Even nadenken. - NOV 2010

Zelfs de Engel die zich
 
naast de Duivel zette,

leerde boosheid, list en ook

het vals verdraaien !

Ook in het " Boek des Levens " heeft elk blad twee zijden.
Op de voorzijde, vaak in sierlijke letters, schrijven wij mensen onze voornemens, wensen en verlangens.

Maar op de ommezijde schrijft het leven zelf, vaak in  minder sierlijke krullen, dat wat het met ons voorhad.
Veelal is die tekst hemelswijd verwijderd van wat wij zelf op de voorzijde hadden geschreven.

Zowel buiten als binnen zie je ze. Ze zijn op zoek naar een plaatsje voor de winter. Sommigen vinden echter de zool van een schoen of pantoffel tijdens hun zoektocht.
Een warme winterplek zal wel niet voor iedereen weggelegd zijn zeker ?!

Vorige donderdag te Gent naar het eindconcert geweest van Festival van Vlaanderen. Er waren drie fadista's- oa ook Raquel Tavares.

Waar ik echter het meest heb van genoten was het optreden van Christina Branco. Soms spreken wij van een "kippenvelmoment"; wel zo'n optreden geeft je iets waar je dagen later nog van nageniet. 

Je haren gaan ervan rechtopstaan en zelf wordt je er helemaal stil van.

Eén woord: U N I E K !

Vandaag, vanaf de middag, gaan we ons onderdompelen in de Gentse scene van Odegand.
Van Graupner tot fadista's: het wordt een dagje genieten van muziek !

Foto genomen vanuit de toren vlakbij deze Plaza Mayor.

De stenen, waarmee men de straten aanlegde,waren 

balaststenen van o.a. de slavenschepen.

Foto genomen van de overzijde van de baai, in de buurt van " El Castillo"; een fort van waaruit de baai bewaakt werd !

Het oude stadscentrum van Havana.

'k Las dit gedicht gisteren, laat in de avond. Geniet even mee  .

De hoop

Als wij elkanders handen houden
is alle ding om ons vergaan;
en lente en zon en herfst en koude
en 't vreemde van ons samengaan.

Geen denken dan, alleen beleven,
-doorstroomd, doorbrand; van vreugd, van pijn-
wat ons die kleine tijd wil geven
dat wij tezamen mogen zijn.

De warme stilte uwer woorden,
het zwaar uitspreken van mijn naam:
een luchtstroom die naar slopende oorden
mij vergezelt, mij houdt bestaan;

bestaan met heel dit dromenbroze,
met licht een hoop dat wij eens saam
zeer vredig in het oeverloze,
bedronken gras inslapen gaan.

Gabriëlle Demedts

Ik las, zopas, in een klein boekje een gedicht. Omdat ik het mooi vond wil ik jullie even laten lezen hoe J.L. De Belder het ooit verwoordde:





Kort Bestek.

De schoonste rollen zijn gespeeld.
Ik heb me bij mijn lief verveeld.
Een diepe wond raakt niet geheeld.
Mijn haar wordt grijzer.

De grootste helft is al voorbij
van 's levens drukte en geschrei.
De herfst blaast reeds op zijn schalmei.
Het goud wordt ijzer

en dat gaat roesten op den duur.
De beste wijn wordt stilaan zuur.
En buiten wordt het weder guur
van wind en ijzel.

Een ander lief komt er niet aan.
Soms kijkt de dood mij zijlings aan
en glimlacht onder 't verdergaan.
Hij gaat steeds lijzer.

De boeken blijven in hun rek.
Ik maak een kort en droef bestek :
dat luttel hens blijft op het dek
van 's levens zeiler -

terwijl de haven dichter komt
uit grijze verten en dat bromt
Gods misthoorn aan de horizont,
verlokkend - schrijnend.

J.l. De Belder

Om het even met " de Franse slag" te zeggen.

We kiezen voor liberté, fraternité en egalité en voor mij

mag daar bovenop gerust nog een beetje variété.

Zo wordt het leven pas boeiend.

Aan alle blogvrienden een fijn weekend geweest met, ook voor mezelf, veel zon en een aangename, genietbare, temperatuur !