De enige vijand van echte liefde is

het leven zelf.

.



Verlamd

Niet weten waarheen, waarom, waartoe.

Schrap staand, in het bekaf moment.

Belegerd door vroeger, belegerd door later.

Belegerd door angst, belegerd door gedachten.

En onbewust verlicht, of vol energie.

Maar niet weten waarheen, waarom, waartoe.

Loslaten, en beginnen, met opstaan, met thee.

die Bleierne Zeit

 eens een sprankelende vrouw

nu zijn de lichtjes

gedoofd

dood is ze niet

maar leeft ze nog

langzaam verstorven

van leegte en een leven lang verdriet

om alles en niets

mag ik een spiegel

fluistert ze krachteloos

alles vervloeit

zelfs de voorwerpen

in de kamer verliezen

hun contouren

kleurloos voor eeuwig

uitgeblust

Dit gedicht spreekt voor zich zelf,

de ziekte van de schrijfster verergert.

Langs deze weg Mevrouw Manja Croiset

wensen we u veel sterkte toe.

WirWar en de bloggers die je gedichten

met regelmaat komen lezen.

Geef nooit op.

Heb de moed

van je overtuigingen.

.






De herfst

zwaait weer

met ontslagbrieven.

Veel bomen

worden weer

technisch werkloos.


Het zijn

seizoenarbeiders.

Bemind worden door

iemand geeft je kracht,

iemand beminnen geeft

je moed.


Lao - tzu

.
.


B-CUP

 Het lied klonk hoog

vanuit de gezwollen borsten

van de geëxalteerde koorzangeressen

één ervan was mijn lief

Zij was omringd door D-cups

die haar hoogte niet haalden

Mijn lief - zij redde de voorstelling

met haar B-cup sopraan

Na de voorstelling

vierden wij uitbundig

haar overwicht

met een glaasje koele limonade

Spaar geld en het

spaart jou.



Jamaicaans gezegde

Als de liefde een roos was,

en ik was het blad,

dan zouden we samen groeien

in mooi weer en nat.


Algernon Swinburne

.




pillen slikken

dus...je wil

een pil?

voor alles

is een pil

alleen...

om liefde te vergeten

is geen pil

dat moet je dus

zelf maar eens proberen

Een zuiver geweten

is als een zacht

kussen.

.
.



Eend

Ik kwam ze tegen aan het station

een eend en zijn wijfje

twee vederlijfjes

trippelend over perronbeton

Ik moest lachen ondanks het grijze weer

zo verdwaald waren ze en misplaatst

maar immuun voor alle ochtendhaast

waggelden ze hun ballet – het Zwanenmeer

Pas even later kwam het koude besef

toen ik tussen vreemde lijven geplooid

me in een coupé had neergegooid

Die eenden zaten wel op de juiste weg

En er is maar één verdwaasde kip

En dat bent u

en dat ben ik

Er zijn drie soorten mensen: zij die vol

vertrouwen hun mouwen opstropen en

erin duiken; zij die hun neus in de lucht

steken en zich omdraaien, en zij die

helemaal niets doen.

.
.





Enfant de Boheme

Ik had juist vriendschap gesloten
met de wolken, broederschap met de regen
gedronken en me verzoend
met een leven van herfstige kleur

toen als een allang niet meer verwachte gast
stralend en majesteitelijk, sierlijk
als een oosterse danser, de zon
lachend in het strijdperk trad

sindsdien beijver ik mij onophoudelijk
bossen rozen te kopen en te kussen
en langzaam rood wordend
de zon het hof te maken

en als de wind de komende herfst
mij aanklaagt en de regen mij huilerig
van ontrouw beticht, dan pak ik mijn koffer
en vertrek met de noorderzon.

 

In de onwetendheid kan men

volmaakt gelukkig zijn.



Ward Ruyslinck

 ..

            Geven en nemen

            Je noemt me je allerliefste

            al is het, dat ik je vaak plaag.

            Maar als we ergens toekomen

            neem ik je jas, schuif een

            stoel voor je aan.

            En wat later, bij het gaan,

            hou jij de deur open tot

            opperste verbazing alom.

            Maar misschien begrijpt

            men het niet, al is het echt

            niet zo moeilijk.

            Liefde is uiteindelijk altijd

            al geweest, zoiets als,

            een beetje werken aan.

Wanneer je nagaat wat nu

eigenlijk de kern is van het

begrip ' succes hebben'

zul je ontdekken dat dat niets

anders is dan afmaken waar je

aan begonnen bent.




E.W. Nichol

.




Ongrijpbaar

Ik stijg,

de ogen gesloten,

onbeheerst, zacht tollend.

De gedachten aan haar stapelen zich op.

Vergeefs rukken anderen ze van elkaar.

Ze blijven rond mij zweven.

Om toch terug te keren.

Mijn handen vinden plots haar lichaam,

zacht, teder, rond -

het wordt groter, slanker, ijler.

Ik voel me nietig klein.

Ik kruip weg in haar handpalm.

Ze glimlacht.

Ze verlamt mijn denken.

Mijn hersens tollen rond, waanzinnig.

Ze lacht, schaterend.

Een tik van haar vinger.

Ik val,

dieper, lager,

in een zwart gat,

onbereikbaar voor licht en duisternis.

Ze verdwijnt,

sierlijk wegzwevend tussen de nevelen der tijd,

tot een stip.

Die plots met razende snelheid op mij afkomt,

als een ZON

De wereld is vol welwillende mensen, sommigen

welwillend om de wereld te verbeteren

en de rest welwillend om achterover te

leunen en hen het werk te laten doen.