museum m. sol le witt

”Ik ben omringd door stomkoppen en onbenullen die geen idee hebben van wat literatuur is”

"Ik vind het leven onder de mensen zwaar", zegt ze. Een familietrek: "Wij in het gezin Palmen zijn allemaal zo snel verzadigd van mensen. Naar buiten gaan is een rol spelen. Dat komt omdat ik voorkomend met mensen omga," zegt ze, "ik heb een hekel aan het adagium van lekker jezelf zijn. Dus ik hou mijn humeuren voor mezelf of voor intimi."


en deze citaten komen helemaal overeen met mijn huidig levensgevoel!

ik moet echt moeite doen om met 'mainstream mensen' te converseren, hoe lief en vriendelijk ze ook zijn.

heel vlug verveel ik mij....

wat nu?


* Connie Palmen, Logboek van een onbarmhartig jaar, Prometheus, Amsterdam, 2011

verjaardagen duren bij mij wekenlang. op 30 juni werd ik 66. nog vier jaar  te doen en ik ben 70. volgende week is me nog een cadeautje beloofd, maar ik laat mijn vrienden breeddenkend toe nog tot einde 2012 cadeautjes te verzinnen!

tijd voor mij om onwaardig ouder te worden. jaja, bij het schrijven voel ik me schuimig, een fee, een feeks, een canaille.

zoals de dichteres in volgend gedicht (een verjaardagscadeau van mijn beste vriend jaak!)...

PULP

 

 

De stadsdichteres viert een feestje.

Lampionnetjes lichtelieren in haar tuin.

Haar troon is een ebbenhouten zetel,

Op de rugleuning brullen ivoren leeuwtjes.

 

Vanavond draagt ze een leuk violet hoedje

Met kleine zilveren draakjes.

Om haar hals en schouders een donkerrode stola,

Gemaakt uit echte struisvogelveren.

 

Haar knalrode mond vormt een kusje

Dat ze achteloos naar mij toewerpt,

Als ik ‘hartelijk gefeliciteerd’ zeg.

Met een mauve oogopslag kijkt ze door mij heen.

 

Uit haar zwembad, donkerblauw verlicht,

Duikt, als de Aphrodite van Botticelli

In een schelp op schuimend zilt,

Een roodblonde jongeman op met een waterdicht horloge.

 

‘Dat is mijn waterzoetje,’ lacht ze,

Als hij druipend nat voorbijgaat,

‘Will jij misschien wat drinken en eten?

Ik heb kippenvlees en rijst met aardbeitjes.’

 

Antonio, haar kantige lijfwacht, grijnst onder zijn snor,

De olijfkleurige held uit het zuiden,

Rolt zijn harde spierballen onder het nauwe shirtje.

Z’n Smith & Wesson maakt een bobbel in zijn broek.

 

Ik schenk haar rozen voor haar tuin

En een stapel papier met een verhaal van mij,

Dat ze misschien zou willen lezen

Wanneer ze eens heel veel tijd heeft.

 

Haar mening is gevraagd, haar taalmes vlijmscherp.

Ze noemt zich de Schaduwvrouw,

Maar vindt het leuk om af en toe

Een Lief Okerkleurig Scharminkel te kunnen zijn.

 

‘Ze is de Patti Smith van deze stad,’

lalt een stomdronken blondine,

een beetje jaloers dat zij mijn verhaal heeft genomen

en onder extra kaarslicht begint te lezen.

 

Nu eerst ontdek ik Macuto uit Congo.

Hij staat in een donker hoekje van de tuin.

Zwart in zwart, met een grote waaier uit satijn

Verwent hij zijn Dame met frisse lucht.

 

Daar komt Isabelle, die zo lekker kookt,

En mij op de wenk van de dichteres

Een tropisch drankje brengt.

Haar mooie borsten ruisen aan mij voorbij.

 

‘Prachtig,’ zeg ik, en bedoel de kleur van het drankje

Isabelle masseert mijn nek

En wast mijn handen en gezicht

Met vochtige, jasmijngeurende doekjes.

 

‘Ik ben benieuwd wat je hier hebt geschreven.’

De Schaduwvrouw leest en zal erover zuchten:

‘Ook op mijn verjaardag moet ik werken.

De literatuur gaat altijd voor.’

 

De kaarsen zijn tenslotte opgebrand,

De muziek wordt rustiger

En eerste gasten gaan terug naar huis.

Een jong paar kruipt onder een struik vandaan.

 

Soms lacht ze, de Schaduwvrouw,

Met haar potlood krabbelt ze kleine woordjes:

 ‘Minder komma’s, kortere zinnen.

En lekker veel schrappen.’

