Zondag 26 november 2006
Waarom de tai chi stage aan de Côte d’Opale in 2006 mislukte...
|
Het Betere Taoïstische Kwaliteits Blog voor de Totaal Ongeletterde Mens van Vandaag. |
Beste bezoeker, wie je ook bent: wees welkom. Deze site “TAOïsme voor TOTAAL ONGELETTERDE MENSEN” is één gezellige puinhoop, waaraan je de jouwe kunt toevoegen. Het leven is mooi, en daar mogen wij schoonheid aan toevoegen: bestijg de trein dus nooit zonder je valies met dromen. Maar tegelijkertijd is het leven ook één grote gestructureerde troep waaraan wij met overgave de onze toe voegen. In beide gevallen: veel plezier…Walter Marsoul.
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Vrijdag 24 november 2006
Woensdag 22 november 2006
toespraak van Nelson Mandela
Onze grootste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze grootste angst is dat we onmeetbaar krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis waar we
het meest bang voor zijn.
We vragen ons af: Wie ben ik dat ik briljant, prachtig,
talentvol, fantastisch zou zijn.
Wie ben je eigenlijk om dat niet te zijn. Je bent een kind van
God.
Jezelf klein voordoen dient de wereld niet.
Er is niets verlichtend aan om te krimpen
opdat andere mensen zich niet onzeker
zullen voelen in je buurt.
We zijn bedoeld om te stralen zoals kinderen doen.
We zijn geboren om de glans van God te manifesteren
die in ons is.
Het zit niet in sommigen van ons, het zit in iedereen.
En als we ons eigen licht laten schijnen,
geven wij onbewust anderen toestemming om hetzelfde te doen.
Wanneer wij bevrijd zijn van onze angst,
bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.
Vrijdag 17 november 2006
Stille Taichi Stage in de Natuur: Côte d' Opale chez Monique.Donderdag 16 november 2006
Op 14 juli houdt de auteur een toespraak voor de Franse Strijdkrachten.
Donderdag 16 november 2006
Tijdens een demonstratie "Chinese Martial arts" inspecteert de auteur struikgewassen.
Donderdag 16 november 2006
De auteur voert een geloofwaardig gesprek.
Donderdag 16 november 2006
De auteur inspecteert zijn virtueel tuinhuisje.
Woensdag 15 november 2006
STAN LAUREL EN OLIVER HARDY: Helden met duizend gezichten.
Stan en Oliver vormden samen het wellicht meest komische filmduo, de gezelligste puinhoop uit de filmgeschiedenis. Als het leven dan al één grote puinhoop mocht zijn, dan voegden zij er alvast met overgave de hunne er aan toe en mocht het leven niet altijd een feest zijn, het is tenminste dan toch een puinhoop.
Vanuit yin- yang standpunt verhoudt zich de uiterlijke gestalte van Laurel tot Hardy als Yin tot Yang. Den Dikke(yang) en de Dunne(yin). Hardy is breed, groot en uitgezet, dus yang. Laurel daarentegen is klein, mager en tenger, dus yin. Maar, niets of niemand is yin of yang zondermeer, iets of iemand vertoont pas yinne of yange kenmerken ten overstaan van iets of iemand anders. Ten overstaan van Laurel lijkt Hardy yang, maar ten overstaan van de reus Gulliver zou Hardy een mietje zijn. (yinne uiterlijke kenmerken vertonen) Laurel daarentegen vertoont ten overstaan van Hardy yinne uiterkijke kenmerken, maar ten overstaan van een kabouter zou hij danig yang overkomen.
Niets is immers wat het lijkt. Iets is pas wat het is ten overstaan van iets anders of in relatie tot iets anders en bovendien heeft een elke yinne persoonlijkheid ook yange trekjes en omgekeerd. Een yinne persoonlijkheid die plots yang voor de dag komt kan een grappig effect sorteren.
Laurel en Hardy hadden beiden afzonderlijk een niet zo succesvolle solocarrière achter zich
vooraleer zij in 1927 met succes als komisch duo herbegonnen. Samen, en ook dit is niet te verwonderen vermits vanaf 1927 yin met yang “verbonden” werd. Waren zij echter te eng aan en met elkaar “gebonden”geweest dan hadden zij nooit zulke creatieve yange vlucht kunnen nemen. Hun yange creatieve impuls is bijna een eeuw later nog zichtbaar aanwezig. Beide “oerpolen” yin en yang waren vanaf 1927 verenigd, ze waren nauw met elkaar verbonden en zij slaagden er in om de mannelijke en vrouwelijke oerprincipes te ontdekken en die principes publiekelijk en succesvol te vertonen.
