hannah 2

in en rijhuis in de gemeente herent bij leuven verleden zondag (7 oktober) een parel van een galerie ontdekt: galerie hannah, huis voor kunst en samenwerking, mechelsesteenweg 361, 3020 herent. 

voor een gemeente met amper 8000 inwoners is dit super! tentoonstellingen vormen de meest zichtbare werking van hannah, maar de organisatie verbindt kunst ook met interculturele projecten. op hun website http://www.hannah2.be/ kan het programma in detail geraadpleegd worden, zelfs een virtuele tour omtrent de nieuwste tentoonsteling, out of africa, behoort tot de mogelijkheden. maar vermits ik de laatste tijd graag zelf fotoreportages maak publi ik hieronder mijn eigen kleine selectie.
 

3.

kussens zacht en geurig als rozen van satijn / stoffen van brokaat en zijde / zetels bekleed met het velours van luxueuze treinen / mijn langoureuze, onwezenlijke droom / mijn intieme boudoir, mijn gracieus geheim

(uit: interiors, vroege gedichten)

isabelle de borchgrave, 18de eeuwse papieren schoentjes*

die ende.

* http://nl.wikipedia.org/wiki/Orpheus_en_Eurydice
* http://www.isabelledeborchgrave.com/nl_creations.php?nav_link=01&nav2_link=01&classement=18

vreemd, vele van de foto's, installaties, schilderijen en kunstwerken op de tentoonstelling sehnsucht in gaasbeek vond ik passen bij gedichten van me!

de omgekeerde wereld: nu eens geen teksten schrijven bij plastisch werk, maar plastisch werk als ondertiteling bij poëzie...

wacht maar tot de tropen komen / the deep blue sky and the bayou / wij krijgen de helft van het huis, de deur wordt vooraf opgestuurd / pakjes op onweer / stortregens in de keuken / de bakken / meeuwen, zij vormen het echte gevaar / daarom houden wij het op een bed / waarop alles gespreid / alles verzorgd tot in de donkerste puntjes van de oneindigheid / daar ben ik niet zo zeker van/ niet van het heelal / het alomvattende water/ het regent hier overal / overal leugens / nachtblauw is de nacht en ademloos de rozen / zij bloeien in schoonheid / een witte roos is de max / verrukkelijk / en dan rabarber / verpulverd

(uit: weerberichten, de tuinen van thevenet)

nog maar een weekje geleden een fantastische tentoonstelling gezien, sehnsucht, in het kasteel van gaasbeek. de titel betekent zowel heimee, als verlangen als nostalgie. maar volgens de brochure (naar beneden scrollen, please) kan dit ook een gevoel zijn dat gelinkt wordt aan onze fundamentele ontevredenheid, een koesteren en koesteren van onze (menselijke) onvolmaaktheid en dat gevoel kan zelfs leiden tot een soort verslaving.

wat, bedenk ik hier plotseling, ook een vorm van (eigen) liefde is: we zijn niet perfect en daardoor zijn we mens en lijken we dus op elkaar en juist daarom houden we van onszelf en van elkaar...

het was een nocturne. de kunstwerken in de zalen en zaaltjes waren mysterieus verlicht, maar de wenteltrapjes niet en vermits ik in het gezelschap vertoefde van enkele golden girls werden er nogal wat gilletjes geslaakt en zwaaide men met gsm-zaklampjes. elke zaal (en dat vond ik subliem) was geparfumeerd, echt waar. ik was nogal nieuwsgierig naar die geuren en vroeg de gids voortdurend: welke geur is dit en welke geur is dat en de arme man moest telkens in zijn papieren snuffelen om te antwoorden: o, dit is een mengsel van linde, bergamot en dragon... en dit, mevrouwtje, is kaneel.. en nu madammeke, ruikt u boisfarine en iris enz... uiteindelijk giechelden we de hele tijd, want de superbizarre installaties waren blijkbaar niet echt naar de zin van de gids, die wel vurig werd als hij klassieke schilderijen van commentaar kon voorzien!

we mochten jammer genoeg geen foto's nemen van de tentoonstelling, maar ik vond afbeeldingen op internet en in een volgend bericht zal ik ze tonen...

tot slot wi ik nog vertellen dat uiteindelijk de nacht was ingetreden en van het mooie schemerlicht (zie foto's) niet veel was overgebleven. we moesten doorheen het grote park naar de wagen (zoeken) en de kronkelwegjes waren alleen maar verlicht door kaarslicht.... creepy!