Elke bladzij die ze heeft gelezen,

Houdt ze in de lucht, om te laten vallen,

En weggewaaierd van Macuto

Krijgt ieder blad haar stille zegen.

 

Ze zweven in de tuin als witte platvogels.

Gasten vangen hen en maken er papiervliegers van.

De blonde griet springt ermee in het bassin,

Ze kan alleen maar bootjes vouwen.

 

Na een Bacardi, diverse wijnen en een cognac

Heeft ze nog éen bladzijde in haar hand en zegt:

‘Mijn chauffeur brengt jou even naar huis.’

Ze beweren dat hij een Bulgaar zonder rijbewijs is.

 

Ik vind het een grote eer

Dat ze zich zo om mij heeft erbarmd.

Als ik ga, moet ze het nog even kwijt:

‘Zeg eens,’ uit haar spreekt Waarheid, ‘jij schrijft wel PULP.’

 

 

Jak Otterspeer 1.07.2012 

Schrijf eens een gedicht

Poëzieworkshop 19 maart 2012

Lyceum Martha Somers

Brussel

Docente: Nicole Van Overstraeten

Ja, dames en heren, ondergetekende gaf onlangs een poëzieles aan een groepje anderstalige Brusselse jongeren, leerlingen van een Nederlandstalige school.

De uiteindelijke opdracht was een sms-gedicht te schrijven, een dichtvorm bedacht door de Italiaans-Nederlandse Sofie Cerutti. Kijk maar naar onderstaand filmpje, en naar de resultaten in bijlage: 

jaja, rundskop heeft geen oscar behaald, en van de kat geen kwaad (zie trailer), het charmante frans-belgische tekenfilmpje ook niet. rundskop vond ik een kanjer van een film.

maar waarom gaan vlaamse films meestal over boertigheid (ook de helaasheid der dingen van verhulst had dit euvel) of over helden (de leeuw van vlaanderen, daens...) over geweld en seks (loft) of over zotten (urbanus & co)? in de top tien* van de vlaamse films vond ik pauline en paulette van lieven debrauwer met dora van der groen en ann petersen dan nog een van de meest subtiele.

ach, ik zou dit blogbericht niet moeten beginnen met een commentaar betreffende professionele films, want dan zinken onze filmkes, van productiehuis HOOVER, totaal in de modder, maar toch durf ik hier een paar utube filmkes te publi, gemaakt bij mijn gedicht room in new york.

want wij, onhandige en naïeve amateurs, wisten van de prins geen kwaad, maar waren er authentiek mee bezig, op een supergrappige manier. dit blog is mijn bewaardraaiboek!

room in new york

is dit nu echt jouw droom? een avond

samen in een groene kamer. rechts speel ik

verveeld een liedje uit het hoofd. ik draag

een rode jurk met strikje. ik wil dat je het zoent,

ik wil dat je mijn witte armen streelt. maar jij

zit aan de linkerkant en leest. ik tokkel woorden

neer terwijl ik speel, ik schuifel op de pluchen stoel,

ik wiebel heen en weer. ik draai een tomeloze pirouette.

maar ach: die muur van letters tussen jou en mij.

binnenkort hebben wij samen geen gelaat,

geen ogen meer, geen bleke stipneus -

nauwelijks een mond

tja, het strikje was onze obsessie, en het zoenen.
 

het lint dat ik voor dit filmpje bezigde, was een breed rood en goud gekleurd lint voor in de kerstboom, gekocht in de wibra en ongebruikt in mijn lade teruggevonden. het was een tamelijk stijf lint, beetje onhandelbaar, dat zie je op het filmke, maar met spectaculair effect. ergens heb ik bij het bekijken van dit filmpje de indruk dat ik een strik maak voor een paasei of een paashaas, vreemd toch, hoe mijn fantasie altijd maar alles vervormt.

we zitten wel in een een groene keuken (de mijne) en dat we geen gelaat hebben klopt ook, want het filmje is zeer onduidelijk en onze gelaatsvormen faden weg. het eerste filmke is een blooper, en als u het tweede filmke bekijkt ziet u dat het lint al afgeknipt was en dat ik heel voorzichtig het lint aan de zijkant vasthou, omdat ik niet meer gebeten (!) wilde worden....

en tenslotte: dit is een stomme film, erg trendy dus, zoals the artist (die dan toch een oscar won): een zwijgende film, een film met alleen beeld en geen spraak...

scenario: emwé buig
camera: natasja
productie: von diesel hoover
geluid: schaterlachen


* http://whitescreen.skynetblogs.be/archive/2008/08/04/onze-10-beste-vlaamse-films.html

februari, liefdesmaand.

in mijn bundel de tuinen van thevenet nam ik ook een gedicht op, dat de verscheurdheid om een afgelopen liefdesrelatie beschrijft.

torse nu

 

ik barstte als een bom uiteen

toen hij uit mij verdween.

mijn lijf formeel aan flarden.