Dat de vereniging van yin - yang principes niet van een leien dakje liep(zoals trouwens iedereen wel op tijd en stond zelf kan ondervinden) spreekt voor zich, maar de spanning die daardoor ontstond werd in hun geval omgebogen tot voor iedereen herkenbare humor. Het deed de bioscoopbezoeker immers deugd om ook eens anderen herkenbaar te zien sukkelen in hun yin –yang relatie. Yin –yang is geen kwestie van discours, maar een kwestie van een helder discours: in hun films is Hardy de yange knorpot, de zelfzekere brombeer die van het eigen gelijk onwrikbaar overtuigd is.
Hardy: ” Well, here’s another fine mess you’ve gotten me into!” Vrij vertaald … dat het alweer de andere is (in dit geval Den Dunne) die Den Dikke in de “shit” helpt. Zulk verwijt is herkenbaar in elke relatie, want het is een feit dat het altijd de andere is die er een puinhoop van maakt. OK, in ons persoonlijk geval is dat daadwerkelijk ook zo, maar in alle andere gevallen, zoals in het geval van Den Dikke, komt zulke projectie nogal lachwekkend over. Humor ontstaat door herkenbaarheid van een herkenbare situatie en het is niet te verwonderen dat die herkenbaarheid voor de toeschouwer soms “helend” (heel makend) kan werken. Humor kan beide partners helen want “heel worden” is immers de diepere zin van hun vereniging, van hun verbinding. Samen heel worden is de reden (zelfs de noodzakelijkheid) voor hun gemeenschappelijke band, het is het nut van hun wederzijds verbond..
Karakterieel is Laurel de yinne tegenpool van Hardy, het verlegen Markske Vertongen, dat wat naïef, wereldvreemd en onaangepast niet is opgewassen tegen de hardheid van het “no nonsens bestaan”. Hardy is ook niet tegen het leven opgewassen, maar hij gelooft rotsvast van wel. Hij is er zelfs van overtuigd dat hij in alle omstandigheden altijd een stap of twee voor is op de rest van de wereld.
Zodoende en op die manier staan ze er dan samen als onafscheidelijk yin- yang duo. Zij beiden, Laurel en Hardy zijn de archetypische helden uit een oud verhaal. Deze beide heren
(want yin en yang zijn geslachtoverstijgende begrippen) geven er samen een lap op om er bij leven en welzijn, in goede en kwade dagen, door dik en dun, “één gigantische puinhoop in het kwadraat” met voorspelbare afloop van te maken.
Buiten de filmset in het werkelijke leven was Oliver een yinne persoonlijkheid, die als men hem iets vroeg steevast antwoordde:”Ask Stan”. Oliver was een gemakzuchtige ietwat inerte persoonlijkheid, de uitgezette dikkerd. Hij was wel een yinne persoonlijkheid wiens lichaam zich yang uitte, en ook dat is herkenbaar want elke “binnenvetter” heeft soms last van overgewicht.
Daarentegen was Stan in het werkelijke leven de yange persoonlijkheid, hij was alert, creatief en financieel goed bij de pinken. Hij was een pienter en driftig baasje.
Samen vertolkten, vertaalden en hertaalden zij op hun manier, in hun tijd en met hun middelen de oermythe van het vrouwelijke en het mannelijke, het verhaal van de animus en de anima, van yin en yang in vele voor elk mens herkenbare facetten en schakeringen. Zulke helden zullen altijddurend onder ons blijven leven, want mythische helden hebben tienduizend gezichten en ze sterven nooit. Zij zijn helden met een duidelijk verhaal en ze zijn bovendien helden met herkenbare gezichten die verdacht veel op dat van u en van mij lijken. Zij zijn de ware helden met de tienduizend gezichten. Helden sterven nooit.