 

'Net buiten Brussel maar middenin de glooiende heuvels van het Pajottenland troont het Kasteel van Gaasbeek. De middeleeuwse burcht kende een bewogen geschiedenis en evolueerde van strategisch bolwerk naar riant buitenverblijf. De graaf van Egmond was een van de bekendste eigenaars. Het huidige gebouw kreeg zijn romantische restyling op het einde van de negentiende eeuw dankzij de excentrieke markiezin Arconati Visconti.'

zie website http://www.kasteelvangaasbeek.be/kasteel.asp

SEHNSUCHT (uit de brochure)
7 september - 11 november 2012

Een onstilbaar verlangen

Sehnsucht… Iedereen kent het wellicht, dat bitterzoete gevoel. Verlangen, heimwee of nostalgie naar iets dat zowel tastbaar als ongrijpbaar kan zijn. Het Duitse woord houdt zowel verlangen als verslaving in. Soms doet het dan ook pijn, fysiek zelfs. Maar vaak is het een ‘schoon’ gevoel, dat gekoesterd wordt. Romantici wentelden zich in hun Sehnsucht. Het Kasteel van Gaasbeek, dat in volle romantiek werd herbouwd tot een soort ‘übermiddeleeuwse’ tijdmachine, is zelf een plek die heimwee en verlangen naar ‘ooit’ en ‘er was eens’ belichaamt. De tentoonstelling die neerstrijkt in de van nostalgie doordesemde kasteelzalen van het Kasteel van Gaasbeek is opgebouwd als een onderdompeling in een paradijs van sferen. Geïnspireerd door onze laatste markiezin licht curator Oscar van den Boogaard in de van nostalgie doordesemde kasteelzalen hoe kunstenaars vandaag gestalte geven aan ‘hun’ Sehnsucht. Koppelen zij het los van persoonlijke gevoelens en geven zij het een universele status? Is het een manier om uiting te geven aan onze fundamentele ontevredenheid met de onvolmaaktheid van ons bestaan, van ons eigenste ‘hier en nu’? Is het een vluchtweg of eerder een stuwende inspiratiebron? Van den Boogaard zelf omschrijft het als een lege doos waar je je eigen verlangen(s) in steekt. Kunstenaars: Marina Abramovic & Ulay, Andrea Appiani, Pascal Dagnan-Bouveret, Camille Claudel, Isabelle de Borchgrave, Wim Delvoye, Sam Dillemans, Désirée Dolron, Cerith Wyn Evans, Adam Fuss, François Gérard, Marnix Goossens, Yang Jiechang, Anselm Kiefer, Joachim Koester, Carola Mücke, Muntean & Rosenblum, Deimantas Narkevicius, Erwin Olaf, Alphonse Osbert, Chloe Piene, Diana Rattray, Eric Rondepierre, Ary Scheffer, Nedko Solakov, Piet van der Ouderaa, Ruud van Empel, Jan Van Oost, Hannes van Severen, Marijke van Warmerdam, Barbara Visser.

ik nam een reeks foto's van de schilderijen in de beethovenzaal. ik beperkte mij tot de doeken met rood als hoofdkleur. want, dames en heren, het evenement speelde zich af in een stralend decor, nl  temidden van de schilderijen van willie!

eerst toon ik de dames zonder hoofd (dus zonder hoofdpijn?)


dit horizontale schilderij was opgehangen aan de trap. heel mooi vind ik de donkerroze spatten verf op het lichaam van de damsfiguur.

de vrouwen van willie cools hebben wel geen hoofd, maar des te meer armen en benen!

maar onderstaande dames hebben een hoofd en volgens hugo, ook geen hoofdpijn. een kwinkslag aan het adres van de geëmancipeerde dames, die ook willen meetellen. maar elke vrouw ervaart nog dagelijks hoe moeilijk het is om in een mannenwereld het hoofdje erbij te houden...

daaom vind ik - en dit is een kleine afwijking in mijn bericht - de naakte hompen mannenvlees zonder hoofd van kunstenares berlinde de bruyckere ook een echt statement!


Installation view, ‘Mysterium Leib. Berlinde De Bruyckere im Dialog mit Cranach und Pasolini’, Kunstmuseum, Bern, 2011

(ik heb altijd gezegd, dames, als het jullie teveel wordt, schrijf en schilder erover en maak een eigen kunstwerk!)

