literatuur, cultuur, small talk

Archief

Zaterdag 13 oktober 2012

hannah 2

voor ik commentaar geef omtrent het literaire gedeelte van het evenement op 7 oktober, (in het hannah-huis in herent), nog even dit:

stiekem maakte ik ook enkele foto's van het schattige tuintje. de mooie kleuren van bloemen en heesters in het herfstzonnetje waren een feest voor het oog......

neen, dit zijn geen echte klaprozen. het zijn bloemen van keramiek, ontworpen door de keramiste anita huybens (1949-2008).

anita huybens liet zich inspireren door het gedicht van Lieutenant Colonel John McCrae, 1872-1918:

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below. é
We are the dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

en voelde zich geroepen zich in te zetten voor slachtoffers van landmijnen. zij ontwierp deze prachtige papavers, met de bedoeling ze te verkopen ten voordele van oorlogsslachtoffers.

vrijwilligersorganisatie klaprozen voor vrede vzw zet het vredesinitiatief van anita huybens verder. de integrale opbrengst gaat naar twee organisaties: grote klaprozen worden verkocht ten voordele van het ontmijningsproject van apopo. de kleine klaprozen ten voordele van een palestijnse circusschool...

.

maar nu de bekendmaking van de poëzieprijs 2012, in samenwerking met de literaire organisatie mengmettaal. het was een leuke kleine plechtigheid, het publiek was geïnteresseerd. eigenlijk zijn kleinschalige poëziewedstrijden best te smaken; alles wat kleinschalig is, trouwens, is menselijker, concreter, tastbaarder dan een mega-evenement. mijn mening, natuurlijk!

zei wislawa szymborska niet: één dichter, fantastisch, twee dichters ook goed, maar honderd dichters: belachelijk!

het thema van de wedstrijd was: nomade. de eerste prijs ging naar paul vincent uit retie. laureaten waren simon buschman uit nederland/spanje, wim van den abeele uit haasrode en rik dereeper uit rollegem.

in een volgend bericht ga ik in op dit thema, want daar is heel wat over te zeggen, en bespreek ik ook de winnende gedichten...

nu eerst enkele kiekjes!

op deze foto leni creuwels, galeriehoudster en de leden van de jury van het literaire genootschap mengmettaal.

paul vincent leest zijn gedicht voor. de omstaanders kijken geïntrigeerd naar het gedicht, dat op een grote affiche achter glas was tentoongesteld.

niet zo'n beste foto. oeps! het woord reizigers was trouwes fout: er moest reigers staan.

leni vertelt dat het winnende gedicht gedurende zes maanden zal opgehangen worden aan de gevel van het hannah-huis. maar het zeildoek met het winnende gedicht erop geprint was nog onderweg: dhl was aan de deur geweest maar toevallig was niemand thuis.

en zo lag het gedicht van paul vincent nog in de opslagplaats van dhl! jammer...

nog een foto van een stralende leni in de achterkeuken. daar hing niet alleen het plasieken pakket van brigitte romazko, maar je kon er ook lekkere huisbereide jam kopen (frambozen en moerbeien, abrikozen uit de drôme) die leni verkocht ten voordele van het project terres nouvelles en casas para madres solteras, beiden in guatemala.

zelfs de koekjes achteraf hadden een bijzonder verhaal! zij werden gebakken in een kleine dorpsbakkerij/annex winkel/annex dorpsherberg in het onooglijke langdorp. hilde verbinnen richtte tegelijk ook nog een arbeidszorgproject op voor personen met een verstandelijke beperking, het hof van vlaanderen.

besluit: proficiat, galerie hannah!

ben totaal onder de indruk...

had dan ook heel wat notities neergekribbeld in mijn knalrode moleskine agenda.

dit lijkt wel een wonder: in de huidige maatschappelijke context waar ruwheid en agressie worden beloond, is galerie hannah waarachtig een vredeseiland!

cultuur galerie

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 13 oktober 2012

hannah 1

in en rijhuis in de gemeente herent bij leuven verleden zondag (7 oktober) een parel van een galerie ontdekt: galerie hannah, huis voor kunst en samenwerking, mechelsesteenweg 361, 3020 herent.

voor een gemeente met amper 8000 inwoners is dit super! tentoonstellingen vormen de meest zichtbare werking van hannah, maar de organisatie verbindt kunst ook met interculturele projecten. op hun website http://www.hannah2.be/ kan het programma in detail geraadpleegd worden, zelfs een virtuele tour omtrent de nieuwste tentoonsteling, out of africa, behoort tot de mogelijkheden. maar vermits ik de laatste tijd graag zelf fotoreportages maak publi ik hieronder mijn eigen kleine selectie.

de nieuwe tentoonstelling: O U T of A F R I C A startte op 30 september. neen, geen link met het beroemde boek van de deense barones karen von blixen, maar wel de uitvoering van een agendapunt van galerie hannah, die kunstenaars uit verschillende culturen samenbrengt.