 

dit stukgeschoten vel lijkt wel verstard,

verscheurd, verschrompeld. wat blijft:

een naakte romp, een roestige stomp.

een beest van diep bourgogne

indertijd vond ik dit een fel gedicht, nu ook nog, maar hoezee, we kunnen er blijkbaar op een of andere manier om lachen.....

zie onderstaand filmpje.

scenario: emwé buig
camera: natasja
productie: von diesel hoover
geluid: bourgognewijn




 

het is niet omdat het een tijdje stil is op mijn blog, dat yasminneke in de realiteit niet bezig is met een of andere literaire 'affaire'.

lezen bijvoorbeeld.

ondanks enige opeenvolgede slapeloze en nachtmerrie-achtige nachten (let u op de opeenvolging van de ach-klank) lees ik weer als bezeten.

drie en meer boeken tegelijk.

ik selecter enkele covers:







dit is een  boekje over een fietsend nederlands koppel in japan, een soort reisverslag. ondanks de ingewikkelde titel is het boekje netjes verdeeld in hoofdstukjes waarboven japanse wijsheden of levensvisies prijken: wabi-sabi (het schoonheidsideaal van eenvoud, terughoudendheid en elegantie), mono no aware (diep geroerd raken door de schoonheid en de vergankelijkheid van de natuur), en ukiyo-e (de drijvende wereld, ook zeepwereld genoemd, de wereld van het vertier).

een heerlijk, bijna hallucinant boekje, dat bij mij herinneringen oproept aan de tijd toen ik nog dol was op japan.





dit boek met en verzameling erotische verhalen van nederlandse en vlaamse schrijvers. kreeg ik als valentijnscadeau. ik lees elke avond voor het slapengaan een verhaal. louis couperus beschrijft niks seks, maar daarom is zijn verhaal juist super-langoureus-erotisch.

al verschillende andere verhalen gelezen, van vergeten kanjers als ferdinand bordewijk (1884-1965), de feministe ethel portnoy (1927-2004) , maar ook van jonge moderne auteurs als saskia decoster, eef lanoye enz..  ook de spaane sjaal van de nog levende maar blijkbaar toch ook vergeten hugo raes (1929), waarbij een koppel een soort trage bolero danst en tegelijk seks heeft, vond ik schitterend.

heel opwindend, niet vulgair, in een speciale verdichte en suggestieve stijl geschreven. expliciet seksueel, maar niet afstotelijk of vervelend, zoals sommige verhalen, die rechttoe-rechtaan seks bieden, maar totaal niet op de verbeelding werken.







de kers op de taart vind ik deze bundel verhalen over paranormale heiligenlevens van ludo noens. ik lees deze (horror)verhalen niet om de heilgheid of religieuze inhoud, wel om de spanning te voelen van de wonderlijke en toch wel horribele toestanden van de vreemde 'ziekten' en 'genezingen' die deze personages ervaren, waarbij de aanvaarding en de adoratie van het lijden (om de mensheid te redden?) bijna een doel op zich is.

ongelooflijk, dat de liefde en vooral het verlangen naar liefde die deze heilige mensen voor hun godheid vertonen (een totaal abstracte en dus niet geconsumeerde liefde) kan ontsporen in -laat ons zeggen- die soort elektrische en magnetische energie die lichamen doet zweven, kankers doet genezen en dode lichamen omgeeft met de lieflijkste bloemengeuren.

tussen haakjes, ook hildegard von bingen, van wie een geschrift is overgeleverd, dat zou kunnen gelden als de vroegst gekende beschrijving van het vrouwelijk orgasme:

(vert. uit het Engels) 'Als een vrouw de liefde bedrijft met een man, voelt ze de warmte tot in haar brein, het brengt een zinnelijke verrukking teweeg…'

is erbij.

ik wist dat zij een componiste en schrijfster was uit de middeleeuwen, maar niet dat ze vermeld wordt op de heiligenkalender.

maar onze mystieke hadewijch is er niet bij.

zij die haar bezetenheid dan toch heeft omgetoverd tot verrukkelijke literatuur...


tot slot:

in de krant weer een onheilsbericht gelezen betreffende de poëziezomer van watou: de subsidies zouden op de helling komen te staan omdat het programma te zeer op de toeristische leest zou zijn geschoeid.

ach wat, het is nooit goed: soms krijgen dichters het verwijt dat ze te moeilijk zijn, te hermetisch, dat ze te zeer schrijven voor een bepaalde elite. als dan pogingen worden ondernomen om poëzie dichter bij het volk te brengen, dan wordt de geldkraan dichtgedraaid! foei!

op deze verrukkelijk regenachtige valentijnsdag, dit gedicht!

café coeur

 

spaarzaam sprenkelden we woorden

over het mosgroene kleed

nipten een bronsglaasje bier

proefden een fruitje verbeelding

 

ik noemde je appelsapje

frambozenbier, poire william

ik noemde je bourgognewijn

ik noemde je mijn lief

mijn lief van ultramarijn

HAPPY VALENTINE!