.

terug naar willie's verrukkelijke vurighheid. dames (met een hoofd) en heren (zonder hoofd).... kijk en geniet!


een toemaatje: het laatste schilderij dat ik publi is een doek uit de prille beginperiode. jo beweerde dat zijn vader zeker niet zou hebben gewild dat dit getoond werd tijdens deze retrospectieve, want helemaal niet zijn stijl.

maar ik vind het een juweeltje, u niet????

oeps! de laatste tijd dwarrel ik van de ene tentoonstelling naar de andere. ik verdrink bijna in mijn notities!

vandaag wil ik toch onderstaand bericht afwerken, het stond sinds eind september in de startblokken: de retrospectieve tentoonstelling omtrent willie cools in duffel. duffel, zegt u, nooit van gehoord, nooit geweest? wel, wel, ik ook niet, tot die bewuste 21 september!

hoe klein en bescheiden dit stadje ook is, het bezit een schitterende kunstkring: de pelicaen, onder kundige leiding van dhr. hugo van vlaslaer, die zijn loopbaan als leraar fysica vaarwel zei om zich prompt te wijden aan literatuur en kunst.

sinds ik het kunstwereldje onveilig maak, ben ik zelden getuige geweest van zo'n feilloos georkestreerde presentatie van een artistiek evenement!

hugo schreef een schitterende speech, die om beurten door mevrouw lili stevens, schepen van cultuur, hugo himself en woordkunstenares christa met veel panache werd gebracht. de samenwerking verliep op rolletjes. mevrouw de schepen had haar rol tot in de puntjes voorbereid, hugo zei zijn tekst met een ondertoon van humor en christa las met verve de teksten en gedichten voor! daarna konden we naar hartelust rondsurfen (om een modern woord te gebruiken), niet alleen op de receptie maar ook op de tentoonstelling. op de benedenverdieping werd trouwens ook interessant werk van willie cools getoond, uit vroegere en andere reeksen.

op deze foto jo cools (zoon van), schepen lili stevens, hugo van vlaslaer en woordkunstenares christa vluymans:

dit is christa, die met gevoel voor nuances voorlas. na de receptie vergezelde ze mijn vriendin betsy en ik naar het station en bleef zelfs wachten tot de trein kwam. hoe attent! onderweg vertelde ze dat in duffel vroeger een stevige wollen stof werd geweven, die dan naar engeland werd verscheept om duffel-coats van te maken.in duffel worden trouwens verrukkelijke pralientjes verkocht in de vorm van kleine duffel-coats. schattigf!

Lili:

‘Willie was een fervent tegenstander van de conceptuele kunst. In de uiterste vorm is dat rommel van je zolder halen, die naast elkaar schikken zodat er toch iets van uitgaat en dan plaats je dat rommelensemble in een museum voor hedendaagse kunst. Het is door de kunstenaar bedacht, is een schepping en het kan liefhebbers van het genre treffen. Maar je moet voor dat soort beeldende kunst niet kunnen, niet kunnen schilderen, beeldhouwen, etsen of wat dan ook….Willie was overtuigd dat beeldende kunst zonder kunnen niet kon. Hij heeft zelfs een manifest tegen de conceptuele kunst uitgedeeld in Antwerpen aan het museum.'

Hugo:

Hij schilderde zelfs vrouwen zonder hoofd... Maar enkele dames op een vernissage in een galerie vroegen hem: “Waarom schilder jij vrouwen zonder hoofd?  Wil jij zeggen dat wij geen hoofd hebben, niet kunnen denken?” En de WW, welwillende Willie schonk de Willie-vrouwen daarna steeds een hoofd met verstand en zonder hoofdpijn.'



jo cools luisterde bedachtzaam naar de sprekers. aan het eind nam hij zelf het woord en plaatste het werk van zijn vader in een tijdskader. alhoewel willie op de academie les kreeg van 'impressionistische' leraars, evolueerde hij al vlug naar een vorm van neo-expressionisme, een richting in de schilderkunst met als ijkpunten karel appel en cobra. tegelijk ontwikkelde hij een eigen stijl en experimenteerde met allerlei technieken.

voor ik verder vertel over deze tentoonstelling, toch even een duiding omtrent de titel: la nature was de bijnaam van louis thevenet, de mensen noemden hem zo, misschien omdat hij nogal lyrisch deed over de natuur, vooral als hij een glaasje faro te veel had gedronken, ahum... en de witte neger is het koloniale beeld in het halse stadspark van beeldhouwer dolf ledel (schaarbeek 1893- etterbeek 1976), vrijdenker en humanist.