auteur: Walter Marsoul
Woensdag 15 november 2006
Wat verstaan wij onder realiteit want ook ik zie ze vliegen…
Maar wat verstaan wij eigenlijk onder de “realiteit?”Wittgenstein maakt een onderscheid tussen “Welt” en “Wirklichkeit”, tussen wereld en werkelijkheid. Daarbij staat Welt voor alles wat wij met taal kunnen benoemen(stoel, tafel) en Wirklichkeit staat voor hetgeen men niet met taal kan benoemen. Als God bestaat dan zal die dus niet tot Wereld, maar wel tot de Werkelijkheid behoren en over die Werkelijkheid kan men zelfs niet met woorden spreken want daar zijn eenvoudigweg geen woorden voor. Vrij vertaald betekent dit dat wij over God niets kunnen zeggen omdat die onze woorden en begrippen te boven gaat. Wij kunnen over God alleen maar wat zeveren, maar dat wil nog niet zeggen dat wij God niet zouden kunnen ervaren als een realiteit of dat God zich niet zou kunnen tonen. Godsbegrippen liggen immers achter de zichtbare realiteit van de zichtbare wereld.
Het Boeddhisme ziet die zichtbare realiteit in de zichtbare wereld als een droom waaruit de mens moet ontwaken en wie ontwaakt uit de realiteit van alledag ziet pas de dingen zoals ze in werkelijkheid zijn.
Taoïsten hebben ook iets met de zichtbare en onzichtbare realiteit. Tswang Tse: “Tswang Tse droomde dat hij een vlinder was, en toen hij wakker werd wist Tswang Tse niet meer of hij Tswang Tse was die droomde dat hij een vlinder was, of dat hij een vlinder was die droomde dat hij Tswang Tse was.”
Het is duidelijk dat voor Tswang Ze de grenzen tussen de zichtbare en de onzichtbare realiteit niet langer duidelijk waren.De grootste mensen die de aarde voortgebracht hebben allemaal op het bestaan van een andere realiteit gewezen en Jesus Christus heeft iedereen tot vervelens toe er aan herinnerd dat wij oren hebben maar niet horen, en dat wij ogen hebben maar niet zien.(“En zie” komt meer dan honderd keer voor in het Nieuwe Testament) De vraag is dan:”Wat horen wij niet, en wat zien wij niet?” En over welke andere realiteit gaat het dan?
Laten wij die andere realiteit, zo die er al mocht zijn, gemakshalve de “realiteit achter de realiteit” of “de waarheid achter de waarheid” noemen.
Zoeken naar die realiteit achter de realiteit, naar die waarheid achter de waarheid blijkt ook bij dichters en kunstenaars ingebakken te zitten. In de jaren zestig van de vorige eeuw hadden mijn tijdgenoten de waarheid achter de waarheid definitief bijna achterhaald, helaas, waar is nu de spacecake van weleer? Waar zijn de niet foute champignons, waar is het welige gewas want de waarheid begon toen ook al danig in achtertuintjes op te schieten. Kunsten bloeiden en iedereen begon uit naam van de realiteit met borstel en penseel te zwieren of met de smodderpot rond te lopen. Tenslotte heeft eenieder recht op eigen realiteit en wat de toeschouwer ziet is realiteit. Boeiend.
Cultuurpessimisten als Lao Tse en Tswang Tse beweerden toch ook al dat wij de werkelijkheid meestal verstoord waarnemen maar, zij adviseren ons wel om eerst de zichtbare realiteit op een natuurlijke manier te ervaren of waar te nemen om vervolgens naar de realiteit achter de realiteit op zoek te gaan.
Maar, is een juist waarnemen van de zichtbare realiteit nog wel mogelijk in deze kunstmatige verstoorde, verstedelijkte en geïsoleerde reële wereld waarin wij terecht zijn gekomen? Ik meen van niet.
Ook in de praktijk van Taichi zien wij dat zelfs het contact met simpele realiteiten ( bijvoorbeeld de eigen ledematen) voor velen al een probleem is. Als men het contact met het eigen lijf verliest, dan hebben wij geen referentiepunten meer, want dat contact met het eigen lijf is een voorwaarde om de realiteit achter de realiteit te kunnen ontdekken..
Auteur: Walter Marsoul
Woensdag 15 november 2006
Een virtuele of een reële werkelijkheid? Met rijst of met frieten?
Wie heeft er niet eens een keer gedroomd door de lucht te kunnen vliegen, in de stellige overtuiging dat dit in werkelijkheid ook echt kon?
In de praktijk komt virtuele realiteit er nu op neer dat de “werkelijkheid” door technische manipulaties aan persoonlijke wensen en behoeften of aan dromen of wanen “a la carte et a la tete du client” aanpast kan worden.
