Als kraaien in de wind !

De herfst, zoals ik hem zag vroeg in de morgen de voorbije 11 november.

Donkere dag.

En dit is alles wat ons na het zwoegen
Van zoveel jaren, alles wat ons rest:
De rimpels die ons aangezicht doorploegen,
Het leed dat immer groeit, en op zijn best

Een trossel povere herinneringen
Zo in der haast geplukt, een groet, een lach,
En wat muziek die in ons hart blijft zingen
De heugenis van een wat blijer dag.

Ach, dat er niets zijn luister kan bewaren
Geen bloem, geen bloesem, niets, geen man, geen vrouw !
Elk pad doorkruist en elke zee bevaren;
Het hart begeeft, en niemand is er trouw.

Kom, laat ons d'ogen en de vensters sluiten
De deuren dicht, de laatste gast ging heen;
De regen tokkelt op de dode ruiten,
Geef mij uw hand, ik voel me zo alleen.

Jan Melis

Ik heb de vorige inlage - spijtig genoeg ook jullie reacties - verwijderd in een poging één en ander bij te sturen. Sorry voor jullie werk.

Toch nog even terugkeren naar de herfstsfeer !

Voor al diegenen die nog kunnen dromen ! Ik bied jullie een foto aan van Utopia. Geniet ervan.

Naar aanleiding van financiële berichtgeving en verslaggeving over beursactiviteiten  kwamen volgende gedachten bij me op:

Petit à petit l'oiseau fait sont nid !

Leg nooit al je eieren in één nest, hoe aantrekkelijk die er ook uit ziet.

Zelfs de Engel die zich
 
naast de Duivel zette,

leerde boosheid, list en ook

het vals verdraaien !

Ook in het " Boek des Levens " heeft elk blad twee zijden.
Op de voorzijde, vaak in sierlijke letters, schrijven wij mensen onze voornemens, wensen en verlangens.

Maar op de ommezijde schrijft het leven zelf, vaak in  minder sierlijke krullen, dat wat het met ons voorhad.
Veelal is die tekst hemelswijd verwijderd van wat wij zelf op de voorzijde hadden geschreven.

Zowel buiten als binnen zie je ze. Ze zijn op zoek naar een plaatsje voor de winter. Sommigen vinden echter de zool van een schoen of pantoffel tijdens hun zoektocht.
Een warme winterplek zal wel niet voor iedereen weggelegd zijn zeker ?!

Vorige donderdag te Gent naar het eindconcert geweest van Festival van Vlaanderen. Er waren drie fadista's- oa ook Raquel Tavares.

Waar ik echter het meest heb van genoten was het optreden van Christina Branco. Soms spreken wij van een "kippenvelmoment"; wel zo'n optreden geeft je iets waar je dagen later nog van nageniet. 

Je haren gaan ervan rechtopstaan en zelf wordt je er helemaal stil van.

Eén woord: U N I E K !

Vandaag, vanaf de middag, gaan we ons onderdompelen in de Gentse scene van Odegand.
Van Graupner tot fadista's: het wordt een dagje genieten van muziek !

Foto genomen vanuit de toren vlakbij deze Plaza Mayor.

De stenen, waarmee men de straten aanlegde,waren 

balaststenen van o.a. de slavenschepen.

Foto genomen van de overzijde van de baai, in de buurt van " El Castillo"; een fort van waaruit de baai bewaakt werd !

Het oude stadscentrum van Havana.

'k Las dit gedicht gisteren, laat in de avond. Geniet even mee  .

De hoop

Als wij elkanders handen houden
is alle ding om ons vergaan;
en lente en zon en herfst en koude
en 't vreemde van ons samengaan.

Geen denken dan, alleen beleven,
-doorstroomd, doorbrand; van vreugd, van pijn-
wat ons die kleine tijd wil geven
dat wij tezamen mogen zijn.

De warme stilte uwer woorden,
het zwaar uitspreken van mijn naam:
een luchtstroom die naar slopende oorden
mij vergezelt, mij houdt bestaan;

bestaan met heel dit dromenbroze,
met licht een hoop dat wij eens saam
zeer vredig in het oeverloze,
bedronken gras inslapen gaan.

Gabriëlle Demedts