...

ja, de molenborre is een pittoresk plekje en menig kunstenaar liet zich door deze spot inspireren!

jef colruyt schreef overigens over robert honings (halle 1908- 1967): zijn manier van schilderen trof mij: argeloosheid, een ietwat naïeve oprechtheid, eenvoud, spontane expressie. j. p. laus zegt dit zo: de onomzeilbare, dwangmatige manier waarop hij zijn landschappen en stadszichten neerzette.

en:

robert honings schilderde zijn olieverfschilderijen als een aquarel, waarbij het wit van het  papier een belangrijke rol speelt. honings werkte op een goudgele achtergrond die hij liet meespelen, wat zijn schilderijen een zekere blijdschap gaf. hij bracht licht in zijn onderwerpen door overschildering met witte toetsen.

op p. 89 van de publicatie staat nog een afbeelding van een ander schilderij van honings, grootheide 1936; jammer genoeg heb ik geen foto van dit verrukkelijk werk.

argh! de naam honings associeer ik nog altijd aan een halse tapijtenwinkel, maar nu ik het werk van robert honings heb leren kennen, weet ik wel beter!  en heel gek: ik spreek die naam nog altijd uit als rwobert honey en dan denk ik aan hollywood...

als kind deed ik niets liever dan boekjes lezen en prentjes (billekes, zeiden wij toen in het dialect) bekijken. ik las alles wat kwam aangewaaid, van het leven van de heilige theresia van avila tot de leeuw van vlaanderen en de feuilletons in het gazetteke van halle. blijkbaar is niets veranderd: boekjes lezen en prentjes bekijken behoren nog altijd tot mijn favoriete bezigheden.

verleden zondag trok ik dus naar de tentoonstelling van la nature tot witte neger, beeldende kunstenaars in halle 1912-1958, in de kapel van de zusters sacramentinen, c. verhaevertstraat 172 in halle. op de laatse dag van de tentoonstelling, die liep van 8 tot 23 september! ik beklaag me nu al dat ik niet meerdere malen naar de expositie ben gaan kijken. want, dames en heren, er was heel wat te beleven! in kleinere steden gebeurt blijkbaar af en toe ook iets interessants; daarbij is kleinschaligheid dikwijls een troef, want urenlang aanschuiven om binnen te raken bij grootse gemediatiseerde tentoonstellingen in metropolen, daaraan krijg ik stilaan een hartgrondige hekel.

deze tentoonstelling intrigeerde mij, want ook werken van louis thevenet, de halse schilder over wie ik een cyclus van zeven gedichten schreef in de tuinen van thevenet, zouden worden getoond.

als ik naar schilderijen van thevenet kijk, word ik teruggeflitst naar mijn vroege jeugd. geen enkele andere schilder weet zoveel gevoelens van nostalgie in mij los te weken. dit klinkt natuurlijk sentimenteel, maar de leuvense stoof, de meubeltjes, de snuisterijen, het behangpapier, de vloerbekleding, de glazen stolpen met mariabeelden: het is alsof ik opnieuw ronddrentel in het huisje van mijn bobonne in de meiboom, in de onmiddellijke omgeving van de academie.

in dit blogbericht een klein verslag van deze verrukkelijke tentoonstelling. ik wil hierbij benadrukken dat ik geen profie ben, noch wat journalistieke stukjes betreft, noch als fotografe. daarbij was op zeker ogenblik de batterij van mijn digitaal cameraatje leeg, zodat ik mij heb moeten beperken. ik had bv. ook graag een alinea aan de familie colruyt gewijd, maar door het ontbreken van fotomateriaal kom ik hier niet aan toe.

het schrijven van dit blogbericht was dus real fun...

ik was ook verrukt over de verzameling middeleeuws beeldsnijwerk in de eerste zaal. deze zaal is opgedragen aan Veronique Vandekerchove, hoofdconservator* van museum m.

hieronder een kleine reportage...





zie eens wat een mooi kapje (twee figuren, 16de eeuw, brabant) en daarbij horend een leuk snoetje...





dit lijkt wel een veelpotig monstertje, maar het is een madonna






schitterend detail uit een wandtapijt





het kleine zaaltje met de vitrines


* M. huldigt Veronique Vandekerchove.