te zien: afrikaanse maskers

afrikaanse beelden

aan de muur een geweven doek beschilderd met de bogolan-techniek, van de malinese doumbia boubacar en medewerkers.

bogolan betekent: stof beschilderd met modder. deze modder komt o.a. uit de niger en bevat veel ijzer, wat zorgt voor de mooie diepzwarte kleur. de stof wordt in een lichtgeel soepje van ngaláma-planten gedompeld, gedroogd in de zon en daarna beschilderd. als de modder helemaal droog is, wordt die ervan afgeklopt. ook sap van gekookte boomschors wordt gebruikt, dat geeft een hele mooie rode kleur. om de stof witter te maken zodat de kleuren feller lijken, gebruikt men zeep.

deze leuke mannetjes komen niet uit afrika maar zijn het werk van de westvlaamse kunstenaar frank vanhooren. ze kijken ernstig, zijn in zichzelf gekeerd, in gedachten verzonken, beetje droevig, maar tegelijk ook grappig. het zijn dit soort 'mannekes', met die specifieke uitdrukking op het gelaat, die je tegenkomt op een nevelige ochtend op straat, aan de bushalte of op een druk perron. zij schrikken als je hen aanspreekt.

hier nog mannekes van frank vanhooren, met aan de muur een schilderij van alexey terenin (moskou/ praag)

leen stalmans schilderde de vaart in leuven

deze originele installatie (architecture 1) werd gerealiseerd door brigitte romazko (senantes, france)

een groot opghangen pakket,van plastic (?), met touw omzwachteld en van onregelmatige vorm, met een kijkvenstertje!

en wat zien we als we kijken door het venstertje? rara, een poppetje op de fiets!

zo, dit was dus mijn selectie. galerie hannah is wel heel erg internationaal!

in een volgend bericht vertel ik over het literaire luik van galerie hannah!

cultuur galerie

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 oktober 2012

sehsucht 3

nog even, voor de derde en laatste keer, nagenieten van sehnsucht....

1.

ach, ik blauw van jou, ik blauw van jou, ik blauw in 't diepst van mijn gedachten...

(uit: vroege gedichten)

la douleur d’orphée by pascal adolphe jean dagnan-bouveret

la douleur d’orphée by pascal adolphe jean dagnan-bouveret

argh! dit schilderij van pascal-dagnan-bouveret is wel het summum van dramatische pose en theatrale representatie van het begrip sehnsucht!

iedereen kent het mythische verhaal van orpheus en eurydice: 'door het hele land werd de fantastische zanger orpheus geprezen. hij was de zoon van de koning van thracie en had van zijn moeder calliope de gave van de zang geërfd, waarmee hij alle mensen in vervoering bracht. maar bij de dood van eurydice was orpheus ontroostbaar. hij kon zich geen leven zonder eurydice voorstellen. hij zong een klaaglied en tam omringden de wilde dieren hem en de bomen hielden hun ruisen in... '*

2.

gisteren had ik een geheim contact met de heilige theresia van avila / oorspronkelijke naam: teresa sánchez de cepeda y ahumada / zij was een specialiste in levitaties hallucinaties exhaltaties / zij mag van geluk spreken dat ik met haar contact heb / want normaal spreek ik niet met onbekenden

(uit: delphine revisited)

File:Teresa of Ávila.jpg

ach, theresa, mijn lieve vriendin, hoe jij kijkt, hoe jij kijkt...

kussens zacht en geurig als rozen van satijn / stoffen van brokaat en zijde / zetels bekleed met het velours van luxueuze treinen / mijn langoureuze, onwezenlijke droom / mijn intieme boudoir, mijn gracieus geheim

(uit: interiors, vroege gedichten)

isabelle de borchgrave, 18de eeuwse papieren schoentjes*

die ende.

* http://nl.wikipedia.org/wiki/Orpheus_en_Eurydice
* http://www.isabelledeborchgrave.com/nl_creations.php?nav_link=01&nav2_link=01&classement=18

cultuur kasteel van gaasbeekkunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 oktober 2012

sehnsucht 2

vreemd, vele van de foto's, installaties, schilderijen en kunstwerken op de tentoonstelling sehnsucht in gaasbeek vond ik passen bij gedichten van me!

de omgekeerde wereld: nu eens geen teksten schrijven bij plastisch werk, maar plastisch werk als ondertiteling bij poëzie...

raak het spoor niet bijster, observeer nauwlettend de bewegingen van gras

(uit: vroege gedichten)

Marijke van Warmerdam, In the distance, 2010, film loop, colour, 2:00 min. (film still) ridderzaal

waar hij nu gaat is het zo licht. / ik volg hem met mijn ogen groot, / maar zie alleen een schim. mijn moeder / droomde mij een prins van marmer, / zij droomde mij een ster. / waar ik nu sta, is het voor eeuwig stil.

