DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .

.

Het was toch een kind, mijn kind

　ik voel me verscheurd, uiteengerukt, gebruikt
het was toch Mijn kindje en Mijn buik
en ik, ik was erbij, geen trots dat ik het zeg
ik zei wat er ook gebeurt, dit ding moet weg

mijn vriend, hij zou niets weten
ik hield me tijden voor hem in, gewoon vergeten
en genoot van zijn genieten en zijn levenszin
maar kapot was het wel, daar binnenin

geopereerd ben ik, als menselijk alternatief
en waarom, waarom heb ik nu juist dit kind zo lief
en huil ik om haar, kus ik nooit geverfde muren
wat heb ik gedaan, die nonchalante uren

o, ik wil sterk zijn, ook als diep medelijden welt
om mezelf, terwijl het voor hem zo heel heel anders geldt
ik wil niet kwetsen maar wil ook niet lijden
O God, kunt u mij uit deze boze droom bevrijden?

mijn kind, wat heb ik je toch aangedaan
toe, wat nu als we even samen verder gaan
een lichte droom van jij en ik, ach mag ik even
om je daarna voor altijd aan God terug te geven

Geluid wordt stilte

wanneer het eentonig is,

ononderbroken.



Arthur  Verthé

.


buurman's gras

groen is het gras van buurman's gazon,
groener zijn klimop met slingers.
verslagen kijk ik naar mijn kale beton
o, als ik daar eens aan tippen kon..
maar ik heb alleen groene vingers.

Wees als een postzegel, laat niet los

voordat je je bestemming hebt bereikt.



Josh Billings

.


Hij is mijn muze... (Erno )

Je bent zo goed, niet te evenaren
ben je en het staat buiten kijf
mooie kop, sterk karakter, lekker lijf
en ogen om oneindig in te staren

Jij bent mijn allerliefste de meest
begeerlijke man die op deze aardkloot
in het wild los loopt en groot
is mijn verlangen, ontwaakt is het beest

Ik wil je niet temmen want het is juist
de oerdrang die diep van binnen
opborrelt en door de aderen ruist

Kookt, broeit en wacht zonder pijn
op Het hartstochtelijke beminnen
totale overgave, samen één zijn.

Kwispel is zopas ingeslapen, rustig zoals hij was.
Gelieve ons te begrijpen
dat er een tijd geen blogbezoek zal zijn.
Het blog loopt nog door wat er al geprogrameerd staat.
Maar verder vraag ik de rust te respecteren.




 Foto zaterdag 29/08/2009

Wij danken iedereen die met ons meeleefde.

Kerkhofbloemen zijn

tolk van eeuwig aandenken

tot ze verwelken.



Arthur  Verthé

..



Gorter,Gorter!

Gorter, Gorter!
'k Heb uw Meizang willen lezen
Maar begon al gauw te vrezen
Dat het, voor mijn dood, niet uit zou wezen.
Korter! Korter! Korter!

Soms zijn we weldaad,

onbewust, als een fontein

die de vogels laaft.




Arthur  Verthé

.


Vera’s glimlach

Vanaf de geboorte tot haar 18de heeft een meisje goede ouders nodig :

vanaf haar 18de tot haar 35ste heeft ze een goed uiterlijk nodig :

vanaf haar 35ste tot haar 55ste heeft ze een goede persoonlijkheid nodig:

en vanaf haar 55ste heeft ze cash nodig.



Sophie Tucker, variétéartieste

.

Hoge Noot

Ik had een notenboompje

waar ik tegen zei:

" Die noot, daar helemaal bovenin,

daar kan ik net niet bij'.

Geeft niet, zei het boompje

al ritselend tegen mij.

"Als de noot het hoogst is

is de hulp nabij".

Een leraar opent de deur,

maar

je moet zelf naar binnen gaan.




Chinees spreekwoord

..

Wat is er mooier voor twee zielen

dan te voelen dat ze

verenigd zijn om elkaar

kracht te geven bij zwaar werk ,

elkaar te troosten bij verdriet ,

hun blijdschap met elkaar,
 
het eens te

zijn met elkaar in stille ,

onbeschrijflijke herinneringen ?

Vervang, om gelukkig te zijn,

de woorden " als ik nu maar..."

door de woorden

"volgende keer beter."




Smiley Blanton

.


vriendschap

Een been ben ik verloren,
een been hangt er aan.
Ik moet het nu gaan zoeken,
anders kan ik niet meer gaan.

Er kwamen vele benen.
Een paste er, god zij dank.
Die mocht ik gelukkig lenen.
Nu loop ik alleen nog mank.

Het werd me steeds aangeboden,
als ik niet meer goed kon staan.
Maar na een periode,
zal alles beter gaan.

Ik wil het been nog voorstellen.
Echte vriendschap is de naam.
Die kunnen we altijd bellen.
Als we weer wat wankel staan

Rust is moeilijk te vinden voor degenen

die zich te snel laten meeslepen en

alles aanvaarden en geloven wat

anderen hun maar vertellen.

.



In vredesnaam

Mijn nacht is breekbaar
als een kolibrievlinder

vreemde stappen naast mijn bed
laarzen groot als wolkenkrabbers

't bliksemt en knalt en ik sta weer
op straat - klein - alleen

Ik ren naar het slagveld
om een gedicht te schrijven

graaf geen kuil
voor gevallen woorden

ik laat de bomen
stapelverliefd ruisen

de bergen elkaar
opnieuw ontmoeten

en om geen kind te zijn
dat nooit meer slapen kan

geef ik landen voeten
om het geluk met ons te delen

Voor vrede plant ik
een stokroos een echte

met kaarsrechte rug 

"Waar denk je aan, schat ?'

"Niets, mama.'

Een uitstekend antwoord.

Toen ik haar leeftijd had, zei ik steevast hetzelfde.


Colette, Frans schrijfster