Conservator Veronique Vandekerchove kwam dit jaar om het leven bij een tragisch verkeersongeval. M – Museum Leuven draagt de grote zaal met het laatgotisch beeldsnijwerk aan haar op. Deze zaal werd gekozen in samenspraak met haar gezin en met architect Stéphane Beel. De gedenkplaat kreeg een ereplaats aan het begin van het museumparcours.

derde en laatste episode omtrent ons bezoek aan museum M.

we maakten een heleboel kiekjes, just for fun.

het was die dag marktrock in leuven en de straten waren mooi versierd.

foei! wat lijk ik een dikke mama op deze foto! maar geen nood, ik las onlangs dat je op foto en vooral op film minstens 10 kilo zwaarder lijkt.

dus: geen complexen....





er was trouwens weer wat aan de hand met onze fototoestellen. a. was vergeten de batterijen op te laden en ik wist niet meer hoe ik de flits moest afzetten, want in het museum mocht je niet flitsen. daarom zijn sommige foto's een beetje flou, maar we noemden dit dan maar flou artistique.

toch een raar effect, volgende foto's!





eigenlijk heb ik twee gezichten...





toch nog een beetje flouflou...





met het programma picasa kun je mooi contrasten instellen. de prachtige gelaatsvorm van deze dame komt mooi uit met een beetje extra belichting...





en wonder boven wonder viel het licht juist goed bij deze guitige dames. een snapshot van twinkeloogjes...





wat ik oorspronkelijk niet kon zeggen van dit kiekje. zonder picasa had ik op deze foto veel meer rimpels, bulten en vlekjes, maar met een beetje meer belichting heb ik een gave huid.

alhoewel ik toch een beetje de indruk geef de namiddag in een ierse pub te hebben doorgebracht, zo vrolijk zie ik er uit!

het uitstapje naar leuven kreeg nog een staartje: gisteren droomde ik tijdens mijn siësta deze vreemde droom:

14 augustus 2012

Droom nummer 56

Een slanke man met kortgeknipt donkerblond haar danste met mij. Ik stond op zijn voeten, hij walste vooruit en ik dus de hele tijd achteruit. Hij droeg een bruine daimleren jas en hij hield mij heel dicht tegen zich aan.

Het ging allemaal heel vlug, ik bevond me in een roes.

Daar kwam Jaak aangefietst, mijn redder in nood. We gingen eten, maar er was geen bord meer voor mij.

Het was het mooie bloemetjesservies van de vaste collectie van museum M.

Ik wou absoluut uit zo’n bord eten en deed dus vlug de afwas!

een stralende zaterdag 11 augustus. afspraak aan het museum m.* in leuven.

schitterend museum, sinds 2004 helemaal vernieuwd. had ik nog nooit bezocht!

een verrassing dus, en wat voor een! naast de permanente collectie liepen er wel 4 tentoonstellingen, waaronder de monumentale en vooral kleurrijke wall drawings van de amerikaanse kunstenaar sol le witt (1928-2007). deze tentoonstelling heet niet voor niets colors. waw! 5 zalen, volledige verdiepingen vol kleur, colors, couleurs, färben, väri, färg لون,  色... 

ik voelde me bij het betreden van die zalen vol heftigheid helemaal opgewonden, wist niet of ik dit nu goed vond of niet. oeps! in recordtempo liep ik door de ruimtes, helemaal overdonderd. ik snapte er niets van...

maar van 1 ding was ik overtuigd: de realisatie van deze tentoonstelling kon niet het werk zijn van 1 man, maar was een project waaraan ontelbare kunstenaars hadden geparticipeerd*.

en ja, in het docu-filmpje zag ik hoe 10 jonge kunstenaars en meer dan 60 studenten van 7 belgische kunsthogescholen en academies meehielpen met schilderen en tekenen.

wat was dit nu eigenlijk voor een tentoonstelling? wat was er eigenlijk te zien? ik keerde op mijn stappen terug en maakte gezwind enkele foto’s* ...

argh! ZOVEEL BLAUWBLAUW EN ROODROOD EN GEELGEEL kwam op me af, kurieuzeneus als ik was wou ik er meer van weten!