De mens heeft al vanaf zijn aards paradijselijk bestaan de eigen beperkingen proberen te compenseren. door die beperkingen te omzeilen of ze aan de eigen wensen aan te passen: dat is niets nieuws. Icaros kon niet vliegen, maar toch probeerde Icaros door de lucht te vliegen. Waarmee hij achteraf bewees dat hij wel degelijk niet goed kon vliegen, maar wel dat hij onder bepaalde omstandigheden goed kon vallen. Veel later zou de mens tuigen uitvinden, vliegtuigen.
Wij zouden natuurlijk ook andersom kunnen werken en onze dromen en wanen kunnen afstemmen op de realiteit, maar dit is minder leuk.
“The sky is the limit”, nog leuker is via radicale auditieve, visuele en sensitieve influentie (hallo, zo heet dit) zich onder te dompelen in een virtuele realiteit waarin wij onze eigen oren kunnen vervangen door die van anderen, onze ogen door die van anderen, onze hersens door die van anderen, onze mening door die van anderen, ons voelen en ons oordeel door dat van anderen. In virtuele realiteit beslissen wij over iets waarover wij in de realiteit niet kunnen beslissen en die verstoring, die vervanging en die vervaging van begrippen wordt een totaal nieuwe realiteit die men een virtuele realiteit noemt. Van een bijna dood ervaring in een geremedieerde omgeving tot een “bijna verkoold ervaring” in een brandend autowrak, het kan. Dissociëren, loslaten is het paswoord en wij kunnen ofwel hoofdrolspeler ofwel publiek zijn, maar wij kunnen ook allebei tegelijk zijn. Dat betekent dat wij tegelijkertijd in het autowrak kunnen verkolen terwijl wij tegelijkertijd onszelf bussen of, en dat is de derde optie, ook nog eens onszelf, onszelf zien blussen. Dat zijn nu eens leuke dingen voor de mensen: dit betekent een kleine waterstraal voor de mens maar een grote voor de mensheid. Zoiets.
Wij kunnen de realiteit sturen tot geen verhaal of tot een ander verhaal, maar uiteindelijk worden wij niet langer gemanipuleerd zoals vroeger door anderen, neen, voortaan kunnen wij onszelf manipuleren en die nieuwe evolutie, eens op gang komen, is niet te stoppen.
Voortaan kunnen wij onszelf manipuleren, daar plezier aan beleven en wij werken ons uit de naad om dit alles te kunnen doen met de nieuwste technologieën
Verzet tegen vooruitgang is zinloos. Wat te denken van het verzet van boeren tegen de vooruitgang,
Een daad van verzet van simpele lieden met een smalle strook van bewustzijn die bij het zien van de eerste trein meenden dat hun koeien ooit nog eens gek zouden worden en geen melk meer zouden geven.
Het gebeurde allemaal iets buiten Mechelen en dit is nu wel een slecht voorbeeld, er zijn er betere te vinden. De virtuele realiteit staat op het punt om de gewone realiteit vervangen. Rest enkel de vraag: “Willen wij ze met rijst of met frieten”?
Auteur: Walter Marsoul.
Woensdag 15 november 2006
Wij hebben een ongelooflijke babbel in huis.
Onze cultuur is zo stilaan een geadvokatiseerde babbelcultuur geworden. Onvoorstelbaar hoe ver wij het in Vlaanderen kunnen brengen enkel door uit
onze nek te kletsen. Om geloofwaardig over te komen moet men immers een
spontane babbel in huis hebben zonder daarbij al te veel na te denken.
Het zakelijk en nuchter discours moet hier nog uitgevonden worden, het is vervangen door spreken zonder te denken.
