daar in het Chocolade Café. Josée mag dan nog veel slimmer zijn dan ik, dat is geen probleem. Maar, alhoewel ze daartoe de neiging vertoont, moet Josée op filosofisch gebied toch niet riskeren zomaar iets en om het even wat uit haar darmen te blazen of ik vat ze meteen bij haar onlogische lurven. Ik heb namelijk in de jaren 60 Sartre, (de grote Sartre) in Parijs nog in een volkscafé meegemaakt nadat hij die Simone au Revoir, of hoe heette dat vrouwmens toen ook alweer tegen de vlakte sloeg en vervolgens de ogen ten hemel hief en uitriep: “God is dood!”
Om vervolgens op een waardige wijze een oproep tot wederopstanding tot de verdrukte volkeren der aarde te richten. Dat heb ik toen allemaal zelf meegemaakt daar in café “ Le Citoyen Néantissant” daar in Parijs in soissant wit . Jawatte zeg, bonjour zeg, au revoir…. Zelf allemaal meegemaakt en zoiets beklijft een mens voor de rest van zijn leven.
“ Ge moet toch maar durven” zei Josée. “ Heb jij toen niet tegen die Sartre gezegd dat hij niet naar de hemel, maar wel de andere kant op moest kijken want precies daar lag die Simone toch par terre tegen de vlakte?”
“ Daar is tijdens zo’n revolutie absoluut geen tijd voor Josée! Sprak ik. De gesneuvelden stierven toen nog een doodgewone natuurlijke dood en de levenden moesten plakkaten schilderen om de aanstaande nakende bezettingen logistiek te bevoorraden. Iedereen stond toen op de barricaden en daar was allemaal over nagedacht door Sartre. En dat allemaal terwijl die Au Revoir daar voor het minste stond te janken want wij kunnen rustig stellen dat dat mens zich letterlijk de geschiedenis binnen gejankt heeft, stopten wij de doden gewoon in de grond en dat was het dan.
Om op alles voorbereid te zijn had ik uit voorzorg toch maar mijn persoonlijke verpleegster naar de revolutie meegenomen zodat wij die altijd bij de hand hadden. Jaja Josée, ik beken dat mannen, helden en revolutionairen soms ook troost nodig hebben. Ik beken. Ja, Josée, dat waren nog eens woelige tijden die absoluut niet te vergelijken zijn met de bourgeois cultuur van vandaag: wij stonden toen tot onze nek in het bloed en nog, zelfs dan nog speelden wij met de kaarten!”
Zo, aldus… en, nog veel meer sprak ik kalm maar vastberaden tot Josée, daar in het Chocoladecafé in Hasselt. Om vervolgens in een langdurig en zwijgend overpeinzen te verzinken.
“ Gaat het nu al wat beter?” vroeg Josée na een poos, bezorgd.omdat zij vermoedde dat mijn laattijdig verwerkingsproces pas nu was begonnen.
“ Het is allemaal voorbij, Josée, maar laten wij dan tenminste filosofen zijn, nu wij ze toch al zijn omdat wij ze geworden zijn.” sprak ik.
NOOT: Soms gaat het raar in het leven. Wie had ooit gedacht dat Josée en de auteur ooit nog baanbrekend filosofisch werk zouden afleveren? Terwijl niemand het in deze vertwijfelde tijden nog zag zitten, terwijl het ‘leger des onheils’ oprukte, terwijl een ieder verscheurd in het duister tastte, trad de auteur niet de wereld en de werkelijkheid maar uiteindelijk zichzelf tegemoet … om na verloop eigenlijk feitelijk vast te stellen dat hij ter zelfde tijd in feite diezelfde wereld met de kracht van de waarheid die in hemzelf verborgen zat wist te verblijden.
Josée en ik mogen de wereld verblijden… welke vreugde! Zoiets is toch allemaal niet of nauwelijks te geloven!
“De broze tederheid van de waarheid heeft zo haar eigen onontwarbare dynamiek” sprak ik.
“Herinner jij je nog de tijd van toen, de tijd toen wij nog geen filosofen waren” mijmerde Josée.
“Dat moet dan wel heel lang voor onze tijd geweest zijn” sprak ik.
“Dit ‘dronken-wankelen’ in het creatieve uur, die autistische duizeligheid als gevolg van volgehouden denken van de eerste orde, kent zijn kater reeds” zei Josée.
“ Trek het je niet aan mijn lief kattinnetje. Dat is normaal, want de eenzaamheid verdubbelt zich bij de voortplanting” zei ik.”
“ Wij waren toch samen afgesproken om ons gedurende de volgende 1000 jaren niet voort te
Planten!” merkte Josée op…
“Ga maar blogje. In een ambivalent vaarwel, je behoort niet langer ons beiden.
Vaya con Dios ! »
AUTEUR: Walter Marsoul.
| 
Borderline...