ZOVEEL BLAUWBLAUW EN ROODROOD EN GEELGEEL....





haha, beste lezers, natuurlijk moeten jullie de tentoonstelling zien, maar hieronder toch een poging tot summiere duiding:

* sol le witt gaat systematisch uit van de vier primaire kleuren, zwart, geel, rood en blauw. de rechte lijn vormt de eerste basis, en komt aanvankelijk voor in vier absolute richtingen: verticaal, horizontaal en 45°diagonaal van links naar rechts en 45°diagonaal van rechts naar links.


* op progressieve wijze worden deze vier lijnrichtingen en kleuren in lagen op elkaar gebracht en resulteren in alle mogelijke combinaties van kleuren en richtingen.

* door het gebruik van divisionistische technieken brengt hij ook kleuren naast elkaar aan, zodat secundaire kleuren op het netvlies van de kijker ontstaan. een strook opgebouwd uit een combinatie van zwart, geel en rood ervaar je zo als oranje.

* vanaf de jaren zeventig werkt sol le witt ook met geometrische vormen, cirkel, vierkant en driehoek en later ook met de secundaire vormen, rechthoek, trapezium en parallellogram.

* het uiteindelijke resultaat: een veelheid aan effecten en complexe tonaliteiten!

wall drawing 449 doet denken aan egyptische piramides, de subtiele kleuren die als het ware in de muur verzonken lijken roepen associaties op met italiaanse renaissance fresco's op muren van kapellen en kerken.

tussen haakjes: wat doet die lieve schooljuf tussen de piramides? zij doet alsof ze streng is, maar haar leerlingen hebben veel plezier...





deze dame is zo onder de indruk dat zij bijna automatisch een fiere houding aanneemt. misschien beeldt zij zich in dat zij tussen al die kleuren en vormen een reis maakt naar het oude egypte... is zij misschien de reïncarnatie van hatsjepsoet, de eerste vrouw van farao thoetmosis II en zelf een farao van de 18de dynastie van hetoude egypte?

Hatsjepsoet

Hatsjepsut, Amensis

waaaaw!





argh!





stulpt de kleine kubus nu naar buiten of naar binnen? gezichtsbedrog!





dit lijken wel wapenschilden of hekkens van een ranch of een manège...





kurieuzeneuzemosterdpot





tenslotte:

als kers op de taart deze schitterende foto van het dakterras van museum m. heel surrealistisch en zo wit! naar het schijnt dacht de schooljuf dat dit een speelplein was, want ze begon te rollen met de bollen....



* museum m.:

Het prille begin van M ligt in het stadhuis van Leuven. Daar groeit een 18e-eeuws rariteitenkabinet vanaf 1823 - en over een periode van bijna 200 jaar - uit tot een stedelijk museum. De idee van 'kunst als ambiente', kunst als deel van het leven en de maatschappij, sluit goed aan bij de diversiteit van het museum en is de basis voor een nieuw museumconcept. Dat wordt in 2003 vertaald naar een architecturaal behoefteplan. Stéphane Beel Architecten wordt eind 2004 aangesteld als ontwerper van een nieuw museumcomplex. Beel spreidt zes bouwlagen over twee bestaande (het voormalige academiegebouw en de woning Vander Kelen-Mertens) en twee nieuwe panden.

* foto's van nvo en adc!

* http://www.mleuven.be/hedendaagse-kunst/sol-lewitt/

”Ik ben omringd door stomkoppen en onbenullen die geen idee hebben van wat literatuur is”

"Ik vind het leven onder de mensen zwaar", zegt ze. Een familietrek: "Wij in het gezin Palmen zijn allemaal zo snel verzadigd van mensen. Naar buiten gaan is een rol spelen. Dat komt omdat ik voorkomend met mensen omga," zegt ze, "ik heb een hekel aan het adagium van lekker jezelf zijn. Dus ik hou mijn humeuren voor mezelf of voor intimi."


en deze citaten komen helemaal overeen met mijn huidig levensgevoel!

ik moet echt moeite doen om met 'mainstream mensen' te converseren, hoe lief en vriendelijk ze ook zijn.

heel vlug verveel ik mij....

wat nu?


* Connie Palmen, Logboek van een onbarmhartig jaar, Prometheus, Amsterdam, 2011

verjaardagen duren bij mij wekenlang. op 30 juni werd ik 66. nog vier jaar  te doen en ik ben 70. volgende week is me nog een cadeautje beloofd, maar ik laat mijn vrienden breeddenkend toe nog tot einde 2012 cadeautjes te verzinnen!

tijd voor mij om onwaardig ouder te worden. jaja, bij het schrijven voel ik me schuimig, een fee, een feeks, een canaille.

zoals de dichteres in volgend gedicht (een verjaardagscadeau van mijn beste vriend jaak!)...