Dat mag dan wel als schieten zijn zonder mikken ( Chinees spreekwoord), maar
dat is slechts een klein nadeel, het voordeel daarvan is dat wij spontaan en
vooral geloofwaardig overkomen. Eer wij er erg in hebben zijn wij in
Babbelend Vlaanderen beroemd en dan worden wij geïnviteerd om over iets
te komen praten, over een onderwerp bijvoorbeeld. Omdat het theoretisch
ook mogelijk is om over geen onderwerp te praten zijn wij in Vlaanderen in
feite allemaal beroemd. Gewoon beroemd, en als wij geluk hebben dan denken
en spreken wij zo slecht, en dan zeggen wij zo weinig dat wij geloofwaardig overkomen. Dat vraagt mediatraining. Waarschijnlijk worden wij minister in
een van de vijf deelregeringen om grote akkoorden af te sluiten of wij maken grappen en grollen in een panel of wij plaatsen ons voor een finaleplaats. Dan kunnen wij eindelijk publiekelijk opkomen voor verdraagzaamheid door oude
mensen in de media te beschimpen uit naam van de vrije meningsuiting en te
pleiten voor solidariteit of tegen de verzuring van de samenleving. Of ons te verwonderen dat het Vlaams Belang alweer scoort. Kunnen wij in Vlaanderen eigenlijk nog wel beter dan wat babbelen, in de file staan , de samenleving verleuken of een vierkantswortel trekken: jazeker, zo dom zijn wij ook weer
niet; wij kunnen altijd beter maar wij willen niet beter want dan riskeren wij
om niet geloofwaardig over te komen. Wij zijn een slim volk dat er voor gekozen heeft om van toeten of blazen te weten, om te babbelen zonder iets te zeggen,
om de samenleving te verleuken.
Wij zijn een volk van minnelijke schikkingen. Velen komen over als een geloofwaardige babbelende minnelijke schikking. Zij bedoelen zelfs niet altijd
het tegenovergestelde van wat zij zeggen want dan zouden zij helemaal niet geloofwaardig overkomen, zij weten zelf niet wat zij bedoelen. Bedoelden zij
maar niets!
Auteur: Walter Marsoul.
Dinsdag 14 november 2006
Al dan niet geloofwaardig overkomen.
In de smaak vallen, succesvol zijn, imago, netwerken, een vlotte babbel… dat is de buitenkant.
Buiten en binnen vormen samen alweer zo’n complementair paar. Er is geen buitenkant zonder een binnenkant en omgekeerd. Beide kanten(yin en yang) zijn even belangrijk en evenwaardig. Leve de buitenkant(yang), om te overleven en om geloofwaardig over te komen. Leve de binnenkant(yin), want geloofwaardig overkomen is één, maar geloofwaardig zijn is nog wat anders. Taichi is buiten- en binnenkant, yin en yang harmoniëren zodat de buitenkant de binnenkant wordt, en omgekeerd. “Geloofwaardig overkomen” betekent daarom nog niet “geloofwaardig zijn.”
Mijn studenten en ik komen nu wel toevallig geloofwaardig over. Dat is niet zo moeilijk. Het volstaat om uit te kijken wat wij zeggen, wat hetzelfde is als iedereen gelijk te geven. Was iedereen maar zoals wij: volkomen bescheiden, vredelievend, tactvol en de redelijkheid toegedaan. Wij kunnen als het echt moet ook naar elkaar luisteren, alhoewel, wat maakt dat eigenlijk uit want mijn studenten horen toch nooit wat ik zeg en dat komt omdat ik nooit zeg wat zij graag horen. Het omgekeerde is ook het geval want als ik zeg wat zij graag horen dan pas horen zij wat ik zeg. “Bedankt voor uw fantastisch geloofwaardige les, vandaag was u bijzonder goed en ik heb veel mogen leren.”. “U bent aan uw beste seizoen bezig qua record aantal aan fantastische lessen” zeggen zij dan. “U klinkt bijzonder geloofwaardig” zeg ik dan.
Soms krijgt een mens lofbetuigingen voor iets waar hij geen verdienste aan heeft, en soms worden wij miskend voor bijzondere verdiensten. Dat is niet zo erg, het houdt de boel in evenwicht en het belet ons naast onze schoenen te lopen en dank zij onze nederigheid vallen wij dan weer overal in de smaak.
In wederzijdse omgangsvormen overstijgt onze “naturel” het Europese gemiddelde. Mijn studenten komen van goeden huize, hun moeders speelden piano maar zitten momenteel op jazzballet, en hun vaders zingen in een boys band. Niets bijzonders dus? want om in de smaak te vallen is het beter niet te veel uitzonderlijke dingen te doen, niet te veel in de schijnwerper te lopen en in geen geval radicale vragen te stellen, niet aan onszelf, niet aan anderen.
Om echt en geloofwaardig te zijn echter zullen wij onszelf toch een paar radicale vragen moeten stellen, .