(petite fleur, de tuinen van thevenet)

Champs-Elysées, Ilfochrome sur aluminium, 75 x 150 cm, 2009, egmondtrap

wacht maar tot de tropen komen / the deep blue sky and the bayou / wij krijgen de helft van het huis, de deur wordt vooraf opgestuurd / pakjes op onweer / stortregens in de keuken / de bakken / meeuwen, zij vormen het echte gevaar / daarom houden wij het op een bed / waarop alles gespreid / alles verzorgd tot in de donkerste puntjes van de oneindigheid / daar ben ik niet zo zeker van/ niet van het heelal / het alomvattende water/ het regent hier overal / overal leugens / nachtblauw is de nacht en ademloos de rozen / zij bloeien in schoonheid / een witte roos is de max / verrukkelijk / en dan rabarber / verpulverd

(uit: weerberichten, de tuinen van thevenet)

hannes van severen, egmondkamer

cultuur kasteel van gaasbeekkunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 oktober 2012

sehsucht 1

nog maar een weekje geleden een fantastische tentoonstelling gezien, sehnsucht, in het kasteel van gaasbeek. de titel betekent zowel heimee, als verlangen als nostalgie. maar volgens de brochure (naar beneden scrollen, please) kan dit ook een gevoel zijn dat gelinkt wordt aan onze fundamentele ontevredenheid, een koesteren en koesteren van onze (menselijke) onvolmaaktheid en dat gevoel kan zelfs leiden tot een soort verslaving.

wat, bedenk ik hier plotseling, ook een vorm van (eigen) liefde is: we zijn niet perfect en daardoor zijn we mens en lijken we dus op elkaar en juist daarom houden we van onszelf en van elkaar...

het was een nocturne. de kunstwerken in de zalen en zaaltjes waren mysterieus verlicht, maar de wenteltrapjes niet en vermits ik in het gezelschap vertoefde van enkele golden girls werden er nogal wat gilletjes geslaakt en zwaaide men met gsm-zaklampjes. elke zaal (en dat vond ik subliem) was geparfumeerd, echt waar. ik was nogal nieuwsgierig naar die geuren en vroeg de gids voortdurend: welke geur is dit en welke geur is dat en de arme man moest telkens in zijn papieren snuffelen om te antwoorden: o, dit is een mengsel van linde, bergamot en dragon... en dit, mevrouwtje, is kaneel.. en nu madammeke, ruikt u boisfarine en iris enz... uiteindelijk giechelden we de hele tijd, want de superbizarre installaties waren blijkbaar niet echt naar de zin van de gids, die wel vurig werd als hij klassieke schilderijen van commentaar kon voorzien!

we mochten jammer genoeg geen foto's nemen van de tentoonstelling, maar ik vond afbeeldingen op internet en in een volgend bericht zal ik ze tonen...

tot slot wi ik nog vertellen dat uiteindelijk de nacht was ingetreden en van het mooie schemerlicht (zie foto's) niet veel was overgebleven. we moesten doorheen het grote park naar de wagen (zoeken) en de kronkelwegjes waren alleen maar verlicht door kaarslicht.... creepy!

'Net buiten Brussel maar middenin de glooiende heuvels van het Pajottenland troont het Kasteel van Gaasbeek. De middeleeuwse burcht kende een bewogen geschiedenis en evolueerde van strategisch bolwerk naar riant buitenverblijf. De graaf van Egmond was een van de bekendste eigenaars. Het huidige gebouw kreeg zijn romantische restyling op het einde van de negentiende eeuw dankzij de excentrieke markiezin Arconati Visconti.'

zie website http://www.kasteelvangaasbeek.be/kasteel.asp

bijna de hele gevel is vernieuwd, alleen het torengebouw links is nog oorspronkelijk

op het binnenplein zagen we pauwen...

en een citroenboompje.

sehsucht heeft ook te maken met het gevoel dat het echte geluk zich altijd op een andere plaats bevindt dan die waar je zelf bent. vandaar ook het smachtende verlangen naar verre oorden.

kennst du das land wo die zitronen blühen? (johann wolfgang von goethe)

SEHNSUCHT (uit de brochure)
7 september - 11 november 2012

Een onstilbaar verlangen

Sehnsucht… Iedereen kent het wellicht, dat bitterzoete gevoel. Verlangen, heimwee of nostalgie naar iets dat zowel tastbaar als ongrijpbaar kan zijn. Het Duitse woord houdt zowel verlangen als verslaving in. Soms doet het dan ook pijn, fysiek zelfs. Maar vaak is het een ‘schoon’ gevoel, dat gekoesterd wordt.

Romantici wentelden zich in hun Sehnsucht. Het Kasteel van Gaasbeek, dat in volle romantiek werd herbouwd tot een soort ‘übermiddeleeuwse’ tijdmachine, is zelf een plek die heimwee en verlangen naar ‘ooit’ en ‘er was eens’ belichaamt. De tentoonstelling die neerstrijkt in de van nostalgie doordesemde kasteelzalen van het Kasteel van Gaasbeek is opgebouwd als een onderdompeling in een paradijs van sferen. Geïnspireerd door onze laatste markiezin licht curator Oscar van den Boogaard in de van nostalgie doordesemde kasteelzalen hoe kunstenaars vandaag gestalte geven aan ‘hun’ Sehnsucht. Koppelen zij het los van persoonlijke gevoelens en geven zij het een universele status? Is het een manier om uiting te geven aan onze fundamentele ontevredenheid met de onvolmaaktheid van ons bestaan, van ons eigenste ‘hier en nu’? Is het een vluchtweg of eerder een stuwende inspiratiebron? Van den Boogaard zelf omschrijft het als een lege doos waar je je eigen verlangen(s) in steekt.