 

het is maar pas volgende  week valentijn, toch vond ik vanmorgen in mijn mailbox deze prachtige song van adele, en met deze wil ik niemand, en zeker niet mijn lezers, deze mooie song + songtekst onthouden...

woeps! de lieve dame die naast me zit in de yogales verwent me de laatste tijd niet alleen met steviachocolaatjes en een namiddagje keuvelen in mozart's café in de basiliekstraat in halle, maar ook met superleuke verhalen over haar familie.

en waarempel, er kwam ook een dichteresje tevoorschijn!

sidonie germaine thienpont (roepnaam germaine), geboren op 23/12/1905 te galmaarden en gestorven op 20/08/2005 te sint - pieters - woluwe (op enkele maanden van haar 100ste verjaardag).
 
een honderdjarige dichteres!* op de foto ziet u haar (links) met haar zus maria (zij waren beiden onderwijzeres) en op de tweede foto ziet u de dames nog eens, maar nu in gezinsformatie.

deze foto's zijn super, want tijdsdocumenten. let u maar op de klederdracht, de houding, de uitdrukking op het gelaat.

germaine ziet er streng uit, maar zij schreef de lieflijkste poëzie...

gisteren op de valreep de tentoonstelling wunderkammer, hedendaags curiositeitenkabinet gezien in de botanique, de kruidtuin in het centrum van brussel*. het was een hele kronkelweg tussen winterslapende planten, struiken en bomen, maar na wat gepuzzel beklommen we toch de trappen van de met een groene koepel bedekte rotonde. de ingang was echter helemaal aan de zijkant, recht tegenover de schaarbeekse poort.

'De Wunderkammern – of curiositeitenkabinetten – die tijdens de Renaissance in Europa zijn opgedoken, liggen aan de grondslag van de musea voor kunst- en natuurgeschiedenis. Het waren echte verzamelaarskamers, en men vond er allerhande curiositeiten, met een uitgesproken voorkeur voor het vreemde en het ongeziene. Er werden meer bepaald kunstwerken, antieke of symbolische voorwerpen voorgesteld, maar ook voorwerpen uit de natuurgeschiedenis zoals opgezette dieren, zeldzame insecten of geraamtes. Ze gingen hand in hand met de grote universele classificeringsprojecten waar de humanisten uit die periode zo dol op waren. Vaak werden geïllustreerde catalogi uitgegeven met een inventaris van deze op zijn zachtst gezegd gevarieerde collecties. Daardoor kon de inhoud ervan verspreid worden bij geleerden in heel Europa.

Deze curiositeitenkabinetten waren dan wel doordrongen van volkslegendes en bijgeloof – men vond er immers maar al te vaak sporen van mythische dieren zoals drakenbloed of hoorns van de eenhoorn –, maar ze speelden wel een fundamentele rol in de ontwikkeling van de moderne wetenschap. In de loop van de 19^deeeuw raakten ze in onbruik en moesten ze plaats ruimen voor de officiële instellingen.'

(Perstekst)

hehe, deze tentoonstelling was helemaal mijn ding! ik maakte fotootjes en ben echt van plan mij verder te documenteren omtrent de wonderlijke objecten, tekeningen, foto's en schilderijen die ik heb gezien. ik kwam o.a. onder de indruk van de vederlichte gracieuze vrouwenfiguren die versmolten met libellen van de duitse kunstenares ulrike bolenz, de vreemde mutanten van de italiaan roberto kusterle en het doodshoofd dat een vogel bijt van jan fabre.







het haar van deze mutant, half zebra (?), half mens is zo waarachtg afgebeeld dat ik er aan wou voelen...







er bestaan vele mythische waterwezens*, maar deze halfmens, half vispersoon is hallucinant




* De Kruidtuin (Frans: Botanique) is een park in de Belgische hoofdstad Brussel dat werd aangelegd in 1826 als botanische tuin. Het is gelegen aan de rand van het Brusselse centrum in de gemeente Sint-Joost-ten-Node, niet ver van het station Brussel-Noord. De Kruidtuin huisvest ook een cultureel centrum van de Franse Gemeenschap van België. De "Botanique" is uitgegroeid tot een van de bekendste concertzalen in België.

* http://www.lenntech.nl/water-mythologie.htm