Kinderen kunnen zulke radicale vragen stellen, het zijn vragen die ons rechtstreeks confronteren met zowel de binnenkant als de buitenkant. Uit een kindermond klinken die humoristisch en naïef.
Dinsdag 14 november 2006
NIEUW: VOORTAAN OOK VOOR TOTAAL ONGELETTERDE MENSEN!
Woensdag 8 november 2006
“Waarom ben jij zo stil?”vraagt hij. Verstilling is iets anders dan niet deelnemen aan het leven, in tegendeel, verstilling biedt meer kansen om juister deel te nemen aan het leven want verstilling is een vertraging en een versimpeling van het leven. Met twee gaspedalen maar zonder remmen is onze westerse samenleving een ideale voedingsbodem voor het extremisme van het doen. Doen, alsmaar doen. Wij beheersen de kunst van het “doen”maar zijn de kunst van het “niet doen”verleerd. Wij zouden alsmaar willen doen zonder eens een keertje niet te doen…Wij zouden willen leven zonder sterven, wij willen een nu zonder een later en wij willen drinken zonder een kater. Wij zijn extremisten van het eenzijdige doen geworden; of/of mensen. Ofwel beschouwen wij het leven zoals slecht weer; wij schuilen en wachten tot het voorbij is, ofwel storten wij ons vol van vitaliteit in het volle leven. Roekeloos marcherend gaan wij er dan voor(geven er een lap op) maar wij begrijpen niet dat vitaliteit niet enkel een kwestie van volhouden is, maar vitaliteit is ook een kwestie van opnieuw beginnen. Van weten te stoppen om opnieuw te beginnen. Het ganse Taichi is een kwestie van juist stoppen en juist beginnen. Maar…als wij het begin en het einde nu eens naadloos in elkaar zouden kunnen laten overgaan? Wel, dan wordt beginnen een vorm van stoppen, en stoppen wordt een vorm van beginnen. Meer nog, stoppen wordt eigenlijk beginnen en beginnen wordt dan stoppen. Ofwel/ofwel wordt dan en/en, uiteindelijk één éénheid van handelen.
Op die manier verliezen wij bijna geen energie vermits wij dan “doen door niet te doen. Ziedaar het Chinese“Wuwei”!Omdat wij ons helder bewust zijn van wat wij(niet/wel)doen is Wuwei de huisfilosofie achter alle interne martiale kunsten. Tenslotte kan elke idioot “wel iets doen” maar, elke idioot kan “niet iets niet doen.”Wie organiseert eens een wereldrecordpoging “Stoppen”bijvoorbeeld, of “De dag der Bedlegerigheid”(één dag per jaar verplicht te bed blijven liggen)gezellig met z’n allen, zonder ochtendspits en dat op wereldschaal. Ach, de meeste dagen loonden toch al niet om uit bed te stappen Doen, zonder doen, tenminste één dag zonder rellen, lellen of bellen, van Peking tot Paal. Doen!
Auteur : Walter Marsoul
Woensdag 8 november 2006
praten of stoppen met praten?
Makkelijk gezegd, dat weet ik natuurlijk ook wel, maar laat ons alvast beginnen met te proberen om alle grote woorden kalmpjes uit te spreken en tussen twee woorden het kleinste kiezen. En als zulks lukt, dan kunnen wij misschien beginnen met af en toe al eens te stoppen met praten. Praten is onze motor continu starten en dat is een vorm van energieverlies. Daarom(en om nog veel meer)is het best te zwijgen zegt Lao Tse. Hij zei dat hij over Tao beter niets kan zeggen, maar hij heeft er dan toch maar iets over gezegd. Hij heeft gezegd dat het beter is om er niets over te zeggen, maar om dit te zeggen moest hij uit de aard der zaak iets zeggen. Het is bijzonder aangenaam om te praten met mensen die zwijgen. Omdat praten onaangenaam en vermoeiend is moet men ophouden om patiënten in dagtherapie daarmee te straffen.
Stop met praten, chatten, gsmmen, met wild geraas, om de geneugten te herontdekken van het zwijgen, de verrukking van een fatsoenlijke en verfijnde conversatie. Ach, dit is een hopeloos betoog, misschien moeten wij gewoon maar het stotteren herwaarderen. Eind goed, al goed.
°wordt vervolgd°
Auteur : Walter Marsoul
2 reacties op dit bericht
tweety
titel