Kunstenaars: Marina Abramovic & Ulay, Andrea Appiani, Pascal Dagnan-Bouveret, Camille Claudel, Isabelle de Borchgrave, Wim Delvoye, Sam Dillemans, Désirée Dolron, Cerith Wyn Evans, Adam Fuss, François Gérard, Marnix Goossens, Yang Jiechang, Anselm Kiefer, Joachim Koester, Carola Mücke, Muntean & Rosenblum, Deimantas Narkevicius, Erwin Olaf, Alphonse Osbert, Chloe Piene, Diana Rattray, Eric Rondepierre, Ary Scheffer, Nedko Solakov, Piet van der Ouderaa, Ruud van Empel, Jan Van Oost, Hannes van Severen, Marijke van Warmerdam, Barbara Visser.

cultuur kasteel van gaasbeekkunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 oktober 2012

retrospectieve willie cools (vrouwen met hoofd, mannen zonder hoofd))

ik nam een reeks foto's van de schilderijen in de beethovenzaal. ik beperkte mij tot de doeken met rood als hoofdkleur. want, dames en heren, het evenement speelde zich af in een stralend decor, nl temidden van de schilderijen van willie!

eerst toon ik de dames zonder hoofd (dus zonder hoofdpijn?)

dit horizontale schilderij was opgehangen aan de trap. heel mooi vind ik de donkerroze spatten verf op het lichaam van de damsfiguur.

de vrouwen van willie cools hebben wel geen hoofd, maar des te meer armen en benen!

maar onderstaande dames hebben een hoofd en volgens hugo, ook geen hoofdpijn. een kwinkslag aan het adres van de geëmancipeerde dames, die ook willen meetellen. maar elke vrouw ervaart nog dagelijks hoe moeilijk het is om in een mannenwereld het hoofdje erbij te houden...

daaom vind ik - en dit is een kleine afwijking in mijn bericht - de naakte hompen mannenvlees zonder hoofd van kunstenares berlinde de bruyckere ook een echt statement!

Installation view, ‘Mysterium Leib. Berlinde De Bruyckere im Dialog mit Cranach und Pasolini’, Kunstmuseum, Bern, 2011

(ik heb altijd gezegd, dames, als het jullie teveel wordt, schrijf en schilder erover en maak een eigen kunstwerk!)

.

terug naar willie's verrukkelijke vurighheid. dames (met een hoofd) en heren (zonder hoofd).... kijk en geniet!

een toemaatje: het laatste schilderij dat ik publi is een doek uit de prille beginperiode. jo beweerde dat zijn vader zeker niet zou hebben gewild dat dit getoond werd tijdens deze retrospectieve, want helemaal niet zijn stijl.

maar ik vind het een juweeltje, u niet????

cultuur

Geschreven door nicole2 om 07:30 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 oktober 2012

retrospectieve willie cools (inleiding)

oeps! de laatste tijd dwarrel ik van de ene tentoonstelling naar de andere. ik verdrink bijna in mijn notities!

vandaag wil ik toch onderstaand bericht afwerken, het stond sinds eind september in de startblokken: de retrospectieve tentoonstelling omtrent willie cools in duffel. duffel, zegt u, nooit van gehoord, nooit geweest? wel, wel, ik ook niet, tot die bewuste 21 september!

hoe klein en bescheiden dit stadje ook is, het bezit een schitterende kunstkring: de pelicaen, onder kundige leiding van dhr. hugo van vlaslaer, die zijn loopbaan als leraar fysica vaarwel zei om zich prompt te wijden aan literatuur en kunst.

sinds ik het kunstwereldje onveilig maak, ben ik zelden getuige geweest van zo'n feilloos georkestreerde presentatie van een artistiek evenement!

hugo schreef een schitterende speech, die om beurten door mevrouw lili stevens, schepen van cultuur, hugo himself en woordkunstenares christa met veel panache werd gebracht. de samenwerking verliep op rolletjes. mevrouw de schepen had haar rol tot in de puntjes voorbereid, hugo zei zijn tekst met een ondertoon van humor en christa las met verve de teksten en gedichten voor! daarna konden we naar hartelust rondsurfen (om een modern woord te gebruiken), niet alleen op de receptie maar ook op de tentoonstelling. op de benedenverdieping werd trouwens ook interessant werk van willie cools getoond, uit vroegere en andere reeksen.

op deze foto jo cools (zoon van), schepen lili stevens, hugo van vlaslaer en woordkunstenares christa vluymans:

dit is christa, die met gevoel voor nuances voorlas. na de receptie vergezelde ze mijn vriendin betsy en ik naar het station en bleef zelfs wachten tot de trein kwam. hoe attent! onderweg vertelde ze dat in duffel vroeger een stevige wollen stof werd geweven, die dan naar engeland werd verscheept om duffel-coats van te maken.in duffel worden trouwens verrukkelijke pralientjes verkocht in de vorm van kleine duffel-coats. schattigf!