PULP

 

 

De stadsdichteres viert een feestje.

Lampionnetjes lichtelieren in haar tuin.

Haar troon is een ebbenhouten zetel,

Op de rugleuning brullen ivoren leeuwtjes.

 

Vanavond draagt ze een leuk violet hoedje

Met kleine zilveren draakjes.

Om haar hals en schouders een donkerrode stola,

Gemaakt uit echte struisvogelveren.

 

Haar knalrode mond vormt een kusje

Dat ze achteloos naar mij toewerpt,

Als ik ‘hartelijk gefeliciteerd’ zeg.

Met een mauve oogopslag kijkt ze door mij heen.

 

Uit haar zwembad, donkerblauw verlicht,

Duikt, als de Aphrodite van Botticelli

In een schelp op schuimend zilt,

Een roodblonde jongeman op met een waterdicht horloge.

 

‘Dat is mijn waterzoetje,’ lacht ze,

Als hij druipend nat voorbijgaat,

‘Will jij misschien wat drinken en eten?

Ik heb kippenvlees en rijst met aardbeitjes.’

 

Antonio, haar kantige lijfwacht, grijnst onder zijn snor,

De olijfkleurige held uit het zuiden,

Rolt zijn harde spierballen onder het nauwe shirtje.

Z’n Smith & Wesson maakt een bobbel in zijn broek.

 

Ik schenk haar rozen voor haar tuin

En een stapel papier met een verhaal van mij,

Dat ze misschien zou willen lezen

Wanneer ze eens heel veel tijd heeft.

 

Haar mening is gevraagd, haar taalmes vlijmscherp.

Ze noemt zich de Schaduwvrouw,

Maar vindt het leuk om af en toe

Een Lief Okerkleurig Scharminkel te kunnen zijn.

 

‘Ze is de Patti Smith van deze stad,’

lalt een stomdronken blondine,

een beetje jaloers dat zij mijn verhaal heeft genomen

en onder extra kaarslicht begint te lezen.

 

Nu eerst ontdek ik Macuto uit Congo.

Hij staat in een donker hoekje van de tuin.

Zwart in zwart, met een grote waaier uit satijn

Verwent hij zijn Dame met frisse lucht.

 

Daar komt Isabelle, die zo lekker kookt,

En mij op de wenk van de dichteres

Een tropisch drankje brengt.

Haar mooie borsten ruisen aan mij voorbij.

 

‘Prachtig,’ zeg ik, en bedoel de kleur van het drankje

Isabelle masseert mijn nek

En wast mijn handen en gezicht

Met vochtige, jasmijngeurende doekjes.

 

‘Ik ben benieuwd wat je hier hebt geschreven.’

De Schaduwvrouw leest en zal erover zuchten:

‘Ook op mijn verjaardag moet ik werken.

De literatuur gaat altijd voor.’

 

De kaarsen zijn tenslotte opgebrand,

De muziek wordt rustiger

En eerste gasten gaan terug naar huis.

Een jong paar kruipt onder een struik vandaan.

 

Soms lacht ze, de Schaduwvrouw,

Met haar potlood krabbelt ze kleine woordjes:

 ‘Minder komma’s, kortere zinnen.

En lekker veel schrappen.’

Elke bladzij die ze heeft gelezen,

Houdt ze in de lucht, om te laten vallen,

En weggewaaierd van Macuto

Krijgt ieder blad haar stille zegen.

 

Ze zweven in de tuin als witte platvogels.

Gasten vangen hen en maken er papiervliegers van.

De blonde griet springt ermee in het bassin,

Ze kan alleen maar bootjes vouwen.

 

Na een Bacardi, diverse wijnen en een cognac

Heeft ze nog éen bladzijde in haar hand en zegt:

‘Mijn chauffeur brengt jou even naar huis.’

Ze beweren dat hij een Bulgaar zonder rijbewijs is.

 

Ik vind het een grote eer

Dat ze zich zo om mij heeft erbarmd.

Als ik ga, moet ze het nog even kwijt:

‘Zeg eens,’ uit haar spreekt Waarheid, ‘jij schrijft wel PULP.’

