Wat verstaan wij onder realiteit want ook ik zie ze vliegen…
Maar wat verstaan wij eigenlijk onder de “realiteit?”Wittgenstein maakt een onderscheid tussen “Welt” en “Wirklichkeit”, tussen wereld en werkelijkheid. Daarbij staat Welt voor alles wat wij met taal kunnen benoemen(stoel, tafel) en Wirklichkeit staat voor hetgeen men niet met taal kan benoemen. Als God bestaat dan zal die dus niet tot Wereld, maar wel tot de Werkelijkheid behoren en over die Werkelijkheid kan men zelfs niet met woorden spreken want daar zijn eenvoudigweg geen woorden voor. Vrij vertaald betekent dit dat wij over God niets kunnen zeggen omdat die onze woorden en begrippen te boven gaat. Wij kunnen over God alleen maar wat zeveren, maar dat wil nog niet zeggen dat wij God niet zouden kunnen ervaren als een realiteit of dat God zich niet zou kunnen tonen. Godsbegrippen liggen immers achter de zichtbare realiteit van de zichtbare wereld.
Het Boeddhisme ziet die zichtbare realiteit in de zichtbare wereld als een droom waaruit de mens moet ontwaken en wie ontwaakt uit de realiteit van alledag ziet pas de dingen zoals ze in werkelijkheid zijn.
Taoïsten hebben ook iets met de zichtbare en onzichtbare realiteit. Tswang Tse: “Tswang Tse droomde dat hij een vlinder was, en toen hij wakker werd wist Tswang Tse niet meer of hij Tswang Tse was die droomde dat hij een vlinder was, of dat hij een vlinder was die droomde dat hij Tswang Tse was.”
Het is duidelijk dat voor Tswang Ze de grenzen tussen de zichtbare en de onzichtbare realiteit niet langer duidelijk waren.De grootste mensen die de aarde voortgebracht hebben allemaal op het bestaan van een andere realiteit gewezen en Jesus Christus heeft iedereen tot vervelens toe er aan herinnerd dat wij oren hebben maar niet horen, en dat wij ogen hebben maar niet zien.(“En zie” komt meer dan honderd keer voor in het Nieuwe Testament) De vraag is dan:”Wat horen wij niet, en wat zien wij niet?” En over welke andere realiteit gaat het dan?
Laten wij die andere realiteit, zo die er al mocht zijn, gemakshalve de “realiteit achter de realiteit” of “de waarheid achter de waarheid” noemen.
Zoeken naar die realiteit achter de realiteit, naar die waarheid achter de waarheid blijkt ook bij dichters en kunstenaars ingebakken te zitten. In de jaren zestig van de vorige eeuw hadden mijn tijdgenoten de waarheid achter de waarheid definitief bijna achterhaald, helaas, waar is nu de spacecake van weleer? Waar zijn de niet foute champignons, waar is het welige gewas want de waarheid begon toen ook al danig in achtertuintjes op te schieten. Kunsten bloeiden en iedereen begon uit naam van de realiteit met borstel en penseel te zwieren of met de smodderpot rond te lopen. Tenslotte heeft eenieder recht op eigen realiteit en wat de toeschouwer ziet is realiteit. Boeiend.
Cultuurpessimisten als Lao Tse en Tswang Tse beweerden toch ook al dat wij de werkelijkheid meestal verstoord waarnemen maar, zij adviseren ons wel om eerst de zichtbare realiteit op een natuurlijke manier te ervaren of waar te nemen om vervolgens naar de realiteit achter de realiteit op zoek te gaan.
Maar, is een juist waarnemen van de zichtbare realiteit nog wel mogelijk in deze kunstmatige verstoorde, verstedelijkte en geïsoleerde reële wereld waarin wij terecht zijn gekomen? Ik meen van niet.
Ook in de praktijk van Taichi zien wij dat zelfs het contact met simpele realiteiten ( bijvoorbeeld de eigen ledematen) voor velen al een probleem is. Als men het contact met het eigen lijf verliest, dan hebben wij geen referentiepunten meer, want dat contact met het eigen lijf is een voorwaarde om de realiteit achter de realiteit te kunnen ontdekken..
Auteur: Walter Marsoul
NIEUW: VOORTAAN OOK VOOR