Lili:

‘Willie was een fervent tegenstander van de conceptuele kunst. In de uiterste vorm is dat rommel van je zolder halen, die naast elkaar schikken zodat er toch iets van uitgaat en dan plaats je dat rommelensemble in een museum voor hedendaagse kunst. Het is door de kunstenaar bedacht, is een schepping en het kan liefhebbers van het genre treffen. Maar je moet voor dat soort beeldende kunst niet kunnen, niet kunnen schilderen, beeldhouwen, etsen of wat dan ook….Willie was overtuigd dat beeldende kunst zonder kunnen niet kon. Hij heeft zelfs een manifest tegen de conceptuele kunst uitgedeeld in Antwerpen aan het museum.'

Hugo:

Hij schilderde zelfs vrouwen zonder hoofd... Maar enkele dames op een vernissage in een galerie vroegen hem: “Waarom schilder jij vrouwen zonder hoofd? Wil jij zeggen dat wij geen hoofd hebben, niet kunnen denken?” En de WW, welwillende Willie schonk de Willie-vrouwen daarna steeds een hoofd met verstand en zonder hoofdpijn.'

jo cools luisterde bedachtzaam naar de sprekers. aan het eind nam hij zelf het woord en plaatste het werk van zijn vader in een tijdskader. alhoewel willie op de academie les kreeg van 'impressionistische' leraars, evolueerde hij al vlug naar een vorm van neo-expressionisme, een richting in de schilderkunst met als ijkpunten karel appel en cobra. tegelijk ontwikkelde hij een eigen stijl en experimenteerde met allerlei technieken.

cultuur kunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 29 september 2012

van la nature tot witte neger (2)

(vervolg vorig bericht)

voor ik verder vertel over deze tentoonstelling, toch even een duiding omtrent de titel: la nature was de bijnaam van louis thevenet, de mensen noemden hem zo, misschien omdat hij nogal lyrisch deed over de natuur, vooral als hij een glaasje faro te veel had gedronken, ahum... en de witte neger is het koloniale beeld in het halse stadspark van beeldhouwer dolf ledel (schaarbeek 1893- etterbeek 1976), vrijdenker en humanist.

...

ja, de molenborre is een pittoresk plekje en menig kunstenaar liet zich door deze spot inspireren!

jef colruyt schreef overigens over robert honings (halle 1908- 1967): zijn manier van schilderen trof mij: argeloosheid, een ietwat naïeve oprechtheid, eenvoud, spontane expressie. j. p. laus zegt dit zo: de onomzeilbare, dwangmatige manier waarop hij zijn landschappen en stadszichten neerzette.

en:

robert honings schilderde zijn olieverfschilderijen als een aquarel, waarbij het wit van het papier een belangrijke rol speelt. honings werkte op een goudgele achtergrond die hij liet meespelen, wat zijn schilderijen een zekere blijdschap gaf. hij bracht licht in zijn onderwerpen door overschildering met witte toetsen.

op p. 89 van de publicatie staat nog een afbeelding van een ander schilderij van honings, grootheide 1936; jammer genoeg heb ik geen foto van dit verrukkelijk werk.

argh! de naam honings associeer ik nog altijd aan een halse tapijtenwinkel, maar nu ik het werk van robert honings heb leren kennen, weet ik wel beter! en heel gek: ik spreek die naam nog altijd uit als rwobert honey en dan denk ik aan hollywood...

vaartkant, jules devedeleer

jules devedeleer (dworp 1989- halle 1981), vader van, was in halle gekend als bohémien-schilder en zou zelfs enige tijd in een woonwagen hebben gewoond. hij was leerling van paul craps. dit stukje landschap langs de vaartkant is nog altijd herkenbaar en ik denk dat, als je beusingestretchje doorloopt en links langs de vaartkant wandelt, je dit plekje nog tegenkomt.

zo de vader, zo de zoon: dit had evengoed een schattig werkje van rené kunnen zijn!

de laatste kunstenaar die ik in dit blogbericht wil belichten is armand moussiaux (halle 1899- halle 1978), die op dertienjarige leeftijd in het kleermakersatelier van zijn oom zijn eerste schilderijtje maakte. hij won in 1935 een nationale affiche-wedstrijd georganiseerd door de belgische spoorwegen en werd daar aangeworven als publiciteitstekenaar.

deze zennemeander vind ik typisch een schilderijtje uit de eerste helft van de 20ste eeuw, het soort prent dat bij mijn bobonne in tijdschriften als le soir illustré en le patriote illustré kon worden bewonderd. het doet zelfs een beetje art-deco of jugendstil aan, zo met die gestileerde natuur en die kleuren...