 

 

Jak Otterspeer 1.07.2012 

Schrijf eens een gedicht

Poëzieworkshop 19 maart 2012

Lyceum Martha Somers

Brussel

Docente: Nicole Van Overstraeten

Ja, dames en heren, ondergetekende gaf onlangs een poëzieles aan een groepje anderstalige Brusselse jongeren, leerlingen van een Nederlandstalige school.

De uiteindelijke opdracht was een sms-gedicht te schrijven, een dichtvorm bedacht door de Italiaans-Nederlandse Sofie Cerutti. Kijk maar naar onderstaand filmpje, en naar de resultaten in bijlage: 

jaja, rundskop heeft geen oscar behaald, en van de kat geen kwaad (zie trailer), het charmante frans-belgische tekenfilmpje ook niet. rundskop vond ik een kanjer van een film.

maar waarom gaan vlaamse films meestal over boertigheid (ook de helaasheid der dingen van verhulst had dit euvel) of over helden (de leeuw van vlaanderen, daens...) over geweld en seks (loft) of over zotten (urbanus & co)? in de top tien* van de vlaamse films vond ik pauline en paulette van lieven debrauwer met dora van der groen en ann petersen dan nog een van de meest subtiele.

ach, ik zou dit blogbericht niet moeten beginnen met een commentaar betreffende professionele films, want dan zinken onze filmkes, van productiehuis HOOVER, totaal in de modder, maar toch durf ik hier een paar utube filmkes te publi, gemaakt bij mijn gedicht room in new york.

want wij, onhandige en naïeve amateurs, wisten van de prins geen kwaad, maar waren er authentiek mee bezig, op een supergrappige manier. dit blog is mijn bewaardraaiboek!

room in new york

is dit nu echt jouw droom? een avond

samen in een groene kamer. rechts speel ik

verveeld een liedje uit het hoofd. ik draag

een rode jurk met strikje. ik wil dat je het zoent,

ik wil dat je mijn witte armen streelt. maar jij

zit aan de linkerkant en leest. ik tokkel woorden

neer terwijl ik speel, ik schuifel op de pluchen stoel,

ik wiebel heen en weer. ik draai een tomeloze pirouette.

maar ach: die muur van letters tussen jou en mij.

binnenkort hebben wij samen geen gelaat,

geen ogen meer, geen bleke stipneus -

nauwelijks een mond

tja, het strikje was onze obsessie, en het zoenen.
 

het lint dat ik voor dit filmpje bezigde, was een breed rood en goud gekleurd lint voor in de kerstboom, gekocht in de wibra en ongebruikt in mijn lade teruggevonden. het was een tamelijk stijf lint, beetje onhandelbaar, dat zie je op het filmke, maar met spectaculair effect. ergens heb ik bij het bekijken van dit filmpje de indruk dat ik een strik maak voor een paasei of een paashaas, vreemd toch, hoe mijn fantasie altijd maar alles vervormt.

we zitten wel in een een groene keuken (de mijne) en dat we geen gelaat hebben klopt ook, want het filmje is zeer onduidelijk en onze gelaatsvormen faden weg. het eerste filmke is een blooper, en als u het tweede filmke bekijkt ziet u dat het lint al afgeknipt was en dat ik heel voorzichtig het lint aan de zijkant vasthou, omdat ik niet meer gebeten (!) wilde worden....

en tenslotte: dit is een stomme film, erg trendy dus, zoals the artist (die dan toch een oscar won): een zwijgende film, een film met alleen beeld en geen spraak...

scenario: emwé buig
camera: natasja
productie: von diesel hoover
geluid: schaterlachen


* http://whitescreen.skynetblogs.be/archive/2008/08/04/onze-10-beste-vlaamse-films.html

februari, liefdesmaand.

in mijn bundel de tuinen van thevenet nam ik ook een gedicht op, dat de verscheurdheid om een afgelopen liefdesrelatie beschrijft.

torse nu

 

ik barstte als een bom uiteen

toen hij uit mij verdween.

mijn lijf formeel aan flarden.

 

dit stukgeschoten vel lijkt wel verstard,

verscheurd, verschrompeld. wat blijft:

een naakte romp, een roestige stomp.

een beest van diep bourgogne

indertijd vond ik dit een fel gedicht, nu ook nog, maar hoezee, we kunnen er blijkbaar op een of andere manier om lachen.....

zie onderstaand filmpje.

scenario: emwé buig
camera: natasja
productie: von diesel hoover
geluid: bourgognewijn