Moe maar tevreden !

Nog één van de plekjes die ons dierbaar zijn op onze wandelingen.

Een beeldje, genomen in de buurt van "Las Dalias" op Tenerife, waar wij de kerstdagen doorbrachten.

 Aan alle blogvrienden m'n beste wensen voor het komende jaar.

Vooral een goede gezondheid en geniet van elke dag.

We zijn terug van een fijne vakantie op het zonnige Tenerife. Ginder gedurende twee weken de sneeuwmiserie vergeten en genoten van een bij wijle heerlijk stralende zon en dit alles bij een temperatuur van zowat 23 °. Bijgevoegde foto werd genomen op kerstdag.

Maar nu, op naar 2011 !

Waarschijnlijk ben ik een verzuurde Vlaamse Belg. Toch doen de berichten in de krant o.a. over de uitgekeerde leeflonen aan de vele nieuwe en nog steeds instromende Europese vluchtelingen (sic) mij vrezen voor het ergste.

Zij, onze politici, die allerlei wetten en decreten hebben gestemd, die mogelijk maken dat enorme sommen verdwijnen, geld dat zij met handen vol uit de zakken van de werkende Belgen hebben gehaald,  om het dan onder  de mom van solidarteit of een zogezegd  " asielbeleid " te verkwisten, moesten zich schamen.
Maar dat is nu precies iets wat je niet kan verwachten van een politicus.

Toch zullen zij, allen op hun eigen wijze, de eersten zijn om mekaar met de vinger te wijzen. Daar waar zij allen, en zij alleen, er in feite voor zorgen dat de ministeries dermate in mekaar verstrengeld zijn, dat geen kat er nog haar jongen in terugvindt.

En zo zijn ze gerust voor hun kiesvee! Want "Men" heeft het gedaan !.
Degene die werkt in dit land wordt ondertussen rustig en efficient gepluimd, tot op het bot -méér dan een half jaar wordt gewerkt voor de staatskas).- Ondertussen spelen de politici, met onze centen, het hele jaar door sinterklaas.
De vertrouwde wijze om hun stemmenaantal te houden. 

Neem nu volgend voorbeeld. 25% van de leefloners zijn zogenaamde vluchtelingen. Van die andere 75 % durft men niet eens zeggen hoeveel pas geregulariseerde Belgen daartussen zitten.

Vandaag las ik dat de leerkrachten, om reden van dwingende besparingen, niet moeten rekenen op een weddeverhoging vóór 2013.
En in dezelfde krant lees ik verder dat er voor de Congolese verkiezingen zomaar eventjes 14.000.000 worden vrijgemaakt.

Echt , België is een landje om van te snoepen. Maar wie zal snoepen en wie de snoep  betalen zal wordt er nooit bijgezegd.
Degene die dat durft te doen is onbehoorlijk en minstens erg verzuurd.

Deze morgen, 2 december, lag onze straat er prachtig bij. De versgevallen sneeuw had alles omgetoverd in een postkaart oude stijl.

De eerste echte winterprik van 2010. Vanmorgen, toen ik opstond,  zag de tuin er enigszins anders uit dan op een gewone zaterdag.

Even nagenieten nog van fijne vakantieherinneringen, nu  hier  de eerste kou ons reeds laat voelen wat de winter brengen kan.

Toen was alles heel wat warmer en leuker. We hebben ervan genoten met volle teugen, ja ook van de mochito's.

  Een dorpje met een brede aardeweg en zandpaadjes naar de eenvoudige  woninkjes. Aan het einde van de zandweg, het strand en de aanlegplaats voor enkele  gamele, maar felgekleurde bootjes. Daarnaast een klein, eenvoudig, kerkje. 
Dat alles voor de uitermate vriendelijke mensen die je begroetten met een echte glimlach. Zo mochten wij toen nog Praia do Forte ( Bahia ) ervaren.
Een dorpje waarvan een eigenaardige rust uitging. 

Bij het bekijken van foto's uit Tenerife kwam ik dit leuke plantje tegen.

'k Wil jullie het meegenieten gunnen.

De herfst, zoals ik hem zag vroeg in de morgen de voorbije 11 november.

Donkere dag.

En dit is alles wat ons na het zwoegen
Van zoveel jaren, alles wat ons rest:
De rimpels die ons aangezicht doorploegen,
Het leed dat immer groeit, en op zijn best

Een trossel povere herinneringen
Zo in der haast geplukt, een groet, een lach,
En wat muziek die in ons hart blijft zingen
De heugenis van een wat blijer dag.

Ach, dat er niets zijn luister kan bewaren
Geen bloem, geen bloesem, niets, geen man, geen vrouw !
Elk pad doorkruist en elke zee bevaren;
Het hart begeeft, en niemand is er trouw.

Kom, laat ons d'ogen en de vensters sluiten
De deuren dicht, de laatste gast ging heen;
De regen tokkelt op de dode ruiten,
Geef mij uw hand, ik voel me zo alleen.

Jan Melis

Ik heb de vorige inlage - spijtig genoeg ook jullie reacties - verwijderd in een poging één en ander bij te sturen. Sorry voor jullie werk.

Toch nog even terugkeren naar de herfstsfeer !

Voor al diegenen die nog kunnen dromen ! Ik bied jullie een foto aan van Utopia. Geniet ervan.

Naar aanleiding van financiële berichtgeving en verslaggeving over beursactiviteiten  kwamen volgende gedachten bij me op:

Petit à petit l'oiseau fait sont nid !

Leg nooit al je eieren in één nest, hoe aantrekkelijk die er ook uit ziet.

Zelfs de Engel die zich
 
naast de Duivel zette,

leerde boosheid, list en ook

het vals verdraaien !