armand moussiaux deed zijn ideeën op tijdens wandelingen en schilderde ze in zijn atelier op eigenzinnige manier, waarbij hij soms elementen toevoegde die niet vanuit het waarneembare maar vanuit zijn brein ontstonden, zegt j. p. laus.

over die laatste stelling denkt mijn vriendin lieve diep na: in de liggende vitrine hoogstwaarschijnlijk een tekening of afficheontwerp, aan de muur nog een schilderij van moussiaux. de grillige purperen schaduw bevond zich dus eerst in het brein van armand en werd daarna overgeheveld naar het schilderij, tiens tiens....

de tentoonstellingszaal was eigenlijk iets te klein om het overweldigend aanbod aan illustratie- en documentatiemateriaal tot zijn recht te laten komen, maar veel werd goedgemaakt door het zachte licht dat van bovenaf door deze mooie glasramen naar binnen vloeide...

een samenscholing van kunstenaars! links lieve bollaert en echtgenoot patrick, die net het project verankerd hadden afgesloten, rechts j. p. laus. gedurende de zomermaanden liep j. p. glunderend door door de straten van halle, men zag werkelijk dat hij gepassioneerd bezig was met een plan.

en wat voor een! hij verzamelde werk van meer dan vijftig kunstenaars voor deze tentoonstelling (50!) en betrok intens familieleden, vrienden en eigenaars van schilderijen en artefacten betreffende deze kunstenaars bij dit project. een titanenwerk! daarbij bleef hij bescheiden op het achterplan; in zijn publicatie vind ik trouwens bij de lijst kunstenaars zijn naam niet terug, wel van collega-kunstenaars die actief waren toen zijn eigen carrière in de startblokken stond.

zo'n houding is natuurlijk super. ik kan niet anders dan j. p. laus hartelijk gelukwensen voor deze geslaagde onderneming, voor dit verrukkelijke evenement!

en niet te vergeten: een 10/10 voor zijn publicatie, een aanrader voor iedereen die geïntereseerd is in de kunstgeschiedenis van halle, of liever: voor elkeen die graag prentjes kijkt en boekjes leest...

* Jean-Pierre Laus, Van La Nature tot Witte Neger, Beeldende kunstenaars in Halle 1912-1958, publicatie ter gelegenheid van Open Monumentendag Halle 2012.

cultuur kunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 25 september 2012

van la nature tot witte neger (1)

als kind deed ik niets liever dan boekjes lezen en prentjes (billekes, zeiden wij toen in het dialect) bekijken. ik las alles wat kwam aangewaaid, van het leven van de heilige theresia van avila tot de leeuw van vlaanderen en de feuilletons in het gazetteke van halle. blijkbaar is niets veranderd: boekjes lezen en prentjes bekijken behoren nog altijd tot mijn favoriete bezigheden.

verleden zondag trok ik dus naar de tentoonstelling van la nature tot witte neger, beeldende kunstenaars in halle 1912-1958, in de kapel van de zusters sacramentinen, c. verhaevertstraat 172 in halle. op de laatse dag van de tentoonstelling, die liep van 8 tot 23 september! ik beklaag me nu al dat ik niet meerdere malen naar de expositie ben gaan kijken. want, dames en heren, er was heel wat te beleven! in kleinere steden gebeurt blijkbaar af en toe ook iets interessants; daarbij is kleinschaligheid dikwijls een troef, want urenlang aanschuiven om binnen te raken bij grootse gemediatiseerde tentoonstellingen in metropolen, daaraan krijg ik stilaan een hartgrondige hekel.

deze tentoonstelling intrigeerde mij, want ook werken van louis thevenet, de halse schilder over wie ik een cyclus van zeven gedichten schreef in de tuinen van thevenet, zouden worden getoond.

als ik naar schilderijen van thevenet kijk, word ik teruggeflitst naar mijn vroege jeugd. geen enkele andere schilder weet zoveel gevoelens van nostalgie in mij los te weken. dit klinkt natuurlijk sentimenteel, maar de leuvense stoof, de meubeltjes, de snuisterijen, het behangpapier, de vloerbekleding, de glazen stolpen met mariabeelden: het is alsof ik opnieuw ronddrentel in het huisje van mijn bobonne in de meiboom, in de onmiddellijke omgeving van de academie.

in dit blogbericht een klein verslag van deze verrukkelijke tentoonstelling. ik wil hierbij benadrukken dat ik geen profie ben, noch wat journalistieke stukjes betreft, noch als fotografe. daarbij was op zeker ogenblik de batterij van mijn digitaal cameraatje leeg, zodat ik mij heb moeten beperken. ik had bv. ook graag een alinea aan de familie colruyt gewijd, maar door het ontbreken van fotomateriaal kom ik hier niet aan toe.

het schrijven van dit blogbericht was dus real fun...

neen, dit is geen thevenet, maar een leuk portret van louis thevenet, geschilderd door jef borremans (halle 1896-1972). let a.u.b. op de stoof met de rakel, de stomende waterketel of moor, zoals wij zeiden toen, de kat en de kolenbak, de petroleumlamp op de schoorsteen, de glazen stolp met het mariabeeld, het kaderke met de zeilboot, het stenen pijpje van thevenet (van het soort waarmee wij indertijd bellen blaasden, of liever: bliezen, want dat is de juiste vervoeging) en het deurmatje.

de verhoudingen en het perspectief zitten niet helemaal goed: de gestalte van thevenet is te groot t.o. de leuvense stoof en zijn hoofd is eigenlijk te dik. maar het geheel is een naief-grappig kleurig schilderij.waarop veel te zien is.

de blauwgroene scheve deur vind ik super!

een echte thevenet, l'église de hal, geschilderd in 1917! een zicht op de mariakapel, gespot van uit de kooromgang, met rechts de ingang van de sacristie. deze beschrijving citeer ik rechtstreeks uit de hoogst interessante publicatie* (p. 38), uitgegeven ter gelegenheid van open monumentendag 2012, gesigneerd jean-pierre laus. deze kunstschilder is de grote motor achter en hoogstwaarschijnlijk ook de bedenker van de tentoonstelling.

ik vond mijn foto nogal donker uitgevallen, maar de foto van het schilderij in de publicatie is even duister. in de diepte is er licht, dat door de glaramen naar binnen valt op de bidstoeltjes. leuk dat thevenet een oud vrouwtje schildert, dat devoot aan het bidden is op de voorste rij..

thevenet schilderde niet alleen kerkinterieurs, maar ook schattige burgerkamertjes. dit plekje vind ik lieflijk en doet me denken aan een poppenhuisje. gewoon een salonafeltje met twee stoeltjes, een koffiekan uit porselein en dito kopjes en twee bloemenvaasjes aan het raam. de kamer is niet groot, hoogstwaarschijnlijk het mooiste kamertje in een eenvoudige (arbeiders)woning.

goed nieuws: de stad halle kreeg van mevrouw jeanne langhendries dit schilderij cadeau!

'hij maakte er heel wat schilderijen van het mooie interieur’, aldus jeanne langhendries. ook het tafeltje en het servies hield ze steeds bij en ze maken ook deel uit van de schenking aan de stad. het kunstwerk krijgt een plaats in het zuidwest-brabants museum.

detail uit dit schilderij. hoe luchtig is het licht! de stijl doet me een beetje aan het impressionisme denken. met kleine toetsen tovert thevenet lichtvlekjes met zijn penseel, het geheel zindert als een zomerdag.

ik zou wat graag in dit schilderijtje kruipen en een kopje koffie drinken uit het blauw-wit porseleinen kopje. ineens denk ik zo: was het licht vroeger, ik spreek over vijftig jaar geleden, anders dan nu? intenser, luchtiger, speelser, fragieler? vreemde vraag toch, die zomaar bij mij opkomt...
-

pure vintage!

deze vaasjes doen een beetje chinees aan. misschien moet ik op ontdekkingstocht om de oorsprong van deze vaasjes te achterhalen!

en attendant la procession, louis thevenet, 1924

louis thevenet was een grote bewonderaar van james ensor die hij in oostende had leren kennen. dit schilderij doet natuurlijk denken aan de intrede van christus in brussel in 1889. maar thevenet maakt van de personages vage schimmen, terwijl bij ensor elke figuur gepersonaliseerd is. thevenet schildert met aandacht ... de paraplu's, die een plastisch gegeven zijn en een centraal perspectief vormen. er is ook veel licht: de opklarende lucht en opvallend gekleurde vlaggen redden de regenachtige namiddag.

ik citeer hier opnieuw j. p. laus, die in zijn publicatie professionele uitleg geeft bij elk schilderij. een opsteker voor de kunstliefhebber!

dit duistere schilderij heet remparts en is van pol craps (ukkel 1887, drogenbos 1939), een vriend van thevenet. dit zou een van mijn nachtmerries kunnen zijn, want ik droom dikwijls van huizen en gebouwen, die dan in het donker gehuld zijn. maar in mijn dromen loop ik rond in steden met kathedralen en torentjes en reusachtige, onoverkomelijke huizenblokken. dit is een landelijke baan met een witte boerderij.

winterzicht, guillaume leunens 1959

als ik me niet vergis moet dit de plek zijn waar nu ongeveer friture eugène is neergestreken, al jaren eigenlijk. want volgens j.p. laus is dit het geboortehuis van guillaume leunens, op de hoek van de arkenvest en de bergense steenweg. op het ogenblik dat hij dit schilderij maakte, vertoefde leunens in parijs. dit straatbeeld met witte, blauwe en rode toetsen schilderde hij dus vanuit zijn herinnering. ik hou erg veel van dit schilderij, zo blauw.

molenborre, robert honings (halle 1908- 1967)

rené devedeleer, een kunstschilder die een paar jaar geleden is overleden, is de zoon van jules (naar beneden scrollen, dames en heren!) en schilderde indertijd ook een zicht op de molenborre. ik schreef daar een gedicht bij:

MOLENBORRE

trompe l’oeil of vreemdgaan van ogen

niet de zwarte madonna blikt meedogend

over dit galactisch wit. aan de linkerkant

gloeit een lantaarn, alsof deze muren

licht verlangen, alsof dit wit zijn

niet genoeg heeft aan sneeuw.

de oude huizen kijken koud en slaperig

naar niets. als reuzen van sneeuw leunen

zij zacht tegen elkaar, tijdeloos en teder,

zij knuffelen en zoenen zich scheef.

temidden van dit koele knetterwit,

het frisse grijs van ijs. een muur

staat haaks op dit sprookje

van blauw. daar waar eens de rivier

zich verloor tussen modder en goor, dekt

smetteloze sneeuw de opening, de bron.

maar of deze tekst ook past bij het schilderij van robert honings weet ik niet zo zeker...

cultuur kunst

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 7 september 2012

advanced style

orchidee

sommige vrouwen

verbergen voorzichtig

groevende plooitjes

de delen van een vergeten leven

argh, deze verzen zijn gepleegd door de notoire vlaamse dichter thierry deleu, maar ik zeg: sommige plooitjesvrouwen voelen zich steeds lekkerder in hun vel op rijpere leeftijd!

een weekje geleden een formidabele blog ontdekt, gesigneerd ari seth cohen.

http://advancedstyle.blogspot.be/

ari is een jonge amerikaan en fotografeert rijpere dames (60+) in stijlvolle outfits.

heel inspirerend! een boost voor het rommelige dagelijkse leven, vol zeurpieten en madammekes met bobookes. vanaf nu beloof ik mezelf nooit meer de hele dag in pyjama rond te sloffen en telkens ik naar buiten ga zal ik mijn outfit zorgvuldig samenstellen.

in onderstaand bericht (naar beneden scrollen, dames!) publi ik foto's van ari's blog, foto's die hij mij bereidwillig heeft geleend.

ari maakte ook een fotoboek, dat ik mij bij gelegenheid wil bestellen (zie advanced style).

sober is chic, maar exentrieke kledij past ook wonderwel bij rimpeltjes en mopswangen...

kleur en vintage ook! armbanden draag je met twee of drie tegelijk, oorbellen mogen gigantisch, nagellak is een must!

lubi is een beetje mijn rolmodel, omdat zij ook een grijs ponykapsel heeft. deze winter wil ik knalrode handschoenen en laarsjes en misschien waag ik me aan wit!

dus, dames, dit is een must: kleerkast openzwieren (je weet niet wat je vindt in oude laden en koffers!) en nieuwe vrolijke outfits samenstellen!

Lubi: eenvoud, eenvoud, eenvoud

Vele kunstvormen erkennen eenvoud als de finale verwezenlijking. Eenvoud is een uitdrukking, een stijl, een overtuiging. Leonardo da Vinci zei: 'eenvoud is de ultieme verfijning'.

Lubi draagt wit met rood en taupe. Haar rode handschoentjes en laarsjes vind ik top!

Lynn Dell gelooft dat het leven een feest is dat moet gevierd worden en zij smukt zich elke dag op alsof ze uitgenodigd was op het grootste en beste aller feesten. Haar credo: 'kleed je voor het theater van het leven'

Met gigantische oorbellen, armbanden en halskettingen dus.

If you ask Lynn Dell: What is the difference between fashion and style?

Fashion says "Me Too." Style says "Only Me!"

Beatrix Ost gelooft dat stijl begint bij voedsel. Voor haar is goed eten de sleutel tot het behouden van een creatief reservoir. Zij houdt ervan te zeggen: 'in je lichaam is het goed toeven'

Alice Carey is van Ierse afkomst en schrijft. Zij was oorspronkelijk roodharig, liet zich helemaal naturel vergrijzen, maar:

'Suddenly, I was marvelously white and looked like David Bowie. However, it wasn’t me and I continue to henna my hair.To keep my hair shiny I use Indian oil made from almonds and olives I buy in Middle Eastern stores'.

En deze dame, Ilona Royce Smithkin is 90 en vervaardigt haar valse wimpers zelf!

Tziporah Salamon in haar advanced outfit. Schotse ruiten, een extreem hoedje en sublieme accessoires. En een fiets!

ARI SETH COHEN: 'This woman was leaving a cafe on the Upper East Side. I told her that I loved her style and she told me that she dresses like this all the time. I love the way she coordinates her hat, scarf, and accessories. Her outfit is the perfect example of Advanced Style, it's elegant, unique and fun. What is your favorite part about this outfit?

small talk ari sth cohenstijl

Geschreven door nicole2 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Archief

SEHNSUCHT (uit de brochure) 7 september - 11 november 2012

Een onstilbaar verlangen

Meer van een lief okerkleurig scharminkel

SEHNSUCHT (uit de brochure)
7 september - 11 november 2012